La Guerrilla (1972)

Ze bestonden nog niet : films met Julia Saly ... vooral gekend vanwege haar rollen in horrorpulp en haar samenwerkingen met Naschy ongetwijfeld. Daar raakte deze Gravy look a like regelmatig haar kleren kwijt, dat zat er in deze tio Franco productie uit 72 helaas niet in. Gil compenseert door regelmatig in te zoomen op het vintage 1810 laag uitgesneden decolleté van de heldin, die hier trouwens werd geintroduceerd als "la pocha " - zie poster- vraag me niet waarom.

Film van Rafael Gil die iets ervarener was dan de protagoniste : was al aan zijn over de zeventigste film bezig ! Zeer productief in de Franco era, typisch zo iemand zonder ambities, een ambachtsman die de autoriteiten kon leveren wat van hem geeist werd.

In dit geval weer eens een productie spelend tijdens de Napoleontische oorlogen, erg populair thema in de Franco epische cinema waarin de burgeroorlog taboe was en een mooie aanleiding tot hysterisch patriottisme in melodramatische stijl. Het paradigma van dit soort film uiteraard Augustina de Aragon. And yet : we schrijven alweer 1972 en hoewel zeker het begin volstrekt hysterisch is wordt dat later wat minder en beginnen we te focussen op het melodrama.

Dat in de vorm van een liefdesdriehoekje tussen Saly, guerillero Rabal en een Franse officier, vertolkt door de mij verder ongekende Destoop. Deze bezetter blijkt toch in het bezit te zijn van de nodige nobele trekjes. Dit als compensatie voor het over the top begin.

Geen oorspronkelijk scenario trouwens maar een bewerking van een 3- akter van Azorin, vooral gekend als romancier wiens theaterwerk blijkbaar niet zo goed staat aangeschreven.

Behalve reeds genoemden nog een schijtlading aan gekende gezichten uit die tijd, waaronder vooral veel paellaregulars als Sancho- bad guy en collaborateur- , Induni, Brana, Calvo en Nieto als papa van Saly. Ook nog rolletjes voor Gaos als bonne en Charo Lopez.

Het verhaal dist ons de gebruikelijke genrecliché 's op over point d'honneur vs point d'amour en lijkt eerder in de jaren 50 thuis te horen, zo oogt deze prent goeddeels ook. Maar de actiescènes zijn best redelijk voor die tijd en zoals ik reeds aanstipte wordt de toon- hoewel katholicisme gelukkig alomtegenwoordig is- naarmate de film vordert wat minder overspannen. Zoals verplicht nog wat muzikale intermezzi en folklore, typische doorspoelmomenten kortom.

Bizar was de muzikale begeleiding : een potpourri van variaties op evergreens als de Eroica ( voor de Fransen ), de pathetique van Chaikovsky ( voor de Guerillero's ) en de Mondscheinsonate ( voor Saly ) . Armoedig.

Deze prent werd in onze contreien uitgebracht als "de guerrilla " en moet door velen hier gezien zijn. Waarom zie ik dan geen stemmen ?