Lawless Range (1935)

Vermakelijke, vlotte western met Wayne. Hij zingt ook nog wat liedjes, wat de film niet ten goed komt vanwege zijn gedubte stem. 3 sterren

Zo te zien, door de aanwezigheid van meer acteurs, gemaakt met een iets groter budget dan de Lone-Star films met Wayne die uit dezelfde tijd stammen. Ook uniek dat Wayne de gitaar hanteert en liedjes playbackt. Het verhaal is niet anders dan de Lone-Star films en ook Yakima Canutt doet dus mee.

3*

Goede western, met een simpel maar leuk verhaal. De film heeft een aardig tempo, dankzij de talrijke actiescènes die er zeker niet slecht uitzien voor de jaren 30. John Wayne speelt de rol die ik stilaan van hem gewoon ben, namelijk de man die de problemen moet oplossen en die daar uiteraard in slaagt.

Wat me enorm stoorde in de film, waren de liedjes die John Wayne "zong". Ze duurden veel te lang en hadden niet echt een meerwaarde voor de film.

Nog zo’n oudje die ik al lang niet meer had gezien.

Replubic Pictures niet zo helder beeld .Standaard flink wat kruitdamp afgewisseld met een stevige knop partij , hij duikt na een achtervolging van een rots in het water een laat zijn witte hengst staan die door de bandieten wordt meegenomen,daarna zingt hij liedje maar is absoluut

niet de stem van John –Wayne en waar rijdt hij op daarna ? ja zijn witte hengst

Ook al is het een B productie op een paar meer of minder figuranten werd niet gekeken

Kan hem meer waarderen als vroeger

Alleen het zingen doorgespoeld en me leuk vermaakt

If you fellas are through with your little necktie party, why I'll be on my way

Ik vind die oude John Wayne films altijd wel charmant. Meestal geproduceerd door Monogram-Lone Star (wat later Republic zou worden zoals in deze film) en bijna altijd een speelduur van een klein uurtje. Het is vaak perfect vermaak voor als je nog iets kort wil zien en dat was juist hetgeen wat ik gisteravond wou doen. De films variëren in kwaliteit maar Lawless Range is wel één van de minste jaren '30 John Wayne films.

Komt voornamelijk door de korte inhoud van mijn DVD hoes. Lawless Range gaat over een bende die een stadje terroriseert en die overduidelijk hulp krijgen van iemand binnenin het stadje. Gedurende heel de film wordt de identiteit van de verrader geheim gehouden maar de hoes verklapt al dat Frank Carter de slechterik van dienst is. Nu was dat op zich al wel redelijk duidelijk natuurlijk (de jaren '30 waren nog een tijd waarin iemand zich kon vermommen door een fake stoppelbaard op te plakken, Superman is er niets tegen) maar ik had het liever niet op voorhand geweten. Voor de rest is de film nogal routineus en zijn er niet veel verrassingen te vinden. Hier en daar nog een redelijke stunt maar voor de rest niet veel bijzonders. De kwaliteit van de print viel eigenlijk ook nog goed mee. Af en toe nog wat krassen (op een bepaald moment wordt het wel vrij erg) maar op zich niets storend. En het beeld is gelukkig niet zo enorm donker waardoor je niets meer kunt zien.

John Wayne blijft één van mijn favoriete acteurs maar komt hier niet goed uit de verf. Zijn rol is op zich een rol zoals hij zo vaak speelde in de jaren '30 met maar één verschil en dat is dat hij hier begint te zingen. Neen, dat is niet waar. John Wayne doet zijn mond open maar het is overduidelijk niet zijn stem die we horen en dat is toch wel ontzettend jammer. Het haalt de vaart compleet uit de film (in hoeverre dat dat zelfs mogelijk is) maar voelt ook enorm geforceerd aan. Sheila Bromley speelt de gebruikelijke love-interest van Wayne en doet dat degelijk. Natuurlijk geen uitdagende rol maar bon, het kan er mee door. Ik ben jaren geleden begonnen met een boxset van 3 John Wayne films en iemand die daar altijd in kwam opdraven was Yakima Canutt. De laatste tijd ben ik hem minder tegengekomen maar het blijft toch altijd een leuk weerzien doordat hij altijd wel een leuke rol heeft, hier is hij de leider van de outlaws bende.

Niets bijzonder dus deze Lawless Range maar vanwege een aantal redenen nog altijd wel leuk om eens gezien te hebben. John Wayne blijft gewoon een heerlijk iconisch figuur en het is altijd fijn om Yakima Canutt te zien maar de twee onderbrekingen (lees: muzikale intermezzo's) halen alle vaart uit de film. Zonde want hier had misschien wel iets meer in kunnen zitten.

2.5*

En verder met Lawless Range uit de John Wayne box en deze is toch wel meteen een stukkie minder dan Neath The Arizona Skies hoewel dat ook geen topfilm was.

Die mooie oude uitstraling doet vooralsnog wel goed met zijn zwart wit, toch kan Lawless Range mij niet echt boeien ondanks het recht toe recht aan verhaaltje dat redelijk vlot is. Toch komt het geheel niet echt uit de verf. De chemie met de tegenspeelster is er niet, de rol van Wayne is teveel het zelfde als andere keren, om nog maar te zwijgen van die rare liedjes die toch echt niet door Wayne zelf gezongen worden. Sowieso anders dan de twee andere films uit deze box is de opbouw met muziek waar veel meer nadruk op legt en niet altijd even lekker aanvoelt.

Onnodig bijna te zeggen dat deze film behoorlijk tegen viel en dan ook zeker niet een voldoende verdient wat mij betreft.

John Wayne in een vroege western. In het wit gekleed en rijdend op een wit paard is hij ontegenzeggelijk de heldenfiguur. Een dergelijk opvallend outfit leek mij niet erg praktisch in een film waarin Wayne achter de bad guys aanzit om onschuldige burgers te beschermen. Mij leek het verstandiger om juist zo onopvallend mogelijk te zijn in plaats van zich gekleed als een circusartiest in vijandig gebied te begeven. De antagonist doet dat beter. Hij is uiteraard gekleed in het zwart.

John Wayne tegen vuige bankiers en gemene veedieven. Ik vond het maar een vermoeiende film. Wayne die wordt belaagd en gevangen genomen maar steeds weet te ontsnappen. Hoe is het allemaal mogelijk!? Tja, het is gemakkelijk als het gajes waartegen je vecht zich heel suf gedraagt. Leuk voor Wayne, maar erg spannend is dat natuurlijk niet. Eerder lachwekkend.

Er is meer dat op de lachspieren werkt. Op een bepaald moment zet Wayne gezeten op zijn witte paard en gewapend met een gitaar zelfs een lied in. Ik schrok ervan. En verderop in de film doet hij dat nog een keer. Ik schrok er weer van. Wayne zingt overigens niet zelf maar playbackt de boel bij elkaar. Desondanks zat de schrik er goed in.

Verder is er niet veel te vertellen. Wayne overwint en krijgt aan het einde de vrouw, die verder amper een rol speelt en eigenlijk alleen in de film verschijnt om dat happy end mogelijk te maken. Lawless Range duurt slechts 55 minuten. Dat was gelukkig nog te overzien. Bovendien hielp het dat ik op diverse momenten prettig in de lach schoot. Lawless Range is een prima film voor de diehard John Wayne-fan, denk ik. Niet voor mensen zoals ik.