Satan Met a Lady (1936)

Geestige film. Het gaat om een parodie op The Maltese Falcon, op de tijdlijn te plaatsen tussen de eerste verfilming in 1931 en de Bogartklassieker in 1941. De plot is eveneens gebaseerd op Dashiell Hammett’s boek met heel wat vrijheden. Zo wordt er niet gejaagd op het beeldje van een Maltese valk maar op Roelands’ hoorn. Enkele personages zijn heel anders uitgewerkt dan in het boek en voorgaande film. Toch worden - net zoals in The Maltese Falcon- hele flarden dialoog uit het boek overgenomen, zij het hier en daar aangepast tot komisch effect.

‘Satan’ in de titel verwijst rechtstreeks naar een omschrijving van detective Sam Spade in het boek, al vind ik dat het daardoor eerder doet denken aan een obscuur horrorfilmpje dan het lichtvoetige ding wat het uiteindelijk is.
Heel de film lang heb ik gemonkeld met de tongue in cheek humor en grappige omdraaiingen van het originele boek en film. Alle acteurs - inclusief Bette Davis - spelen hun rol ‘erover’ maar in dit soort spoof vind ik dat geslaagd. Warren William lijkt helemaal niet op de Sam Spade die Bogart zou neerzetten in 1941 maar is eerder een soort vooroorlogse Leslie Nielsen.

Mooi verzorgd, bij wijlen expressionistisch in beeld gebracht door regisseur William Dieterle en cameraman Arthur Edeson. Dieterle was gevlucht uit nazi- Duitsland met een pak filmervaring als acteur en regisseur onder de arm. Arthur Edeson was evenmin een sukkelaar. Een echte Amerikaan die ook al wat had kunnen opsteken van Karl Freund met wie hij kon samenwerken bij Frankenstein (1931). In zijn latere carrière zou hij ook nog meewerken aan de klassiek geworden The Maltese Falcon en Casablanca, wat wel aardig staat op het cv.

Conclusie. Fijne en soms dwaze komedie waarvoor je eerst één van de andere
Maltese Falcon movies moet gezien hebben om deze ten volle te kunnen genieten.