Zhui Ming Qiang (1973)

Er zijn van die momenten dat ik zin heb in een heerlijke, simpele kung fu film en dit is er eentje van. Een redelijk standaard kung fu film qua verhaal en acteren. En het verhaal mag dan dun zijn, het is tevens lekker straight forward en springt nergens van de hak op de tak. Het acteren is redelijk, hoewel sommigen weer over-the-top waren, maar gelukkig heb ik mij daar geen moment aan gestoord. Het aantal personages is beperkt, maar dat maakt het overzichtelijk en daardoor krijg je ook meer binding met hun personages. Beperkt in aantal, maar toch interessant genoeg qua karakter. En natuurlijk met Jummy Wang Ju. Vechten kan hij niet maar met uitstekende on-screen presence. De film was sfeervol, bevatte aardige decors en settings en is cinematografisch ook prima, hoewel bij sommige avondscènes wel iets te donker. Maar waar het natuurlijk om draait is de actie. Voldoende gevechten met allerlei wapens verspreidt over de film die, zoals zowat altijd, verbeteren in choreografie, intensiteit en kwaliteit naarmate de film voortduurt. En alles leidt naar een eindgevecht dat maar liefst 20 minuten in beslag neemt. Het einde daarvan was heel even een anti-climax, maar gelukkig had ik het weer eens fout. Even beetgenomen door de film . Nog één klein iets. Waar ik wel even van stond te kijken, was dat ik soms echt momenten ervaarde van spanning. Een type emotie welke ik niet vaak ervaar bij dit soort films.

Dit is een prima martial arts film, waarbij de gevechten in grote lijnen met diverse wapentuig worden beslist. Van het daadwerkelijke kung fu gevechten is eigenlijk geen sprake. Ik heb vanavond van deze film genoten en had deze film ook nog nooit gezien. Voldoende actie, bloed in overvloed, prima in scene gebrachte gevechten. Een aanrader voor de liefhebbers. Een 3.5

Zoals ook wel een beetje hoort bij Shaw Brother-kungfufilms is het plot een prima voertuig, het is niet te ingewikkeld of te eenvoudig. Een stervende man vraagt aan een bedeljongen om zijn laatste wens te vervullen door een bamboekoker met een ​​lijst met namen af te leveren bij een prins. Een eenzame vechtkunstenaar met een speer, White Dragon zal uiteindelijk de jongen beschermen. Die lijst voelt als een simpele MacGuffin om zo Jimmy Wang Yu en de Mongoolse leider en zijn handlangers te kunnen laten knokken. Maar dat is helemaal niet erg want die is lekker bruut en bloederig met goed gechoreografeerde gevechten en grote verscheidenheid aan wapens. Ik zag trouwens de Amerikaanse versie (daar bekend als "The Desperate Chase") met Engelse nasynchronisatie en muziek toegevoegd van de prog-rockgroep Flood Die score werkte goed en versterkte de actie prima. "Eén man, één wapen, een hel van een film"... dat is wat de poster belooft, en dit maakt de film waar!