Het Dwaallicht (1973)

Tamelijk geslaagde verfilming van een meesterlijk verhaal (zijn laatste) van Willem Elsschot. Van hem zijn Lijmen / Het Been en Villa des Roses al een paar maal verfilmd... niet altijd even goed.

Elsschot : lees die man ! Wie 'm kent, weet waarom.

Eva Kant (foto) heet eigenlijk Yvette Buyens, en is de dochter van de regisseur.

Eigenaardige interpretatie van de laatste novelle van Elsschot. Buyens mocht dan wel goed bevriend zijn geweest met Elsschot, en de verscheidene lagen in het boek daardoor juist weet te interpreteren, toch gaat hij met 1 interpretatie flink de mist in: door de film te verplaatsen naar de huidige (begin jaren 70 dus) tijd in plaats van tijd van handeling van het boek, 1938, begin van de Tweede Wereldoorlog (terwijl het boek afgerond was eind Tweede Wereldoorlog, maar begin Koude Oorlog, wat de sequentie over het communisme ook over handelt). Broederschap, gelijkheid, vreemdelingen bekijken met argus-ogen, een groter thema tijdens de oorlogsjaren. In de film heeft het nu minder effect.

En dan, de onderliggende thematiek van 'het bestaan van de perfecte vrouw' uit de novelle wordt hier hemelsbreed uitgespannen. Tot vervelends toe. Hoe prachtig het wel niet gestileerd is, de verschillende ontmoetingen in Laarmans' gedachten met Maria van Dam en (in het boek genoemde) Fathma verworden op een gegeven moment tot irritaties (zeker als de scenes langer worden), al helemaal als ze 'erotischer' worden. Niet dat daar iets mis mee is, maar ik kreeg 'Wat Zien Ik' achtige associaties. 'Typisch jaren 70', kan er beweerd worden. Een ergernis die alsmaar groter werd, vandaar dat ik tot een mager 2,5je kom. De droomwereld is mooi, maar de dialogen tussen Laarmans en de spreker van het Pakistaanse drietal komen niet uit de verf op het celluloid.

Jammer overigens dat de dvd wel Nederlands ondertiteld als er Engels gesproken wordt, maar niet als er plat Antwerps gesproken wordt. Gelukkig had ik net Elsschots werk gelezen, dat scheelt een hoop.

Ik ben het eens met Mug. De films focust te veel op die droomvrouw ! De film was ook veel te donker en bij momenten gewoon saai.

(het boek kon ik daarentegen wel nog waarderen)

Men wandelt wat door de donkere steegjes van Antwerpen en dat was het dan blijkbaar.

De film werd "opgevuld" door tussendoorse fantasie beelden van sexuele meisjes, maar dat kon de film ook niet redden.