Pojkarna (2015)

Uiteindelijk nog een tweede kans gekregen en dit samen met mijn vriendin, bij wie dit net als bij mij al sinds het begin van het jaar hoog in de top vijf van onze to see lijstjes stond, via het gay en lesbian festival kunnen bekijken waar gelukkig wel meer mensen op af waren gekomen, maar het met slechts één screening de film beslist geen recht deed. Ben geen distibriteur of programmeur en ambieur die vakken ook niet, weet ook niet hoe het er in die branch, ten tijden van bezuinigingen, aan toe gaat maar ze verdienen wel een corrigerende tik op de bips dat ze dit van het grote publiek weg houden want het had landelijk zomaar een succesvolle filmhuis hit kunnen zijn, daar heeft het in elk geval alles voor in huis. Maar wie weet komt het over twee jaar nog wel eens ergens bovendrijven. Laten we het hopen, want wat een lief, teder en uiteindelijk ook duister filmpje, dat op een bijna sprookjesachtige manier enkele loodzware en gecompliceerde zaken aankaart, als het geboren zijn in het verkeerde lichaam en het daarmee in de knoop zitten op een leeftijd waarvan je het je, hoe vaak je ook van zulke zaken hoort, je het bijna niet kan voorstellen. Soms als een mooi kerstcadeautje verpakt in schattige zonnige Garden of Eden symboliek maar vaker ook in de keiharde boze buitenwereld, vormgegeven als een soort industriele bunker, zoals wij die soms maar al te goed kennen. Vooral in die tweede helft wanneer dat duistere randje de overhand neemt, muzikaal perfect begeleid door enkele van de betere nummers van de Zweedse helden achter Fever Ray en The Knife is het bijna een totaal andere film zonder dat het verder afbreuk doet van de rest want in beide wereldjes voelde ik me op mijn gemak. Met name het eind onder begeleiding van de zachtjes pompende minimal tonen van Keep the Streets Empty For Me is één van de mooiste, verstilde, bijna spookachtige momenten dat een prachtige lange en voelbare stilte deed veroorzaken die doorgaans enkel voelbaar is in een museum en voor mij het gevoel van cinema beleven in de bioscoop perfect omvatte. Verbazend goede vertolkingen ook van de jonge cast waarvan vooral de meisjes soms te schattig voor woorden zijn. Echt coming of age met twee gezichten dit dus, dat, ondanks bekende thema's, wel vernieuwend genoemd mag worden. Al zal iedereen dat voor zichzelf moeten bepalen aangezien ik 75% binnen dit genre meestal door een roze bril zie. (4*)

Verrassend mooi gay/lesbian sprookje uit Zweden. Lekker feministisch ook.

In het begin moet het ogen als een pestdrama. Drie lesbische meiden zijn dagelijks het doelwit van de school... simpelweg omdat ze lesbisch zijn. De film neemt een bijzondere draai wanneer ze een plant ontdekken in een plantenkas... daar het sap van drinken en... dat ze de volgende dag in jongens veranderd zijn. En het leven als jongen schijnt toch een stuk soepeler en leuker te zijn dan een leven als meisje.

Dit brengt een bijzonder, mooi en merkwaardig sprookje met zich mee, waar de muziek en de kleurenfilters een prima bijdrage leveren en je weet te betoveren. Maar het word wel iets donkerder wanneer het "jongen zijn" als een drugs is... zeker voor Kim, en de plant afsterft. Plus nog vele andere nare gevolgen, waarbij het woord sprookje snel weer verdwijnt. Knap dat het nu niet op een standaard wijze mag verlopen en het "probleem" meer dan origineel is.

Fijne creatieve film.

4,0*

Ik kijk toevallig net National Geographic over Amazon Forest, en verschil tussen mannetje en vrouwtje mag er ontegenzeggelijk zijn, in de natuur waar wij onderdeel van zijn, of op zijn minst uit voort zijn gekomen. Ik zie zojuist en een mannetjes vis van een soort verleid worden door een vis van een ander soort die een femme fatale vrouwtje van zijn soort perfect mimicked, en hem dus ook prompt weet op te vreten. En dat zou bij ons de mens ineens niet zo zijn? Sommige mensen willen de biologie en evolutie ontkennen? Ga weg. Gaat niet. Is niet zo. Get a life. Lees. Studeer. Leer. Onderzoek. Accepteer. Move on.

Het zal een prachtige fantasie verhaal zijn, maar ik sla deze hype film voor nu over. Niet aan mij besteed (in mijn politiek incorrecte 'bubbel').

Deze semi-realistische film deed mij niet heel veel. Ik vind het een leuk en origineel verhaal, goed gespeeld en mooi beelden, maar heel boeiend vond ik het niet en qua emoties werd ik niet echt geraakt. Dat werd naar het eind toe steeds minder. Ik vond het ook niet echt een overtuigend en geloofwaardig eind. Overigens wel een interessant thema, wat gender betreft en dergelijke. Ik kan me voorstellen dat het een worsteling is als je geslacht voor je gevoel niet klopt. Wat dat betreft snap ik het drama, maar naar het eind toe voelde deze film een beetje over sentimenteel voor mij qua gebeurtenissen. Het kwam in ieder geval niet echt bij mij binnen. Daarom een 6. 3*