Hotaru (2000)

Ik ben echt een liefhebber van Kawase Naomi (of Naomi Kawase..). Zij weet altijd iets heel gevoeligs en persoonlijks over te brengen in haar films. Terwijl er zoveel gebeurt waar ik nauwelijks iets van snap. Volgens mij zit hem dat in de beeldtaal, maar benoemen kan ik het niet.

Ook Hotaru vond ik een bijzondere en ongetwijfeld zeer persoonlijke film. Een aantal scènes vond ik heel sterk, maar veel scènes duren wel erg lang, zodat de film mijn aandacht niet de volle 164 minuten wist vast te houden. Maar misschien komt dat ook omdat de film vol zit met symbolieken waar ik als pure Westerling moeilijk iets mee kan…

Ondanks al dat onbegrip heb ik een tijdlang genoten. Bijna ondoenlijk om dan een waardering in sterretjes te geven, maar omdat zij het toch niet leest: 3,5 *

De film komt haast nog losser en vrijer over dan Kawase's andere films en het duurde ook nog wat langer voor ik de verhoudingen op een rij had. Anders is ook het uitgesproken, heftige karakter van Ayoko. In westerse hokjes zou je haar een borderliner noemen. Constant in gevecht met haarzelf en hevige stemmingswisselingen. Ze is een stripteasedanseres, vond ik ook verrassend in een Kawase.

Aan de lange kant, want een uur langer dan Kawase's andere films en daar ligt wel het enige nadeel, want de lengte is niet helemaal te verantwoorden denk ik. Maar ondanks die lengte was het toch weer erg memorabel allemaal. De laatste twintig minuten zijn fantastisch en ook fraaie scenes zoals die scene bij de fontein of de coladrinkscene die om kleine momenten van geluk draaien vond ik erg mooi. En dan kan ik gewoon niet lager dan een vier geven.