Afterburn (1992)

Een waar-gebeurd-verhaal dat me niet kon boeien.

Afterburn.

De F16. Indertijd, begin jaren 80, een vast onderdeel in mijn jongenskamer - zowel in schaal 1:72 als 1:32. Maar wat toen nog nauwelijks bekend was was dat er wat subtiele probleempjes waren met schroeven en kabelbomen. En ja, op termijn gaat dat dus mis.

Daar gaat deze wat gemakzuchtige en goedkopige tv-productie over - maar aan de andere kant, ook wel een erg fraaie cast, de ambitie was er echt wel om er wat meer van te maken. En een film met Laura Dern in de hoofdrol kan toch nauwelijks minder dan geniaal zijn. Nou ja, de muziek bij de end credits doet er toch wel serieus aan af. Kennelijk was niemand minder dan Stuart Copeland verantwoordelijk voor de rest van de soundtrack - en wat een volstrekt gebrek aan indruk daarmee, maar ook daarin toch wel een blijk van dat de ambities eigenlijk hoger lagen dan een film in het kansloze 4:3 formaat. Eigenlijk wel jammer.

Verder geeft de eind credit nog wat prijs over de 'echte' gang van zaken. Er is in de VS zo'n wetje dat het actieve militairen onmogelijk maakt om een zaak aan te spannen over hun dienst, of iets in die richting. En er zijn ook talloze contracten die defensie-leveranciers vrijwaren tegen ondeugdelijke producten. Voer voor de wappies hier in de coronatijd, want die dachten dat dat ook wel zou gelden voor vaccins in de EU. Nee, dus. Evengoed een kwalijke praktijk, en overduidelijk onwettig - en iets wat een functionerende Supreme Court in een paar minuten zou moeten kunnen afhandelen. Maar in de VS kennelijk toch weer niet. Jammer, maar ook, wat hebben we het toch goed hier in de EU.