Divorce His - Divorce Hers (1973)

Wanneer film wordt ingehaald door de werkelijkheid

Ik heb het uitgangspunt van Divorce His - Divorce Hers altijd wel interessant gevonden. Films over huwelijksproblemen zijn er genoeg, maar dit is bij mijn weten de enige die een poging doet om eigenlijk hetzelfde verhaal te vertellen door de ogen van zowel de man alsook van de vrouw. Dat resulteert echter wel in een fikse speelduur maar eigenlijk kun je dit perfect in 2 stukken kijken, zeker ook omdat regisseur Waris Hussein dit effectief zo heeft bedoeld door met een Part One en een Part Two te werken.

Grappig detail daarbij is dat op de openingscredits van Divorce His Richard Burton als eerste naam wordt gecrediteerd terwijl het bij Divorce Hers Elizabeth Taylor is die de primeur krijgt. Ik zei daarnet al dat ik het sowieso een interessant uitgangspunt vond, maar Divorce His - Divorce Hers is a) de laatste (van 11) samenwerkingen tussen Burton en Taylor en b) het zat tijdens de opnames absoluut niet goed in hun huwelijk en ze zouden in 1974 de scheiding aanvragen. Geen idee of het net daaraan ligt, maar het is wel duidelijk dat Burton en Taylor hier de pannen van het dak spelen. De ruzies zijn venijnig en ik twijfel er niet aan dat ze niet ver zijn moeten gaan zoeken om de juiste inspiratie te vinden. Verder is vooral ook de gimmick van dit door twee standpunten te zien wel een leuk iets. Hussein doet er op zich niet zo enorm veel mee (het is vooral in het begin van deel 2 bij het feestje van Diana dat het het beste werkt) maar het lijkt me sowieso wel lastig om niet teveel in herhaling te vallen.

Ik ben er trouwens zeker van dat dit met gemak 2* lager had gescoord mochten Burton en Taylor hier niet aan meegewerkt hebben. Ze tillen de film in hun scènes samen (en ook apart, zeker in het geval van Burton met onder andere die confrontaties met zijn zoon) naar een hoger niveau maar voor het overige zijn het wel heel wat waardeloze bijrollen. Zowat het hele gezin Reynolds is serieus op het randje en Mark Colleano is zo ver van dat randje verwijderd dat hij het zelfs niet meer kan zien. Om de een of andere reden leken hij, Rosalyn Landor (Peggy, de oudste dochter) en Daniela Surina (Franca, het kindermeisje) ook gedubt trouwens maar misschien lag dat gewoon aan de slechte kwaliteit van de DVD. Dit is dan ook weer zo'n typische public domain film waardoor iedereen met een beetje kennis van hoe een DVD te branden dit kan en mag uitbrengen.

Tof om is te zien eigenlijk. Als fan van Taylor wou ik dit sowieso wel ooit eens gezien hebben, maar het is me heel wat beter bevallen dan ik had verwacht toen ik de algemene score van 1.80* zag staan op de site. Interessant uitgangspunt, interessante hoofdrollen (de rest is wel erg slecht) en eigenlijk vliegen die 150 minuten echt wel vlotjes voorbij. Burton en Taylor zouden later terug trouwen, maar gingen niet lang daarna uiteen. Deze keer zonder tegelijkertijd een film te draaien.

Kleine 3.5*