Las Abandonadas (1945)

Werd door film buffs uitgeroepen tot 92 na beste Mexicaanse film aller tijden en zoveel na beste Fernandez film aller tijden, trouwens zijn laagst genoteerde film in die lijst. Heb ze nu allemaal gezien, al was ik er zoals gezegd tamelijk klaar mee.

Hij bedacht het verhaal grotendeels zelf ism Magdaleno, fotograaf van dienst was allicht Figueroa en componist Diaz Conde.

De synopsis is overigens onjuist : del Rio wordt wel zwanger met bijbehorende gevolgen, maar dat gebeurt al in het begin, en bovendien niet door Armendariz de generaal, maar door schurk Junco. Pas daarna raakt ze aan lager wal, gedumpt door Junco en verstoten door papa. Del Rio dus als archetypische heldin Fernandez style, die een jaar later blijkt te werken in een high class bordeel, waar ze in de befaamde scène Armendariz ontmoet.

De film speelt overigens- nog maar eens- ten tijde van de Mexicaanse revolutie waarin Armendariz aan de goede kant zou strijden, het blijkt echter merkwaardig gesteld te zijn met deze revolutionair die een eigen invulling geeft aan de Robin Hood saga, en wiens wederwaardigheden gebaseerd zijn op die van de automovil gris bende.

En dat kind ? Wel dat leeft nog, en zit in een weeshuis waar mama hem regelmatig opzoekt. Eenmaal volwassen geworden blijkt het ventje een merkwaardige transformatie te hebben ondergaan, net als zijn moeder.

Het is een melodrama in optima forma om niet te zeggen sprookje en doet inhoudelijk erg stoffig aan, stoffiger zelfs dan het bouwjaar reeds zou doen vermoeden. De finale schijnt trouwens geript te zijn uit Madame X ( Sam Wood, 1937 ), die film ken ik niet dus ik weet niet hoe groot de invloed was.

Ietwat a-typisch Fernandez is dit geen ruraal drama maar is bijna alles urbaan geset, in interieurs waardoor de befaamde plein air fotografie van Figueroa hier amper aan bod komt. Dit wordt dan maar gecompenseerd met tig close ups van diva del Rio, om wie de hele film draait en aan wie Fernandez de film opdroeg. Trouwens : het schijnt dat het halve budget opging aan de garderobe van mevr. del Rio, die slechts in de hoedanigheid van generaalsliefje glamour uitstraalt en later in lompen gehuld, afgeleefd en oud moet wachten op verlossing..

Het budget werd eruit gehaald want het werd een groot kassucces, ook in deze contreien waar deze prent de ronkende, poëtische titel ..."verlaten "meekreeg.