Een Pak Slaag (1979)

Goed gespeelde, vaardig geregisseerde en gedraaide film, die prima verteerbaar is, maar een nogal vreemd en daardoor af en toe wankel fundament kent. De samenhang tussen de sociaal-realistische setting en karikaturale personages met zo nu en dan absurde uitspraken of beweegredenen loopt niet helemaal lekker. Kan er moeilijk de spreekwoordelijke vinger opleggen, want het lijkt me buiten discussie staan dat Haanstra een herkenbaar dramatisch verhaal wilde vertellen over ouder worden en het leiden van een vastgeroest leven.

Dat het dan allemaal wat karikaturaal geschreven is en hierdoor eendimensionaal en zonder emoties blijft, is vreemd. Vanaf de toespraak van de oud-directeur lijkt Haanstra ook te beseffen dat er vooral gefocust moet worden op de gevoelens van de personages en levert hij een aantal mooie, (licht) ontroerende scènes af.

Een beetje saaie film. Het begin is geweldig, met het assemblageproces van de kinderwagens, wat herinneringen doet opwaaien aan Haanstra's geniale documentaire Glas. Daarna is het niet veel meer. Soms wel een aardige scèneovergang, maar daar blijft het bij.

Verhaal is een beetje raar. Wat een ophef over iemand die een pak slaag zou hebben gekregen. Ik zou er niet echt wakker van liggen, maar de mensen in de film zijn er echt helemaal ondersteboven van. Beetje vreemd. Verder zijn de personages nogal gewoontjes in vergelijking met Haanstra's eerdere film Dokter Pulder. Die film is ook met Kees Brusse, en is ook gebaseerd op een boek van Anton Koolhaas, maar bevat veel meer excentrieke figuren en is daardoor ook meteen een stuk vermakelijker.

Hoogtepunt van Een pak slaag is in ieder geval de toespraak van die ouwe, wat an sich een mooie genante vertoning is, maar dit heb ik al eens scherper en pijnlijker gezien in Festen.

Uiteindelijk kan ik er 1,5* aan kwijt, vooral vanwege het begin en de toespraak. Wellicht is het nog iets te veel, maar ik ben in een redelijk goede bui en in slaap gevallen ben ik nu ook weer niet.