In the Best of Families: Marriage, Pride & Madness (1994)

Je leest er veel over, hoort er veel over: mishandeling, manipulatie, moord, misbruik en over 'gekken' die hun kind doden bijvoorbeeld. Wel, deze film heeft het allemaal. De film is al wat jaartjes oud, maar past (spijtig genoeg) meer en meer in deze tijd. De film doen je haren overeind staan. Verassend (weet alleen niet of 'verassend' nu de juiste benaming is) is ook het eind van de film.......het (waar gebeurd) verhaal liet een diepe indruk op mij achter.

Ik had haar intussen in een aantal films gezien, waarvan de meest bekende als begeleidster/advocate van Jodi Foster in 'The Accused' en de lover van Tom Cruise in 'Top Gun'. Deze film heb ik nu een aantal keer gezien, maar ik herkende haar niet. Waarom niet? Omdat ze in deze film als karakter geheel onherkenbaar is als een burgertrutterig regelneverige en hypocriete verantwoordelijkheidsdoorschuivende egoïstische onzekere bitch.

Als je de film hebt gezien, echt, dan begrijp je waarom ik het karakter zo naar beneden haal.

Zij is de spil in de film, in het verhaal, het waargebeurde verhaal. En ik vind het knap dat Kelly McGillis de rol zo overtuigd heeft weten neer te zetten dat ik alleen al met de gedachte aan 'dat wijf' me maag voel omkeren.

Dit even betreft Kelly.

Het verhaal is bizar. En wat ik heel bijzonder vind is dat eigenlijk de oorsprong der redenen in een dialoog even terloops is genoemd. Een fragiel klein feitje in de geschiedenis van deze familie die je al doet huiveren als je stil probeert te staan bij de directe psychologische gevolgen. Als een butterfly-effect: een feitje als heilige van de verwaarloosbaarheid dat zich (als je erbij stilstaat best begrijpelijk) ontpopt en ontwikkelt in een drama van demonische krankzinnigheid.

Heb deze nu een paar keer gezien, en ik blijf het heftig vinden. Het is (volgens mij) een televisiefilm, verwacht dus ook geen hoogdravend spectaculair vernuft. De film heeft een heel donkere sfeer, gives me the creeps zo nu en dan, dus wat dat betreft wordt de benauwde sfeer die moet hebben geheersd goed weergegeven. Eens een vier, ik gooi er een halfje bij.

Kelly McGillis speelt haar rol goed , al begint het verhaal nogal zwak van karakteropbouw lijkt geen sprake en er word heel snel van scene naar scene gesprongen alsof er haast geboden is , dat komt de opbouw van het verhaal en de karakters zeker niet ten goede .

Ook Keith carradine's personage is slap hij lijkt totaal geen interesse in zijn kinderen te tonen en als Kelly er vandoor gaat laat hij het maar als een zombie over zich heenkomen , als kijker krijg je iets over je heen als eigen schuld dikke bult .

Later draait hij bij en gaat alsnog vechten voor volledige voogdij maar dan zijn er al meer dan 2 jaar voorbij gegaan 'wel erg laat denk je dan

De film begint dan pas echt goed te worden en het eind is zowel spannend als tragisch