Mister Hu and the Temple (2015)

Prachtige paradox.

De nieuwste documentaire van Yan Ting Yuen - die een succesje boekte met Het Geheim van de HEMA - is vooral observerend. Nimmer inmengend of suggestief. Dat laatste hoop je natuurlijk vooral. De filmmaker lijkt in ieder geval met een geheel objectieve blik te kijken naar de ietwat bijzondere gang van zaken rond de bewerkstelliging van een boeddhistische tempel in Nederland. Ietwat, want echt speciaal wordt het onderwerp nergens.

Zakenman Hu ziet de tempel wel zitten, maar nu eens niet vanuit commercieel oogpunt. Een hele groep Chinese welgestelden is het met hem eens en krijgt, vreemd genoeg, te maken met een aantal overgevlogen monniken dat er allemaal een andere kijk op na blijkt te houden. Zelfs wanneer één van de gefrustreerde geldschieters aan een monnik vraagt of geld voor jezelf wensen slecht is en deze antwoord met nee, blijft de regisseur kalm verslag doen. Prachtige paradox eventjes.

Het lijkt er namelijk op dat de vermogende initiatiefnemers middels giften deze tempel willen stichten, juist omdat ze de financiële zelfverrijking willen afzweren. In principe zal een boeddhist zijn geld dan ook weggeven. Hij heeft het namelijk niet nodig. In deze situatie vertelt een monnik juist dat bidden voor eigen financieel gewin niet verkeerd is. Je ziet de miljonair, die zijn leven heeft gebeterd en het boeddhisme wil omarmen, bijna ontploffen. Tot zover de geestelijke verrijking.

Het doet het vermoeden echter wel rijzen dat wanneer de heilige kale mannen plotseling headbangend en wiet rokend zouden zijn aangetroffen door de regisseur, deze dit enkel als een voldongen feit zou hebben gefilmd zonder hier verder al teveel aandacht aan te schenken. Geen sensatiezucht bij de makers te bekennen. Eerder serene rust oproepende camerabeelden, die variëren van matig tot prachtig. Enkele dode pixels in één van de HD-camera's leiden een beetje af.

Een simpel en kort verslag van een sober leven dat een verlengstuk krijgt in ons koude kikkerlandje. Je zou er desnoods zelf de franje bij willen verzinnen. Maar Michael Moore wordt hier zeker niet gemist. Dit is misschien wel waar het om draait in documentaireland, zou je kunnen stellen. Het maakt de kijkervaring er echter niet minder saai op. Boeien doet het helaas telkens net niet. Daarom kun je stellen dat hoe kort de speelduur ook is, hij uiteindelijk nog te lang duurt.

Redelijk.

Met dank aan ( ( ( HERRIE ) ) ) voor het recensie-exemplaar.