The Other Side of the Door (2016)

Ik zie dat ik de 2e beoordeling geef en dat mijn voorganger de film met 0,5* beoordeeld heeft.. Zeer benieuwd naar zijn/haar motivatie..

Wat een heeeerrrrlijke film! Eindelijk weer eens een vermakelijk verhaal, goede cast en vreselijk angstaanjagende momenten. Sfeer à la the conjuring.. Gaat dit zien..

Zeker niet onaardig dit filmpje.....de film voelt soms een beetje aan als iets van "The Ring"achtigs .

Er zit een goede sfeer in de film die soms best onder je huid kan kruipen..ook ontkomen we niet aan een aantal jumpscares....ik vond het best fijn .

Het feit dat we hier te maken hebben met indiase gebruiken en het zich ook in india afspeeld voelt voor mij ook wel fris en fruitig aan.

Acteerwerk is prima voor een film als deze.

Hier en daar eem tikkeltje langdradig maar over het algemeen een prima filmpje.

Ik begin met 3 sterren en misschien klimt hij nog wel een halve ster.

apolicum

Aardig.

Als horror liefhebber is dit zeker geen slechte poging. Hoewel het een voornamelijk Amerikaanse cast heeft gaat het toch om een Indiase folklore. Wat weer eens wat anders is. Film moet even op gang komen, vond het niet eens slecht gedaan het hele verlies van een kind, maar de film komt pas echt op gang wanneer het jongetje het huis bezet. Met als duidelijke klap op de vuurpijl het monster dat achter het jongetje aan zit. Zag er erg creepy uit.

Het bewandeld verder geen vreemde paden maar zitten wat fijne dingetjes in.

3 sterren.

Wel een redelijke film verder niet echt een topper en voor mij niet 3 sterren waard. Soms wat aardige schrikmomentjes maar redelijk zwak verhaal, naar mijn mening had er meer uitgehaald kunnen worden. Jammer

nee, helaas nee. Echt geen voldoende. Begon er vol goede moed aan, maar dat was snel verloren. In je eentje in de middle of nowhere in India snachts in een tempel als vrouw!!!!?? buiten dat was het nergens echt spannend en heb ik de laatste 10 minuten maar doorgespoeld. Het is dat ik vorige week The Boy gezien had anders had ik dit hele genre forever opgegeven.

"You must not open the door."

Met Johannes Roberts aan het roer heb ik de verwachtingen bewust laag gehouden.

'The Other Side of the Door' heeft qua verhaal eigenlijk niets vernieuwend te bieden; het overgrote deel is hevig geïnspireerd op soortgelijke films. Desondanks is het wel interessant om te zien hoe de Indiase folklore geïncorporeerd wordt. Op deze manier wordt er goed omgesprongen met de mythes gelieerd aan deze cultuur.

Jammer genoeg is het verloop te repetitief. De moeder wordt namelijk alsmaar blootgesteld aan dezelfde bovennatuurlijke gebeurtenissen en ondergaat deze iets te gelaten. Daarbij heeft de vader geen flauw benul wat er allemaal gaande is in zijn eigen huis, waardoor het ongeloofwaardige al gauw om de hoek komt kijken.

De film is wel sfeervol te noemen en bespeelt de klassieke elementen van het genre. Helaas wil het nergens echt eng worden, laat staan memorabel. Weliswaar is te merken dat men op momenten buiten de gebaande paden wil treden door bijvoorbeeld jump scares te gebruiken, maar zodra er met dit bijltje gehakt wordt verliest het geheel zijn charme.

Al met al best een aardige poging, maar hier had duidelijk meer in gezeten.

2,5 Sterren.

The Other Side of the Door

Het is gaaf als een film je in de trailer al doet schrikken, dan begin je echt met een lekker gevoel aan de film. Van dit stukje: The Other Side of the Door. Toch is het jammer dat ze zoiets weggeven in de trailer, bij het kijken van de film schrik je er dus niet meer van want je ziet hem gewoon aankomen, dat is altijd al zonde, dat vind ik.

The Other Side of the Door brengt een prima film met zich mee, niet dat de film in het geheel ECHT eng is en daarbij kunnen we ook wel toegeven dat de film toch voor een 90% langdradig is waardoor de Jump Scare- Scenes niet tot amper werken, omdat er vaak onnodige op bouwing is in de film of, ik heb het niet goed gezien dat kan ook.

De film speelt zich af in India, krijgt tenminste een mooie Indiaanse setting en daarbij is dit overigens een land waar religie vaak erg hoog staat, of het exorcisme daar ook veel word uitgevoerd weet ik niet maar, ik weet wel dat er af en toe wat gekkies rond lopen daar. Ik kan me even niet zo goed herinneren hoe de stam hete die in deze film terug kwam, het was volgens mij niet de Hindoeïsme, als iemand dit leest en het weet laat het mij dan ook even weten.

Het verhaal was eigenlijk nog best te doen, makkelijk maar leuk. Maria woont samen met haar man Michael en hun kinderen Lucy en Oliver in India. Maria krijgt daarop alleen een auto ongeluk waardoor het auto ter water geraakt. Ze kan Lucy redden maar Oliver verdrinkt. In haar verdriet komt ze in aanmerking met een bepaalde deur, een deur waar ze weer met Oliver kan praten. Het enigste probleem is, je mag de deur hoe dan ook nooit niet openen. Toch doet dat domme mens het en de kwaadaardige geest van Oliver komt naar buiten, en terroriseert de familie. Hij kruipt in het huidje van Lucy, die bezeten word door Oliver. Nu willen de religie mannetjes Lucy hebben om Oliver weer te verdrijven en het kwade probleem de wereld weer uit te helpen. Maria laat dit niet toe, en neemt Oliver over waarnaar ze overlijd. Nu zit zij achter de deur en opent Michael, het begint weer overnieuw.

Toch erg vermakelijk met een leuk verhaaltje en een prima concept. Heb me de zaterdag avond weer vermaakt, schrikken doe ik er niet meer snel van maar een lekker duister zweertje ben ik niet vies van.

3.0*

Jammer van de fantasieloze uitwerking van de plot, vooral in de tweede helft van de film, want het concept is sterk, de sfeer verontrustend en de schrikeffecten overwegend effectief. Door het verhaal te situeren in India krijgen de gebeurtenissen direct een mystieke lading mee, iets dat de film zeker ten goede komt. Helaas strompelt de film na een sterk begin maar een beetje voort, om tegen het vlakke einde vrijwel alle kracht te verliezen. Hier had duidelijk meer ingezeten.

Een hele sfeervolle film. Grossiert niet in grootse effecten. De film heeft een subtiele opbouw en uitstraling. Een vrij kaal en doorsnee begin waaraan vervolgens steeds details worden toegevoegd.

Voor je het weet, bevindt je je in een griezelig en duister atmosfeertje. Dreigend en gevuld met onderhuidse spanning. Best goed gedaan. Subtiel sfeervol dus.

Een paar schriks. Niet verkeerd, maar niet per sé nodig. Meer gedaan omdat het wordt verwacht, denk ik. De kracht van de film ligt daar in ieder geval niet.

India als locatie. Een land vol mystiek en oude geheimen. Die aspecten van India worden in de film uiteraard sterk benadrukt. Het is effectieve propaganda. De legende waarop het verhaal zich baseert past uitstekend in die mysterieuze Indiaase cultuur en geeft de film een bepaalde waarheidsgetrouwheid mee.

Aardige film. Ik werd tijdens het kijken niet erg verrast door ontwikelingen in het verhaal en ben nooit van schrik rechtovereind gesprongen, maar ben wel subtiel sfeervol ondergedompeld geweest. Dat voelde prettig.

Matig.

Een horrorfilm die weinig nieuws brengt, behalve dan dat het allemaal op een andere locatie afspeelt. En op zich zou dat ook wel kunnen werken. Indië is sfeervol, het land wordt mooi in beeld gebracht en de lokale gebruiken en legendes krijgen een leuk plaatsje in de film. Alleen wil het niet echt spannend worden.

Ook de link met Jungle Book is hoogst eigenaardig. De film is blijkbaar opgenomen in het huis van de schrijver, de naam van de knuffel verwijst naar Jungle Book en het boek zelf wordt er ook letterlijk bijgehaald. Maar vogens mij voegt het niet veel substantieels toe aan de film zelf. Gewoon énorm veel verwijzingen, of ik moest iets gemist hebben?

Het verloop van het plot laat zich net iets te makkelijk raden, terwijl de film net erg z'n best doet om alles nog gedetailleerd uit te stippelen. Dat maakt het soms iets te saai en té voorspelbaar. Ook de geesten zijn niet eng genoeg. Less is more maar de film vindt nooit echt de goeie balans, waardoor het allemaal iets te flauw blijft.

Acteerwerk is redelijk, maar je krijgt wel duidelijk met twee verdwaalde acteurs te maken. Visueel gelukkig wel sfeervol en het duurt ook allemaal niet te lang, al had er volgens mij best nog wel een kwartiertje uit gekund om het nog wat vlotter te laten verlopen. Vooral omdat het allemaal al zo voorspelbaar is.

Niet verkeerd, maar toch vooral vulsel.

2.5*

Na 'In the Deep' gelijk maar deze horror prent van dezelfde kineast opgezet.
Helaas heeft de film mij niet heel veel te bieden.
Een dergelijk plot is al tientallen keren in horror films gebruikt. De enige originele toevoeging is de locatie en de daarbij horende Indiase mythologie.
Veel van de jump scares zijn helaas wat voorspelbaar, waardoor de effectiviteit ervan afneemt. Verder vind ik de make-up van Myrtu en Olivier's geest niet griezelig genoeg. Wat dat betreft komen die stamleden wat beter over.
Sarah Wayne Callies en Jeremy Sisto vind ik geen geweldige man/vrouw combinatie, maar beiden doen nog hun best om er het beste van te maken. Sofia Rosinsky zet eigenlijk nog het beste personage neer als je het mij vraagt. Zij weet ondanks haar jonge leeftijd een prima acteer prestatie neer te zetten.
Deze gaat wat mij betreft op de berg haunted house films die de laatste jaren erg populair zijn. Naar mijn mening is deze dan ook verre van de beste uit het rijtje.
De poster(s) zien er overigens wel erg cheesy uit.

Met spijt heb ik deze prent volledig uitgekeken.

Om het in 1 woord te omschrijven 'SLAP'.

Niet griezelig, geen schrikmomenten, meestal voorspelbaar.

De exotische setting en de lokale benadering van de geestenwereld doet deze film meteen in het oog springen. Toch, als je beter kijkt, zul je zien dat er weinig tot geen verschil is met gelijkaardige films die zich in een westerse setting afspelen. Derhalve brengen de makers weinig nieuws. Er zijn wat schrikmomenten aanwezig, afgewisseld met het nodige drama, maar eigenlijk heb je alles al een keer eerder (en waarschijnlijk beter) gezien. In essentie is dit dus het dertiende exemplaar in een dozijn geestenfilms waar weinig inventiviteit en urgentie vanuit gaat. Vermakelijk blijft het gelukkig wel, daar zijn de makers immers vakkundig genoeg voor.

“What if I could bring your son back to you just one more time?

What if I could give you the chance to say your final goodbye?”

“The other side of the door” is niet echt een slechte film. Beeldtechnisch ziet het er bij momenten echt wel super uit. Daarenboven zorgden India als locatie en het voorgestelde oude ritueel voor een uniek uitgangspunt. Maar uiteindelijk was het slechts een bijeenraapsel van allerhande eerder gebruikte ideeën waardoor het allemaal achterhaald aanvoelde. Dat zou niet zo’n immens probleem zijn indien er ook een bepaalde spanning en engheid aanwezig zouden zijn. Spijtig genoeg ontbrak dit ook, waardoor dit weeral een horror werd die nooit de middelmatigheid overschreed.

Het verhaal deed me denken aan “Pet Semetary” waarin het verlies van een kind en het verlangen om het terug tot leven te brengen ook een voorname rol innam. In “The other Side of the door” zijn het Michael (Jeremy Sisto) en Maria (Sarah Wayne Callies) die in een impulsief moment beslissen om in Bombay te blijven en een gezin te stichten. Jaren later zien we hoe ze zich gesetteld hebben in een idyllisch uitziend huis ergens in het centrum van Bombay en dat hun leven werd verrijkt met de aanwezigheid van hun dochtertje Lucy (Sofia Rosinsky) en de typische familiehond Winston. Het is echter niet helemaal rozengeur en maneschijn daar er zich in het verleden een tragedie heeft voorgedaan waarbij het zoontje Oliver (Logan Creran) om het leven kwam. Maria wordt echter dagelijks gekweld door schuldgevoelens en verdriet. Gelukkig is er Piki (Suchitra Pillai) die met een grandioos idee afkomt waarbij de as van het overleden kind, een oude vervallen tempel en een avondje logeren aldaar soelaas zou kunnen brengen voor Maria’s psychologisch zwaar probleem. Dat er weer een gouden regel is die niet overtreden mag worden, is vanzelfsprekend. Dat die dan zal overtreden worden is zo klaar als een klontje.

Wat we dan krijgen is een soort “The Conjuring” made in India, waarbij allerhande voorwerpen zich ineens beginnen te verschuiven, spookachtige verschijningen telkens weer in de achtergrond verschijnen en niet te vergeten de zelf spelende piano (voor de verandering). Dat het fenomeen eerst de vriendelijkheid zelf is, om dan naderhand redelijk agressief te worden, is ook niets nieuws. En net zoals in “Lights out” is de oplossing van het probleem weeral te voorspelbaar. Gooi er nog enkele primitief beschilderde Indiase folkloristische figuren bij, Aghori genaamd, die er nogal eigenaardige rituelen op nahouden zodanig dat ze met het hiernamaals kunnen communiceren, en het plaatje is compleet. Die Aghori zijn zo van die creepy individuen die plotsklaps vanuit het niets ergens verschijnen en een vervelend, bezwerend geluid voortbrengen. Maar niet zo eng als Myrtu die zich ineens begint te bemoeien met heel de affaire. Een wezen uit de onderwereld die er angstaanjagend uitzag. Maar volgens mij werd het wel op het scherm gebracht met behulp van de “stop-motion” techniek (ook een al verouderd special effect). Voor mij was dit gegeven wel het meest positieve in de film.

Al bij al is het een ouderwets spookverhaal dat tot mijn opluchting zich niet weeral afspeelt in een Amerikaans oud herenhuis, maar wel in het duistere India waar het mystieke over het hiernamaals en primitieve rituelen nog leeft onder de oudere bevolking. Het is dus overduidelijk om als modernere, westerse mens niet te gaan experimenteren met zulke rituelen. Niets wereldschokkends, maar ook niet bijster slecht. Verwacht je wel aan enkele strategisch geplaatste schrikmomenten en een doordacht einde.

2.5*

Vreemd eigenlijk dat het na onder andere Poltergeist, Pet Sematary, Ju-on/The Grudge, Insidious, Paranormal Activity en al die andere honderd voorgangers die ik hier niet ga noemen, blijkbaar zelfs tot in India nog niet is doorgedrongen dat je de doden beter met rust kan laten. Zoveelste variant dus op het succesvolle griezelthema, en het resultaat behoort niet tot de beste. De locatieverandering werkt weliswaar verfrissend en is ook goed benut door wat nieuwe elementen toe te voegen, maar de film zelf word na een veelbelovende start steeds rommeliger doordat men te veel hooi op de bekende vork neemt. In de tweede helft volgt schrikmoment zonder adempauze op schrikmoment, de ene quasi verrassende wending volgt onmiddellijk op de andere quasi verrassende wending en dat word al vlug te veel van het slechte. Bovendien zou het geen overbodige luxe zijn geweest om ook bij dit soort verhalen enige menselijke logica te hanteren: Waarom het gezin reeds na de dood van de huisdiertjes niet de benen neemt, is me een raadsel.... Dat men verderop na de gruwelijke dood van de huishoudster al vlug lekker gaat slapen en men in het algemeen sowieso vredig koel blijft onder al die geestenverschijningen....Tja, dat kan alleen in een niet doordachte horrorfilm.
Maar goed, ik geef toe dat als je er in slaagt het kritisch vermogen uit te schakelen en je je er op instelt dat de originaliteitsprijs hieraan niet hoeft te worden toegekend(want inderdaad, dit lijkt af en toe op een bijna letterlijke remake van Pet Sematary), dit middelmatig werkje best een leuke zit kan zijn.

Mwah, vond deze film toch wel erg voorspelbaar en een groot 'been there, done that' gehalte hebben. Ook zaten er weer een hele hoop onlogische keuzes van de hoofdpersonen in, wat het geheel een stuk ongeloofwaardiger maakte ook gelijk. Ik vond The Other Side Of The Door nergens boven de middelmaat uitstijgen en eigenlijk ook niet eens een voldoende waard.

2*

4/10 (IMDB)

Het is niet de engste film die ik laatste tijd heb gezien.. Maar ik vond het verhaal toch redelijk leuk bedacht.. En er zaten wel wat goede schrik effecten in, die er overigens ook best goed uitzagen. Het had halverwege de film wat meer "los mogen gaan", meer enge stukjes achter elkaar zeg maar. Maar ik heb me geen moment verveeld.. Ik twijfelde tussen 2,5 en 3 sterren, maar doordat ik me goed heb vermaakt toch 3 sterren!

De locatie maakt het nog enigszins wat verfrissend, want dit horrorwerkje bewandelt de zoveelste typische paden rond geestverschijningen die alom bekend zijn. Dus daardoor weinig spanning en geen geslaagde schrikmomenten. Voorspelbaarheid troef dus ! Maar dat het zich allemaal afspeelt in India maakt het nog wel interessant waarbij de rituelen en handelingen van het volk een steentje bij dragen voor enige realiteitszin. Pluspunt is wel dat er ook bepaalde griezelige scènes in klare dag voorkomen en dus niet altijd in het donker. Naar het einde komen er toch een paar verrassende wendingen in het verhaal waardoor het slot toch niet voorspelbaar is als het lijkt. Sarah Wayne Callies is ook van de partij die we kennen van de serie Walking Dead. 5/10

Deze ook eens bekeken en vond het wel een vermakelijke film. Niet bijster origineel maar weet toch te boeien. De cast deed het prima en het einde was ook wel goed.

Echt spannend of griezelig wordt het niet, maar saai evenmin.

Prima om eens mee te pikken als ze hem op tv tonen.

Halfje erbij na herziening. Vooral de locatiekeuze springt er positief tussenuit en zorgt voor een behapbare horrorervaring. Regisseur Johannes Roberts beheert de spanningsopbouw ten opzichte van zijn vorige projecten een stuk beter en snoept van een interessant concept. Spijtig is dat het acteerwerk niet geheel geloofwaardig is om de boel gepast te ondersteunen en de verschijning van Myrtu iets te makkelijk wordt ingevuld. Dit fenomeen met een behoorlijk ruime achtergrond wordt hier vrijwel exclusief als boeman neergezet, een gemiste kans. Je zult enigszins vergevingsgezind moeten zijn voor de luide en talrijke schrikmomenten, maar uiteindelijk levert Roberts best kwalitatief en onderhoudend horrorvermaak af met een originele omgeving.