Bai Ri Gaobie (2015)

Na Winds of September en Starry Starry Night komt Tom Lin wederom met een sterke film op de proppen. Waar die films zich focuste op coming-of-age verhalen rond tieners, is Zinnia Flower wat serieuzer van aard. Geïnspireerd door het overlijden van zijn eigen vrouw, schotelt Tom Lin ons een contemplatieve film voor over twee mensen die hun geliefde verliezen.

Lin weet het rouwproces mooi en eerlijk te verbeelden. De boosheid, het afreageren en het ontroostbare verdriet word knap voelbaar gemaakt zonder te verzanden in goedkoop sentiment. In veel scenes zit de pijn van de personages juist in de details. Iets rauwer en confronterender wel dan ik gewend ben van Taiwanese drama's. Door de warmte en medeleven die Tom Lin toont voor zijn personages wordt het nergens te zwaar.

Subtiele film, prachtig geschoten en bij vlagen hartverscheurend. Absoluut de moeite waard!

4*

Prachtige film.

Persoonlijk zie ik nog iets liever de wat frivolere Tom Lin, maar dat doet maar weinig af aan de kracht van deze film. Een film die inderdaad geïnspireerd werd door het overlijden van Lin's eigen vrouw (wel na ziekte las ik, geen ongeluk zoals in deze film), en dat merk je tijdens het kijken ook wel.

Rouw staat centraal, de rest wordt naar de achtergrond verdrongen. Doet redelijk Japans aan, met stille, introverte personages en veel kleine gebaren die toch veel vertellen. Dat maakt het misschien wat minder toegankelijk voor de liefhebber van Westers drama, maar tegelijkertijd voelt het toch puurder en minder sentimenteel aan.

Visueel minder opvallend maar nog wel steeds mooi geschoten, een krachtige soundtrack en érg sterk acteerwerk van de twee hoofdpersonages. Het resultaat is een sterk drama dat een waardige aanvulling is op Lin's oeuvre. Aan het uitgroeien tot één van Taiwan's beste regisseurs.

4.0* en een uitgebreide review

Inderdaad een prachtige film en ook een heel persoonlijke, lijkt me. Het is wel heel andere koek dan 'Starry Starry Night'. Wat mij betreft is dit één de beste en fraaiste films die gaat over rouwverwerking.

Eigenlijk vond ik het visuele juist WEL opvallend, in al haar ingetogendheid. Elk shot lijkt raak, de belichting is iedere keer werkelijk subliem en de montage is ook meer dan verzorgd. Jij, en ook ik, zijn meer gesteld op- en verwend geraakt door- visuele achtbanen als in Honey PuPu of Lims eerdere Starry Starry Night.

Voor de rest kan ik me alleen maar aansluiten bij de commentaren van WardT en Onderhond en me verwonderen over het feit dat films als deze en de andere hier genoemde in het Westen zo over het hoofd worden gezien.

Edit: ik zag dat Starry Starry Night op het New York International Children's Film Festival een prijs heeft gewonnen. De audience award nota bene! Way to go, kids!!!!