The Flesh Eaters (1964)

Een film in zwart/wit met toch een aantal vrij verregaande grafische scènes. Het zou wel eens de oudste film kunnen zijn met zo een expliciete gore. Het voelt campy aan met een aantal leuke karakters (de piloot en assistente van actrice), een gekke wetenschapper en een aantal karakters die je niet zal missen moesten ze het loodje leggen (actrice, hippie kerel). Er is ondanks dat toch tijd voor karakterontwikkeling, romantiek en een sterk concept achter de moordlustige wezens.

Een verrassend sfeervol zwart/wit werkje met een iets minder einde.

De intro is al snel gezet en tot aan het eiland loopt alles vrij vlot. Het middenstuk is wat langzaam maar een aanwezige professor zorgt daar voor heel wat sfeer. Ook goed, de komische insteek met een aangespoelde Robinson Crusoe

Spannend is het nooit maar de hangt een heerlijke sfeer en het verhaal blijft ergens wel boeien. Enkel naar het einde toe, wordt het wat buiten proportisch en eerder lachwekkend. Spijtig voor een toch mooi geheel.

3*

Een piloot wordt gevraagd een beroemde actrice en haar assistente weg te brengen. Omdat er een storm opkomst is moeten ze landen op een onbewoond eiland. Hier is een Duitse wetenschapper bezig met onderzoek. Al snel blijkt dat het eiland is omringt met een vreemde vleesetende substantie...

Het begin van de film was misschien nog wel het best in beeld gebracht. Een mooie vrouw licht te zonnen op een boot en een duistere gestalte komt uit het ruim omhoog. Dan blijkt dit simpelweg haar vriend te zijn met twee flesjes cola. Dat soort Hitchcock-achtige humor zit wel meer in de film. Het is een typisch product van de jaren '60. Angst voor straling en vreemde monsters, maar ook het Nazi-verleden spelen nog een grote rol. Voor die tijd is alles wel best grafisch. Duidelijk een gevolg van Psycho waarmee Hitchock in de mainstream cinema al vrij ver was gegaan. Het zou niet lang duren voordat dit soort grindhouse-achtige filmpjes steeds verder gingen met gore.

Al met al best een vermakelijk filmpje, al zaten er ook vrij saaie stukken in.

Martin Kosleck steelt de show als nazi-dokter Peter Bartel. Een duistere figuur die niet meteen in zijn kaarten laat kijken en op een overtuigende manier zijn onwetende rol vervult. De dames spelen hun rollen degelijk, maar Byron Sanders als piloot vond ik iets te aangezet. Soms zelfs een beetje irritant. Het verhaal wordt geduldig opgebouwd en blijft interessant tot aan het slot waar de film dan wel een beetje uit de bocht vliegt (met het groot schepsel uit de zee )
De gore is best wel goed voor die tijd en het verhaal rond de vleesetende kleine zeediertjes heeft wel iets.
Vermakelijk zonder meer. 6/10