Parapalos (2004)

Won de prijs voor beste film van het 6e Buenos Aires Festival Internacional de Cine Idependiente.

Te zien op IFFR 2005.

Laat ik hier maar niet te veel woorden aan vuil maken, deze film is net zo slaapverwekkend als het beroep van de hoofdrolspeler. 1,5*.

Enorm lekker langzaam, over een jongeman die in Argentijnse economische malaise zijn rust vindt als kegel-rechtzetter bij een bowlingbaan. Kon het IFFR-publiek kennelijk weinig mee, terwijl deze film in Latijns-Amerika de ene prijs na de andere wint. Fijnzinnig portret van het genot der kleine dingen (mondharmonica als toppunt), met een vleugje menselijkheid versus techniek. Was in ieder geval meer dan voldoende om de regisseuse hartelijk de hand te willen schudden.

Ik sluit me meer aan bij Menni dan bij Titan. Kleine, intieme, erg trage film waarin weinig gebeurd, maar toch vond ik het een mooie film. Interessant was dat, hoewel de film duidelijk voor een groot deel over de economische crisis gaat, dit nu eens geen depressieve film opleverde, maar juist een subtiele film over met het leven omgaan. De hippiecollega van Adrián was een erg mooi personage. Zo'n collega zou ik me nu ook wensen.

3.5*

Dan sluit ik me van harte aan bij Titan. Pretentieus, saaaaiiiiii, verhaalloos, een kant-en-klaar-maaltijd voor de echte artfilmrukker. Kijk, een shot van vijf minuten waarin niets gezegd wordt.... diep man. Bovendien slecht geacteerd door onaantrekkelijke acteurs en slecht gefilmd.

Ja, dan nemen mensen je mening echt nog serieus..

Menni, fijn dat je het zo'n mooie film vond, en dat meen ik echt, ieder (gelukkig) zijn smaak. Dat artfilmrukker was misschien ook een beetje té, maar ik kan er gewoon nog steeds niet over uit dat deze film zoveel 'buzz' en publiciteit op het festival had. Ook de catalogustekst wekte de verkeerde verwachting (althans, binnen mijn gezelschap). Mede hierdoor ook een zaal vol mensen met hoge verwachtingen, met als resultaat (als ik er enige waarde aan mag hechten) de 188e plaats in de publieksprijspoll met een 2.48.

Nope, daar hecht ik inderdaad totaal geen waarde aan..

wat een ongelooflijk saaie maar vooral slechte film, tijdens het IFFR liepen ook behoorlijk wat mensen de zaal uit (waaronder ik).

Ik had er echt iets totaal anders van verwacht toen ik het stukje tekst over de film las.

Aardige film. Vrij langzaam, maar ondanks het late tijdstip kreeg ik geen moment slaapneigingen. Door de leuke karakters (vooral van de altijd optimistische hoofdrolspeler leek zijn baan soms met kinderlijk enthousiasme te doen zonder ergens ongeloofwaardig over te komen en zijn hippie collega waren erg mooie rollen).

Eigenlijk vond ik het tegenovergestelde wat Southeast hier beweert. Het acteerwerk was vrij goed, of ze fysiek aantrekkelijk waren of niet boeit niet (maar viel wel mee?) en het camerawerk was nergens slecht, maar leek zelfs vrij zorgvuldig gedaan.

3.5*

Een film over een beroep dat in Nederland waarschijnlijk uitgestorven is. Als het sowieso al bestaan heeft. Kegelzetter bij een bowlingbaan. In Argentinie heb je ze kennelijk nog. Is dat dan een interessant onderwerp om daar een film over te maken? Dat is de vraag. Het antwoord is : NEE !

Maar toch twee sterren voor een sympathieke poging. Die eigenlijk meer een studie van de hoofdpersonen is.

Ik heb hem al een aantal jaar thuis staan, en blijf het een erg leuke, optimistische film vinden. Toch wel 1 van mijn favoriete films, er hoeft ook niet altijd van alles te gebeuren in een film om te boeien.

Erg leuke scenes met de mondharmonica en als hij zijn zusje leert bowlen, maar ook de gesprekken met de collega's tijdens het werk hielden mijn aandacht vast. Ieder zijn smaak natuurlijk, maar ik vond hem heel erg goed.