La Patota (2015)

Het is allemaal kundig gefilmd en het acteerwerk is redelijk, maar er wordt geen moment duidelijk gemaakt waar de hoofdpersoon in godsnaam mee bezig is.
Als je als slachtoffer van een groepsverkrachting moedwillig kiest om de daders vrijuit te laten gaan (en dus accepteert dat ze het gewoon nog een keer zullen doen bij iemand anders), dan mag je op z'n minst een zinnige reden verwachten. Die bleef volledig uit, tot m'n verbazing.
Was het de bedoeling dat ze als een soort allesvergevende pseudo-messias over zou komen? Ik heb geen idee.
Als iemand anders een zinnige boodschap uit dit lege verhaal weet te slepen, dan hoor ik het graag. Maar tot dan houd ik het op een welverdiende 1 *.

Inmiddels ook gezien, ik begin met het positieve. De stijl vond ik wel fraai, als de gebroeders Dardenne in Argentinië waren geboren dan zouden ze waarschijnlijk dit soort films maken, want het had wel heel veel weg van hun stijl. Een sociaal misbruikdrama in een wat achtergesteld gebied (een thriller is het beslist niet, ook al wordt het zo verkocht). Cinematografisch was het correct. Het doel van de film lijkt me het aan de kaak stellen van de manier waarop (in Argentinië?) de justitie te werk gaat. Paulina is een wereldverbeteraar, heiliger dan de Paus, en niet uit op wraak.

De acteerprestaties, vooral van de vader van Paulina, die wisten me niet altijd te overtuigen. Hoe het verhaal zich ontwikkelt is wel wat problematischer. Op zich heb ik niet zo'n probleem met een film als daar wat (onbelangrijke) vragen onbeantwoord blijven. En zelfs ook niet met een personage die om onduidelijke redenen haar zorgeloos leven aan de kant zet om iets heel anders te doen.

Als je het positief wilt bekijken dan neem je als kijker de stoel van een psycholoog die in de ondoordringbare gedachtengang van Paulina probeert door te dringen. Wellicht was dat de bedoeling van de regisseur, al komt het niet echt goed uit de verf. In een film die de redenering van de hoofdpersoon uitpluist is het minder fijn als anderhalf uur later haar redenering nog steeds niet helder is. En ik kan dat moeilijk als iets irrelevants zien. Na het voorval doet Paulina alsof er een kwajongensstreek is uitgehaald, alsof het niet zoveel voorstelt. Het is niet realistisch dat iemand na zo'n voorval doorgaat met les geven aan die groep en hen probeert te behoeden van een mogelijke straf voor hun daden. Zoiets gedogen lijkt me minstens even immoreel als dat de justitie haar boekje te buiten gaat. De boodschap hapert. Ik was wel benieuwd naar dat gesprek wat ze met de dader wou hebben, wat ze tegen hem wou zeggen, maar de regie maakte een andere keuze waardoor we het wat en waarom nog steeds niet weten.

De film is een remake van La Patota (1961). Ik was benieuwd hoe die film het aanpakt en heb daar wat op het internet over gelezen. Daarmee is het wel wat meer te verklaren, al blijft het behoorlijk onbegrijpelijk. Die film schijnt meer de religieuze kant te kiezen, waarbij Paulina daar kennelijk meer om religieuze redenen voor boetedoening (waarvoor, voor het slachtoffer zijn van verkrachting, is dat een zonde?) en vergeving kiest, door voor een soort van zelfskastijding te kiezen. Het blijft maar raar, zelf als onschuldige slachtoffer extra lijden om de schuldige daders te ontzien (en hen hun gang te laten gaan). Heiliger dan de Paus en moreel gezien is dat beslist geen wenselijk gedrag die tot een betere samenleving zou leiden, integendeel. Het lijkt me ook meer een achtergestelde vrouwonvriendelijke redenering. Cinematografisch correct, inhoudelijk kan dit niet door de beugel, en dat levert strafpunten op. 1,5*