Dick Bos Weer in Actie (2004)

Dick Bos Weer in Actie is een zeer boeiende documentaire over Dick Bos en vooral ook over geestelijk vader Alfred Mazure (die sprekend op Herr Seele lijkt!).

In feite vertelt de film het levensverhaal van striptekenaar en filmmaker (!) Mazure vanaf zijn schooljaren, tot het moment dat hij stierf op 59 jarige leeftijd. Zijn tekenstijl is zowel stoer als stijlvol te noemen. De strips ademen een jaren dertig sfeer uit, compleet met Al Capone gangsters. Die laatsten worden met slimme judogrepen door Dick Bos tegen de grond gewerkt .

In de film wordt in de archieven gedoken om de originele boekjes te voorschijn te halen. Paul Verhoeven, Dick Bos fan voor het leven, mag als een kind in de snoepwinkel naar deze originelen kijken en vertelt intussen de ene na de andere smeuïge anekdote. Dat is aan Verhoeven wel toevertrouwd. Hij zal vermoedelijk wel het een en ander aandikken, maar soit, van Verhoeven pik je dat.

Het meest opmerkelijke is dat Verhoeven een scène in Basic Instinct bijna letterlijk shot voor shot overnam uit het Dick Bos stripboek Chicago. Het leuke is dat de documentaire de plaatjes uit het boek en de shots uit de film naast elkaar legt. Dat Mazure beinvloed werd door film is goed te zien. Zijn strips lijken stuk voor stuk op een storyboard van een film.

Het leven van Mazure is een leven vol tegenslagen geweest. Tragisch eigenlijk dat zijn hoogtepunt aan het begin van zijn carrière lag. Hij is daarna tegengewerkt door achtereenvolgens de nazi's, de moraalridders en op een gegeven moment ook nog de afschuwelijke shocktherapie. Mevrouw Mazure vertelt de anekdotes zo levendig en precies, alsof ze het over gisteren heeft. Ze is overigens ook nog erg jong van geest.

Het is jammer dat in de documentaire niet wordt uitgewijd waarom de films van Mazure allemaal flopten. Tijdens de oorlog is er de tegenwerking van de nazi's, maar daarna zou je toch zeggen dat een groot deel van de honderdduizenden Dick Bos liefhebbers en masse naar een Dick Bos film zouden gaan. De films zien er wel amateuristisch uit, maar vergeet niet dat de Nederlandse filmindustrie destijds zo goed als op sterven na dood was.