Doctor Zhivago (2002)

Ik heb met gemengde gevoelens naar deze serie gekeken. Er waren niet eens zoveel slechte dingen aan te wijzen, maar toch miste er iets. Normaal kan ik bij een miniserie niet wachten om de volgende aflevering te zien, maar bij deze stelde ik dat juist steeds uit. En ik zat steeds op mijn horloge te kijken of hij al een keer was afgelopen. Daar moet ik trouwens wel bij zeggen dat ik dat bij het boek ook wel een beetje had (het ging maar door...).
De belangrijkste reden hiervoor is denk ik het feit dat dokter Zhivago helemaal niet sympathiek is (vind ik). Hij heeft een lieve vrouw (die misschien niet echt geweldig werd neergezet door Alexandra Maria Lara, maar toch) die veel van 'm houd, maar toch gaat hij er met een ander vandoor (die ook nog altijd verliefd is op haar man). En dan hebben ze nog wel het laatste stuk van het boek weggelaten waarin Zhivago zowaar aan z'n derde vrouw toe is, waarschijnlijk uit angst om de sympathie van het publiek helemaal te verliezen. Het is niet zo dat ik een hekel heb aan Zhivago, maar het kon me eigenlijk niet zo heel veel schelen wat er met 'm gebeurde.

Keira Knightley deed het niet slecht, maar ik vond haar er wel een beetje te jong uitzien (ze was dan ook pas 17!) voor iemand met twee kinderen (op het eind dan), waarvan de oudste toch al minstens een jaar of zes moet zijn. Bovendien stond dat kapsel haar vreemd. Detail, maar toch.
Sam Neill is mijns inziens wel degelijk erg goed bezig! Hij was heel geloofwaardig als Lara's voortdurende kwelgeest. Als het op acteren aankomt, springt hij er duidelijk bovenuit.
Dat jochie dat de kleine Yuri speelde, was echt lief. Hij had van die enorme ogen... Maar helaas speelt hij niet echt een rol van betekenis.

Verdere pluspunten zijn de indrukwekkende beelden die je af en toe te zien krijgt, uit de oorlog en/of revolutie. De geschiedenis zelf is mij geheel onduidelijk, maar soms zijn er wel heel erg trieste momenten. Er zijn wel heel veel mensen die zichzelf neerschieten of worden neergeschoten.
Het allergrootste pluspunt is de muziek van Ludovicio Einaudi. Een beetje anders dan anders soms, maar toch heel mooi.

Desondanks is dit niet de meest boeiende miniserie die ik ooit gezien heb, en ik weet niet precies hoe dat komt.

Niet slecht voor een miniserie, maar komt op alle fronten tekort ten opzichte van de film van David Lean uit 1965.

Dat geldt allereerst de rolbezetting. Waar Lean voornamelijk gebruik maakte van ervaren rotten, bestaat de cast van de remake vooral uit betrekkelijke nieuwkomers, met uitzondering van Sam Neill en Bill Paterson. Keira Knightley doet het niet slecht, maar was ten tijde van de opnamen van de serie nog veel te jong om de rol van Lara tot het einde toe geloofwaardig te kunnen maken.

De soundtrack van deze televisiefilm kan in de verste verte niet tippen aan de prachtige muziek van Maurice Jarre (Lara's Theme).

Meest opvallende verschil vind ik evenwel de cinematografie. De remake is vrij sober verfilmd, daar waar David Lean het publiek trakteert op prachtige en uitbundige beelden.

Daar staat tegenover dat regisseur Campiotti het boek van Pasternak beter volgt dan Lean destijds deed, hoewel ook hij zich de nodige vrijheden veroorloofd.

Al met al niet onaardig, maar eigenlijk een beetje overbodige remake.