Criminal Passion (1994)

Voor achtergrondinfo en mijn inspiratie wat betreft deze serie verhalen, lees de eerste alinea van deel 1.

Geheel volgens traditie van het materiaal wat besproken wordt zal de intro van deze verhalen veel te langdradig zijn en teveel in herhaling vallen. Dan volgt er een slap, maar smeuïg middenstuk, om vervolgens veel te voorspelbaar te eindigen…

Nacht-tv op 6 kanalen – deel 4:

If all else fails….dan gooien we er weer Joan Severence tegenaan, zo was mijn redenatie.

*leest voor in sarcastisch klinkende neo-noir detectivestem*:

Maar schiet ik dan niet mijn doel voorbij, moet het niet JUIST falen? Waarom moet ik in hemelsnaam 1000 woorden neerpennen, als er niets slechts te vermelden valt? Deel 1 ( Payback (1995) ) was al bijna te goed voor deze rubriek, afgaande op mijn eigen vooraf ingestelde regels. Aan de andere kant, misschien is er een middenweg? De ideale film voor deze rubriek zou er 1 wezen die alle kenmerken van een erotische neo-noir b-thriller zou hebben, bijvoorbeeld: zwoele jazzmuziek, coole dialogen, vergezocht misdaadplotje, over-the-top actie, acteerwerk dat ergens balanceert tussen geloofwaardigheid en lachwekkend slecht, mooie femme fatales en tot slotte belachelijke seksscènes. Dat alles verpakt in een uitwerking die zijn slechte imago overstijgt. Heb ik een doelstelling gevonden voor mijzelf? Nee, dat weiger ik te geloven!

Criminal Passion gaat over de moord op een balletdanseres en hoe zij al de zoveelste is in een reeks gelijkaardige moorden. Hoofdverdachte is Connor, 1 van de laatste bij haar in bed. Er zit bloed en zijn vingerafdrukken aan een ouderwets scheermes, naar het schijnt omdat hij altijd haar benen ermee schoor. Zijn vader is een belangrijk politiek figuur, dus gevraagd wordt de zaak in de doofpot te houden. Dat is verder helemaal niet verdacht, natuurlijk.

De behandelende detective in kwestie is het karakter van Joan Severence. Uitgedost in bruinleren bretels, daaronder een blauwe blouse en een ruige spijkerbroek is zij “just one of the guys” op een verder erg mannelijke detective-afdeling. Een afdeling waar mannen graag woorden zeggen als: fuck, snatch, bitch, up the ass en nog meer van die welopgevoede vocabulaire uitspattingen. Severence is anders, zo maakt ze de kijker duidelijk in haar auto, mysterieus pratend tegen de spiegel op haar voorruit, rijdend in de nacht door ongure buurten met groot licht aan. Haar voiceover, gekoppeld aan deze nachtelijke scenes zijn de sterke troeven van de film. Erg sfeervol. Deze scenes domineren de eerste helft van de film, maar verdwijnen later meer een meer naar de achtergrond, waardoor ook de film steeds minder sfeervol wordt.

Toegeven namelijk, op wat sfeervolle neo-noir trekjes na heeft de film meer weg van een platte crime procedural zoals je ze tegenwoordig op tv ziet. Er is zeker in het begin van de film dus erg veel aandacht voor plotontwikkeling. Bah, wat moet mijn 12-jarige ik daar wel niet van gedacht hebben, 40 minuten in de film en ik heb nog geen tiet gezien? Mijn huidige ik vind het wel interessant, wie weet wordt dit een oprecht redelijke film? Dat zou wel absurd zijn toch? Ach, reken er maar niet op, want al vrij snel is de verrassing van de whodunnit eraf. Dan maar afwachten op die slechte dialoog, vreemd getimede shootouts….of toch tieten?

Na 40 minuten zijn ze er dan toch…tieten. Gadegeslagen door mevrouw detective, in de achtertuin van een verdachte staart ze door de luxaflex heen en krijgt de kijker zijn eerste spannende shot te zien. Allemaal leuk en aardig, maar detective staat tegenwoordig ook al synoniem voor stalker? En waarom blijft ze zo lang staan? Even later komt de begluurde persoon haar huis binnen op een soortgelijk moment en stelt precies diezelfde vraag. Het is een sterk staaltje zelfbewuste humor, maar of het ook zo bedoeld was? Ik geef het voordeel van de twijfel. Niet veel later komt mevrouw detective zelf naakt in actie. Wat? Een zwembad scène? Hè, ja waarom niet, dat is altijd sexy. Opvallend in deze scène is dat haar metgezel erg bedreven is in het geven van orale onderwaterseks. Minuten kan hij zijn adem inhouden, al heftig likkend heeft hij blijkbaar geen last van al het zwembadwater, wat ongetwijfeld zijn mond binnenkomt tijdens deze daad... en zij maar kreunen. Zien is geloven!

Eigenlijk is deze film te vlak om een leuk verhaal over te schrijven. Dit is misschien een compliment voor de film?: te goed om slecht te zijn, maar te slecht om echt goed te zijn. Of zoiets. Nog wat leuke momenten en quotes op een rij dan maar?:

- Tijdens een cruciale, eigenlijk erg serieuze scène wordt er op de soundtrack een deuntje ingezet wat nog het meest lijkt op de intro van Goosebumps.

- Tijdens een sensueel onderonsje in de lift blijkt dat de lift open is en uitkijkt op een bouwplaats. Een stel geile bouwvakkers kijken naar boven, precies richting de lift. Wij als kijker zien dus afwisselend de sensuele scène en die bouwvakkers.

- “Don't judge me 'til you've fucked me.”

Vleesch noch visch zo heet dat dan, geloof ik. Of ja, vlees was er, maar te weinig! De film deed een poging tot goeie sfeerschepping, wat zeker in het begin aardig lukte door mevrouw detective haar monologen. Een goed plot werd opgebouwd, maar ontsteeg het niveau CSI niet. Goed: tiet gezien, nu eindelijk slapen! Voor hen die dit allemaal gelezen hebben, ik zie jullie bij deel 5…….

EDIT: Het Moviemeter plotomschrijvinkje hierboven hoort duidelijk niet bij deze film. Waar wel bij is mij een raadsel.