Black (2005)

Pas mijn tweede Bollywood-film, maar meteen een schot in de roos. Een op het eerste gezicht zwaar sentimenteel verhaal wordt prima verteld, mede door de ijzersterke acteerprestaties.

Daarnaast is de film visueel ook een genot om naar te kijken; prachtige decors van statige landhuizen en tuinen wisselen elkaar af. Ik vond dit zeker geen tranentrekker, want goedkoop sentiment ben ik nergens tegengekomen. Tuurlijk is het onderwerp dramatisch, maar ik zou niet weten hoe je het anders én beter in beeld kan brengen.

'Black' was de eerste van vijf Bollywoodfilms die ik vorige week gekocht heb, maar het begint veelbelovend. Onbegrijpelijk ook dat de zogenaamde 'Azië-kenners' op het forum nooit verder kijken dan hun neus lang is en altijd bij Japan, China of Zuid-Korea zweren. De grootste filmmarkt laten deze kenners gewoon links liggen!

Voorlopig kan ik in ieder geval concluderen dat Bollywood mij een stuk beter ligt dan (moderne) Hong Kong of Japanse films. Hier is tenminste sprake van echte mensen van vlees en bloed; niet van die gestyleerde arty-farty standbeelden zonder emotie, zie Bin-Jip, 2046, Tetsuo en al die anderen in het geëikte rijtje. 'Black' is een aanrader voor iedereen die van normale menselijke interactie én emotie houdt. 4****

Love it or hate it?

Laat mij meteen met de deur in huis vallen: ‘Black’ is de slechtste film die ik ooit gezien heb (- 'Excalibur' zit niet meer zo fris in het geheugen, vandaar misschien ). Alles wat ik het zogeheten Bollywood toeschreef, nog voor ik één zo’n productie gezien had, zit in deze film verankert. Overmatig veel sentiment (het wordt er langs alle mogelijke kanalen ingepompt), een bombastische score (die maar blijft aanzwellen), en een übergestileerde cameravoering die alle spontaniteit de grond in boort. Zelfs in Hollywood is men er zich beter van bewust dat "trop te veel is" - en de dag dat ik Hollywood in bescherming neem mag te boek staan als 'hoogst ongebruikelijk'. Over de hele lijn is ‘Black’ immers niet primair “afschuwelijk”, maar wel smakeloos en overdreven. En dat is misschien wel de allerergste graad van lelijkheid die er is…

Laat dit echter niet de enige reden zijn dat ik deze film niet heb uitgekeken (en na een dik uur heb afgehaakt): het verhaal is naast ontzettend melig ook ondragelijk om naar te kijken, zo wordt de ‘gehandicapte’ hier gebruikt als een tool om medelijden op te wekken. Ik ben hoe dan ook geen fan van ‘Le Huitième Jour’-achtige toestanden (dat werkt averechts bij mij), maar die film had ten minste nog de waardigheid om een basisrespect aan de dag te leggen voor de hoofdpersoon. ‘Black’ wil het grote wonder zodanig prediken dat het stelletje scenaristen niet alleen het kind als volslagen debiel heeft afgeschilderd, maar tevens niet gekeken heeft op een karikatuur meer of minder (de keiharde vader, de eigenzinnige leraar en een heleboel overdreven sympathieke vrouwen die het vrolijke zootje vervolledigen) – hoe ver kan de voeling met de werkelijkheid de dieperik in gaan?

Maar waar ligt de kern van mijn walging nu in feite? Dat mensen zoveel leed durven tentoon spreiden alleen maar om een ruim publiek te bereiken, dàt is wat ik als “barbaars” afdoe.
Voor anderen werkt het echter wel, stelt mij dat dan in het ongelijk? Misschien wel, maar mijn gevoel bedroog me niet in mijn ietwat wanhopige zoektocht naar het rode knopje van de afstandsbediening. En hoe langer het scherm 'zwart' bleef, hoe beter ik mij placht te voelen…
0,5*

Mocht iemand mijn score betwisten omdat ik “het beste deel van de film” heb gemist, dan neem ik hem wel weg. Maar ik kan het me eerlijk gezegd totaal niet inbeelden…

Het is inderdaad geen standaard Bollywood film zoals je dat voorstelt met iedere 15 minuten een ander liedje, dansers en danseressen en veel pastel en/of zuurstokkleuren en dat dan 3,5 uur lang!

Slechtste film ooit zoals JJ_D beweert zal ik niet zeggen maar Madecineman en Bollywood zijn nog ver verwijderd van vaste verkering. Maar goed, ook de liefde op het eerste gezicht ontbrak totaal een paar jaar geleden toen ik een dappere poging waagde richting films uit het grote filmland India. Ook Black heeft daar (jammer genoeg) nog steeds geen verandering in gebracht.

De hele manier van vertellen en stijl van filmen ligt mij voor geen meter.

Het sentiment wordt met karrenvrachten het toneel opgevoerd, het leidt tot een tearjerker eerste klas en zelfs voor iemand die toch voornamelijk met Hollywoodfilms is opgegroeid is dit even slikken. Werkelijk iedere scene moet leiden tot een nieuw dramatisch hoogtepunt bedoelt om de kijker bij de strot te grijpen. Nou, bij mij kwam het na 2 uur meer de strot uit door al dat gegrijp...

De film is zichtbaar professioneel gemaakt maar oogt ook vreselijk nep (heb er geen ander woord voor). Alles is hypergestyleerd maar op een welhaast kitscherige manier. Geloof dat ik ook nog nooit een film gezien heb waarin zo veel kruis- en heiligebeeldjes voorkwamen. Had ook bijna nergens het idee dat de film zich ergens in India afspeelde trouwens, decors leken meer weggelopen uit de Sound of Music.

Het meest sterkste punt van Black is de soms erg goede interactie en het acteerwerk van de twee hoofdrolspelers. Maar ook hier geldt na een tijdje; Overdaad schaadt. Eigenlijk jammer dat de film zo verzuipt in het grote gebaar want het (waar)gebeurde verhaal biedt genoeg houvast voor interessante ontwikkelingen en een prima perspectief voor een mooie film

Nee, kan niet zeggen dat dit nu iets voor mij is. Als het op Aziatische cinema aankomt geef mij toch maar de cinema van een Kar-Wai of Ki-Duk. Heerlijk zwijgzame en mysterieuze personages en een stuk rauwere cinematografie. Das een stuk lekkerder dan deze kleffe EO hap.

Jammer 2* max.

Ik kan mij eigenlijk alleen maar aansluiten bij het eerdere kritiek van danuz en Madecineman. JJ_D is wel heel extreem in zijn argumentatie, maar dat is uiteraard zijn goed recht. Postief zou ik vooral een aantal shots noemen die er wel aardig uitzagen.

Voor de rest is Black één grote achtbaanrit van emoties. Binnen een enkel scène kan het gaan van huilen, lachen en nog een keer huilen. Dit is duidelijk niet aan mij besteed. Op zich had ik nog wel goede hoop op een sterke film, met name de afwezigheid van liedjes klonk bij mij als muziek in de oren. Helaas wordt de overdreven emotie wat normaal gesproken te horen is in de muziek, ruimschoots gecompenseerd door het script en het acteerwerk. Andere krtiekpunten is de voorspelbaarheid van het verhaal en de nogal opzichtige verwijzingen naar Charles Chaplin en zijn karakter van The Tramp.

Aangezien ik wel een klein liefdesbandje heb met de Bolly-musicals, mag ik het misschien vreemd zijn dat ik alle bovengenoemde kritieken omarm, m.u.v. het feit dat ik wel teleurgesteld ben van het complete afwezig zijn van de beruchte musical-elementen.

De overgestileerdheid werkt juist wel in zo'n Bollywood-vehikel (zie van de zelfde regisseur Devdas), maar in zo'n serieus bedoelde film werkt het tenenkrommend en jawel a-serieus.

Het ziet er allemaal prachtig uit, alles op het juiste moment, studio-decors en belichting om van te smullen. Ja, daar houd ik wel van.

Maar dat gekwijl, gedweel, geneuzel, gesnotter en haarscherp getimede afgrijselijke grapjes en dramatiek, de pracht wisselwerking tussen Bachchan en Mukherjee... het werkt niet.

Kitsch galore, normaliter mijn pakkie-an, maar mijn zilte tranen waren nergens te bekennen. En dat was toch hoofdzakelijk de bedoeling van deze prent.

t.k.g.: glazuur

Niet een Bollywood-versie van The Miracle Worker door de verrassende dramatische wending die het verhaal neemt. Die wending geeft deze film een extra dimensie. Ongelooflijk sterk acteerwerk van Amitabh Bachchan, Rani Mukherjee en Ayesha Kapur (als de jonge Michelle). Prachtig, aangrijpend drama.