Doctor Zhivago (2002)

Nee toch.

zou me er niet te druk om maken. ziet eruit als een simpele tv film.

Het gaat om het principe.

Ik meen me te herinneren dat deze helemaal niet slecht was. 3*

GAAP

Dit is toch een classic?

Nee nee nee lieverd, dit is een classic.

Slappe remake van de 1e verfilming van het boek van Boris Pasternak. Overbodige verfilming die het verder niet haalt bij de eerste. Er wordt echter niet slecht ingeacteerd en Sam Neil is goed evenals Keira Knightley Is een 6 uur durende miniserie

Pffff.... Heb hem maar na een halfuur uitgezet.

Ik heb met gemengde gevoelens naar deze serie gekeken. Er waren niet eens zoveel slechte dingen aan te wijzen, maar toch miste er iets. Normaal kan ik bij een miniserie niet wachten om de volgende aflevering te zien, maar bij deze stelde ik dat juist steeds uit. En ik zat steeds op mijn horloge te kijken of hij al een keer was afgelopen. Daar moet ik trouwens wel bij zeggen dat ik dat bij het boek ook wel een beetje had (het ging maar door...).
De belangrijkste reden hiervoor is denk ik het feit dat dokter Zhivago helemaal niet sympathiek is (vind ik). Hij heeft een lieve vrouw (die misschien niet echt geweldig werd neergezet door Alexandra Maria Lara, maar toch) die veel van 'm houd, maar toch gaat hij er met een ander vandoor (die ook nog altijd verliefd is op haar man). En dan hebben ze nog wel het laatste stuk van het boek weggelaten waarin Zhivago zowaar aan z'n derde vrouw toe is, waarschijnlijk uit angst om de sympathie van het publiek helemaal te verliezen. Het is niet zo dat ik een hekel heb aan Zhivago, maar het kon me eigenlijk niet zo heel veel schelen wat er met 'm gebeurde.

Keira Knightley deed het niet slecht, maar ik vond haar er wel een beetje te jong uitzien (ze was dan ook pas 17!) voor iemand met twee kinderen (op het eind dan), waarvan de oudste toch al minstens een jaar of zes moet zijn. Bovendien stond dat kapsel haar vreemd. Detail, maar toch.
Sam Neill is mijns inziens wel degelijk erg goed bezig! Hij was heel geloofwaardig als Lara's voortdurende kwelgeest. Als het op acteren aankomt, springt hij er duidelijk bovenuit.
Dat jochie dat de kleine Yuri speelde, was echt lief. Hij had van die enorme ogen... Maar helaas speelt hij niet echt een rol van betekenis.

Verdere pluspunten zijn de indrukwekkende beelden die je af en toe te zien krijgt, uit de oorlog en/of revolutie. De geschiedenis zelf is mij geheel onduidelijk, maar soms zijn er wel heel erg trieste momenten. Er zijn wel heel veel mensen die zichzelf neerschieten of worden neergeschoten.
Het allergrootste pluspunt is de muziek van Ludovicio Einaudi. Een beetje anders dan anders soms, maar toch heel mooi.

Desondanks is dit niet de meest boeiende miniserie die ik ooit gezien heb, en ik weet niet precies hoe dat komt.

Niet slecht voor een miniserie, maar komt op alle fronten tekort ten opzichte van de film van David Lean uit 1965.

Dat geldt allereerst de rolbezetting. Waar Lean voornamelijk gebruik maakte van ervaren rotten, bestaat de cast van de remake vooral uit betrekkelijke nieuwkomers, met uitzondering van Sam Neill en Bill Paterson. Keira Knightley doet het niet slecht, maar was ten tijde van de opnamen van de serie nog veel te jong om de rol van Lara tot het einde toe geloofwaardig te kunnen maken.

De soundtrack van deze televisiefilm kan in de verste verte niet tippen aan de prachtige muziek van Maurice Jarre (Lara's Theme).

Meest opvallende verschil vind ik evenwel de cinematografie. De remake is vrij sober verfilmd, daar waar David Lean het publiek trakteert op prachtige en uitbundige beelden.

Daar staat tegenover dat regisseur Campiotti het boek van Pasternak beter volgt dan Lean destijds deed, hoewel ook hij zich de nodige vrijheden veroorloofd.

Al met al niet onaardig, maar eigenlijk een beetje overbodige remake.

Geheel overbodige remake! Haalt niet aan de film.

'Perhaps we're standing still and it's the world that's moving past us'

De Keira-herzieningen, deel 4

Als jonge actrice heb je de rollen niet altijd voor het uitkiezen en maak je zelf niet altijd de beste beslissingen. Zo startte Keira Knightleys carrière wat stuurloos. Als tienermeisje maakte ze haar opwachting in de achteraf slechtst ontvangen Star Wars-film en speelde ze achtereenvolgens in een thriller, komedie en drama. En toen... deed ze nog een stapje terug door een van de hoofdrollen in een miniserie aan te nemen.

En niet zomaar een miniserie, maar een remake van een van de grote klassiekers: Doctor Zhivago van David Lean. Nu heeft die film uit 1965 me al nooit echt gegrepen, maar de remake ligt nog veel zwaarder op de maag. Bijna vier uur klopt het maar liefst. Opgeknipt in twee delen, maar toch.

Dat is echter niet het grootste probleem van de remake uit 2002. De vraag die me constant achtervolgt is: waarom? Wat moet dit toevoegen aan wat Lean al heeft laten zien? Het verhaal kennen we immers al en Giacomo Campiotti is niet bepaald een Baz Luhrmann die het lef en de kwaliteiten heeft om een klassieker een bijna shockerend nieuw jasje te geven.

Nee, deze Doctor Zhivago is juist heel degelijk. Een film zonder duidelijke hoogte- of dieptepunten. Campiotti registreert het gebeuren op kalme, weinig opvallende manier. Hier en daar zie je dat hij à la Lean meer uit een shot probeert te halen, maar dan voelt het ook gelijk onzeker. Alles aan deze remake schreeuwt tv-film.

Ook heel belangrijk bij zo'n emotionele vertelling is de cast. Helaas is die hier vrij inwisselbaar. Keira zelf is daar een goed voorbeeld van. Ze heeft de looks en de uitstraling die van een Lara mogen worden verwacht, maar is nog te licht en onervaren om het karakter los te laten komen van het script. Toch doet ze het goed in vergelijking met haar mannelijke tegenspelers. Die baarden had je op elk ander willekeurig gezicht kunnen plakken en je had het verschil niet gemerkt.

Uiteindelijk heb ik het einde van deze Doctor Zhivago niet gehaald. Het was al een moeilijke zit van constant afgeleid worden, terugspoelen en opnieuw stukken missen; uiteindelijk heb ik het na een kleine drie uur opgegeven. Ik heb wel vaker last van concentratieproblemen, maar in dit geval wijt ik het aan de film. Doordat de karakters niet tot leven komen en er ook filmisch weinig te beleven valt in combinatie met de lange speelduur, kwam ik geen moment in het verhaal en liet de afloop me onverschillig.

Gelukkig bleek dit achteraf Keira's laatste hobbeltje te zijn richting een verder erg mooie en succesvolle carrière.

Ik verlaag van een 6 naar een 4.