The Battle of China (1944)

The Battle of China schept een beeld van een oorlog die door Europa vergeten lijkt te zijn. Het Japanse aandeel in de WO II en de invasie van China wordt hier uitgediept. Vooral de massamobilisatie en migratie zijn indrukwekkend om te volgen en de talrijke beelden die ik nooit eerder heb mogen aanschouwen blijven me wel bij.

Ook hier is het net als in de andere delen nooit geheel duidelijk of de hele waarheid wordt verteld (voor zover dat kan natuurlijk binnen het tijdsbestek van een documentaire). Telkens wordt het woord gericht op het Amerikaanse volk en wordt er gereflecteerd op de Vrije Wereld. Dit geeft een nogal vertekend beeld van de ware gebeurtenissen, maar is desalniettemin erg interessant. Al is het alleen al als historisch document of om zijn archiefbeelden.

Heey een recensie! Eens even in het andere tabblad kijken wie die geschreven zou moeten hebben..

Nu staan er reeds drie berichten, dus komt die functie pas echt goed van pas!

The Battle of China is voor mij de afsluiter geworden uit een interessante reeks over het hoe en waarom van de Tweede Wereldoorlog.

Zoals de titel al doet vermoeden, krijgen hier de strijd om China te zien. Het is een strijd waar ik vooraf maar heel weinig van wist en alleen daarom al is het leuk om een keer gezien te hebben. Ik vond het vooral boeiend om te zien hoe een klein land als Japan zich terdege voorbereid om een megagroot land als China proberen te overmeesteren. Die strijd is goed weergegeven, al ligt het Amerikaanse propagandisme er soms wel weer wat dik bovenop.

Opvallend ook hoeveel goede beelden er zijn van deze strijd. Mooi ook, dat zoiets allemaal bewaard is gebleven, zodat ook latere generaties dit allemaal nog eens terug kunnen zien. The Battle of China is een aardige afsluiter. Ik vond het niet het beste deel uit de reeks, maar gelukkig heeft de serie wel een vrij constant niveau, zodat ik ook hier uiteindelijk vrij gemakkelijk een voldoende aan kwijt kan.

3,0*

Zevendelige serie films geproduceerd door het Amerikaanse ministerie van Oorlog van 1942 tot 1945. Oorspronkelijk bedoeld voor de Amerikaanse soldaten om hen te helpen begrijpen waarom de Verenigde Staten bij de oorlog betrokken waren, maar ze waren zo effectief dat president Franklin Roosevelt opdracht gaf tot verspreiding voor het publiek. Uiteraard propaganda met als doel om de soldaten de rechtvaardigheid van de zaak, te laten zien. Echter doordat het ook voorlichtingsfilms zijn, erg interessant...Het wordt door Walter Huston vertelt via een combinatie van archiefbeeld, grafische kaart (geanimeerd door Walt Disney))en ander materiaal. Aan elk einde zijn de woorden. "Victory of the democracies can only be complete with the utter defeat of the war machines of Germany and Japan" legergeneraal George C. Marshall te zien.

De zesde film uit de serie "Why We Figh" gaat (hoe kan het ook anders) over de Japanse invasie van China en opent met een korte introductie van de geschiedenis (het is al 4000 jaar een vreedzaam volkje) en geografie van China. De invasie in China wordt verklaard met een verwijzing naar het Tanaka Memorial. En contrasteert revolutionair Sun Yat-sen (1866 –1925)) als vreedzaam tegenover de gemilitariseerde Japanse agressie. Echter niet het Marco Polo-brugincident maar de Slag om Shanghai wordt gepresenteerd als het begin van de oorlog. De film bevat grafische beelden van dode lichamen ook van kinderen na het luchtbombardement en zinspeelt knap naar de "Bloody Saturday"-foto Het vervolg met het bloedbad in Nanking maar het cijfer van 40.000 is veel lager dan de meeste moderne schattingen. (ach het was pas 1944) Hier worden zelfs executies getoond. De Chinese communisten worden slechts zijdelings genoemd alhoewel de uitbreiding van het Nationale Revolutionaire Leger wordt beschreven, als ook de aanleg van de Birmaweg. De Japanse aanval bij Zhengzhou die werd voorkomen door de Gele Rivier te laten overstroming, maar het groot aantal burgerdoden dat daarmee gepaard ging...hoor je niemand over...Na de aanval op Pearl Harbor hoor je "March of the Volunteers" en iets later zie je Soong Mei-ling , "Madame Chiang Kai-shek ", in het Engels het Amerikaanse Congres toespreken. Als propagandastuk dat geschikt is voor de Tweede Wereldoorlog is het behoorlijk effectief, hoewel het naar huidige maatstaven vooral er opmerkelijk is dat veel essentiële informatie werd weggelaten. Toen lag het blijkbaar al erg gevoelig!