Justino, un Asesino de la Tercera Edad (1994)

Won een Goya voor beste debuut film en beste debuut als acteur voor de ouwe Garcia ! Spaanse cinema buffs vertellen me dat deze film vooral geinspireerd zou zijn door de zwarte komedies van Azcona/Ferreri, met name el cochecito, waarin de held ook een bejaarde was, maar ik had de indruk dat de makers eerder werden geinspireerd door CAPDCV, eigenlijk.

Ook hier hebben we te maken met een zwarte komedie omtrent een deranged serial killer geschoten in goedkoop zwart wit, al had deze vergeleken bij gene een mega budget van...3 ton.

De overeenkomsten zitten vooral in de pogingen tot wat adolescenterig cynisme, die hier niet zo briljant zijn als in de Belgische klassieker, maar toch over het algemeen wel geestig.

Beschuldigingen van sociaalkritiek hebben de makers fel van zich afgeworpen: het zou hier een zwart dolletje betreffen, niet meer en niet minder.

De held is dus een gepensioneerd puntillero, d.w.z. dattie de stier de coup de grace gaf, zijn buddy Sansonito was een Almohadillero, d.w.z. dattie voor de stoeltjes en kussentjes zorgde op de tribunes.

Deze 2 marginale verschoppelingen dromen van een pensioen in Benidorm, hebben geen clou hoe ze aan het geld moeten komen maar dat verandert als Justino bezopen van de trap valt en zijn brein verandert in dat van een gewetenloze moorddadige spiegepaat.

Wiens carrière we vanaf dan in detail volgen, met als meest geslaagde uitvoering de scène in de metro, ja die was grappig. Ook de diepvriezer, de zwerver, de bekentenis, en het bejaardenhuis mochten er wezen.

Niet zo geestig als de makers wanhopig trachtten te zijn, maar zeker vermakelijk.

Zag er wel nog goedkoper gefotografeerd uit dan je op grond van het budget zou mogen verwachten, een budget dat ruim terug werd verdiend want het was een groot commercieel succes.