What a Whopper (1961)

Een film die vooral te bekijken is vanwege de nostalgische waarde en om die reden eerder leuk dan vanwege allerlei (gedateerde) grappen in deze film. Waarschijnlijk net zoals in Amerika, Duitsland,.. dat bekende zangers ook in films gingen spelen. Want bekend was hij natuurlijk in die tijd, Adam Faith. Ik kende hem eigenlijk vanwege de muziek, want hij scoorde veel hits in die tijd. Verder nog (voor mij heel) bekende andere namen, Sid James, Clive Dunn (korporaal Jones uit Dad's Army) en Freddie Finton (van Dinner for one, die ze nog steeds in Duitsland rond de jaarwisseling uitzenden) en hij speelt zo'n soortgelijk type in deze film. Ook nog een aantal andere bekende gezichten (net als James) uit de Carry On-films. Een leuke terugblik naar vroeger. 3.0.

Een film als vehikel voor een popartiest blijkt zelden een sprankelende productie. Acteren vraagt toch iets meer dan een goede stem en een leuk dansje. Het acteren van Adam Faith komt in deze film ook maar nauwelijks over de streep. Dat hij tegen het einde meezingt met een eigen liedje op de radio is leuk bedacht, maar werkt vervreemdend omdat op de radio 'iemand' zingt aan wie hij een hekel zegt te hebben.
Verder dan de populariteit van Faith reiken de pretenties van deze film ook niet, wat aan het eind wordt benadrukt met de knipoog van het monster. Nessie is trouwens bijna per definitie een dankbaar onderwerp.En dat levert dan toch een redelijk onderhoudend geheel op, dat ik vermoedelijk ook wel waardeer uit nostalgische overwegingen vanwege de sfeer en de vele bekende gezichten. Freddie Fintons type is net zo zat als uiteindelijk de butler in Dinner for One, hij heeft zelfs het identieke dronken loopje, waarbij je je afvraagt wanneer hij over een tijgerkop struikelt... Sydney James is als altijd leuk en Terence Longdon (Vernon) leek me steeds meer in zijn rol te groeien.