Yojôhan Fusuma no Urabari (1973)

De film is gebaseerd op een verhaal dat naar verluidt werd geschreven door Kafu Nagai en dat ooit als serie in een tijdschrift verscheen. De roman handelt over één enkele nacht tussen een geisha en haar klant, de film daarentegen behandelt meerdere personages en liefdesnachten. Omdat het verhaal als obsceen werd beschouwd, veranderde producent Nikkatsu de oorspronkelijke titel. Kumashiro's regie suggereert de seksscènes door middel van de lome bewegingen van man en vrouw onder muskietennetten. De criticus Yamane Sadao noemt dit een 'kraakbeenachtige filmische stijl', die het grootste deel van Kumashiro's werk kenmerkt.

Bron: cinema.nl

Niet zo goed als 'die andere' Geisha film van Kumashiro (welke andere Geisha film? - of welke eigenlijk niet?).

Zeer fraai om te zien, de kleuren van de Kimstim regio 1 release zijn prachtig (helaas is de gebrande ondertitel iets minder). Zeer veel erotiek, want als je denkt dat je de trappenpoets scene met een ei tussen de benen alles gehad hebt gehad, komt er ook nog de muntjes opraap scene en weinig verhullende scenes. terecht is Kumashiro de grootste naam die in de jaren 70 opkwam als je dit zo ziet. Hoewel ik Street of Joy hoger aansla. Woman with Red Hair staat nog op het menu.

Ook hier weer de bekende Kumashiro balken (zie mijn tekst bij Following Desire), vooral bij minuut 20 en 22. Niet zozeer om het bloot te maskeren (er is veel bloot te zien), maar meer de wellust in de blikken van de geishas (die hier wel degelijk seks hebben en meer hoer zijn dan entertainment dame wat ze officieel waren) en 'bewegingen'. De verhalen van de geisha's zijn mooi a la Mizoguchi, maar de historische context met de Russisch-Japanse oorlog kwam minder uit de verf vond ik.

Op de hoes wordt de originele Theatrical Release 1:1.85 ratio aangekondigd, maar ik was blij dat ik een 1:2.35 op mijn afstandbediening had, want dat zag er stukken beter uit!

Tatsumi Kumashiro wordt aangeduid als een toonaangevende regisseur van ‘roman porno’ films. Ik heb nu vier films van zijn hand gezien, maar –wellicht tot mijn schande– nog niet kunnen ontdekken wat daar zo bijzonder aan is. Het zijn doorgaans weinig enerverende films. Dat geldt ook voor deze film met een rustig voortkabbelend verhaal en slechts een paar hoogtepunten (de scènes met het ei, resp. de muntjes). Matig.