The Syrian Bride (2004)

Zo zou ik het niet willen noemen. Er gebeurt namelijk best veel in deze film en de ontwikkelingen komen in een hoog tempo langs. Maar de voorspelbaarheid van de hele film en het complete ontbreken van enige verrassing maakt het toch een saaie filmervaring.

Om politieke en humane redenen is het terecht dat die situatie daar aandacht krijgt. Met de deels gescheiden verhaallijnen wordt getracht dit op een goede manier te doen. Maar afgezien van die politieke setting en buitenlandse taal is het verhaal heel dun, zijn de acteurs en de dialogen zeer matig en het camerawerk niet geïnspireerd.

Vreemd genoeg heb dezelfde paspoortproblemen gehad vanuit de Emiraten naar Oman en weer terug. Dus wat dat betreft was het nogal herkenbaar, maar zelfs na deze ervaring voelde ik totaal geen emotie of betrokkenheid. Daarvoor zou ik in dit geval eerder een film als Paradise Now aanraden, die dit een stuk beter doet.

Zeker geen komedie, want al maakt het administratief gekronkel in het verhaal het soms wel koddig, de ondergrond van het gebeuren heeft een sociaal, politiek, religieus ernstige ondertoon, meen ik.

Eigenlijk goed dat meer en meer cineasten zich aan dergelijke thema's wagen.

Kon de film best waarderen.

Een mix van trots, administratieve horror, vrouwenonderdrukking en wat zullen de mensen van ons denken.

Tussen dit alles door is een gearrangeerd huwelijk gepland.

Door administratieve, Kafkaiaanse, gedoe over een stempel beland een bruid in het niemandsland tussen Israël en Syrië.

Een schitterend vertolkte film waarin de problemen in het Midden Oosten op menselijke maat zichtbaar worden gemaakt.

Kafka bestaat. Hij leeft in het Midden Oosten op de hoogvlakte van Golan.

Eerder heeft regisseur Riklis mij bijzonder aangenaam verrast met zijn schrijnende film Etz Limon (ook met Hiam Abbass) over de invloed van het conflict tussen Israël en de Palestijnen op het dagelijks leven van gewone mensen.

Door de menselijke maat aan te brengen in de bezetting van de Golan Hoogvlakte laat hij in deze film zien welke absurde gevolgen dat politieke geschil en de daaruit voortvloeiende bureaucratie heeft voor de mensen, die in dat gebied wonen: “Nationaliteit: onbepaald.” Mede door de gespannen relaties binnen de familie van de bruid en haar vertwijfeling, is het een dramatische film geworden –met hier en daar een subtiele komische noot– die van lieverlee helemaal in je kruipt. Een juweeltje met schitterende rollen van Clara Khoury (Rana's Wedding) en opnieuw Hiam Abbass, een topactrice.

Eigenlijk hangt deze film minder samen met Israel, Syrië of Golan dan verwacht. Er worden geen politieke standpunten ingenomen, het draait meer om bekrompenheid van ouders (zoals meestal: de vader) die niet kunnen accepteren dat kinderen hun eigen weg volgen en zelfstandig in staat zijn de beslissingen daarbij te nemen.

Het staaltje ambtenarij in de tweede helft van de film is niet direct een beschuldiging aan de ene staat of de andere, hoogstens aan de betrokken ambtenaren zelf.

De betogingen voor Bacher al Assad, zie de meegesleurde portretten in de eerste helft van de film, krijgen in de huidige situatie ineens een politieke lading die de filmmakers niet hebben kunnen voorzien. Dat dat element niet verder wordt uitgewerkt is logisch.

De sfeer en verdere kwaliteit van de film zorgen wel voor een voldoende. Verder wel drama, maar geen komedie hier (naar mijn smaak).