Boefje (1939)

Nogal statisch en moralistisch geheel met weinig boeiende of interessante gebeurtenissen. Ruimte voor komedie of drama is er vreemd genoeg zelden, pas in één van de laatste scènes valt er even wat te lachen. Het schreeuwerige en opdringerige spel van een groot deel van de cast doet de film ook geen goed. Annie van Ees, als 'Boefje', is helaas nog het meest irritant. Vaak onverstaanbaar ook. Visueel wel vrij aardig door de mooi in beeld gebrachte steegjes, binnenplaatsjes en andere locaties van het Rotterdam eind jaren dertig.

De eerste keer dat ik een vooroorlogse Nederlandse film zie, een klein mijlpaaltje dus. En ook een bijzondere combinatie, Sirk, de koning van het melodrama met een donker randje, die een Nederlandse film maakt over een Rotterdams straatschoffie gespeeld door een volwassen vrouw. Boefje is jammer genoeg een weinig verheffende film geworden, die bol staat van clichés en dikwijls nauwelijks verstaanbaar is. Het camerawerk was nog wel OK, het acteren hield niet altijd over.

Het belangrijkste wapenfeit is dus Annie van Ees, die zo vaak de rol van Boefje heeft gespeeld dat ze met deze film werd geëerd. Ze was toen ongetwijfeld een grote ster, maar voor de hedendaagse kijker heeft dat toch nauwelijks meerwaarde en is het vooral een nogal afleidende curiositeit. Boefje is vooral leuk door de beelden van het vooroorlogse Rotterdam, al zijn de opnamen in de steegjes kennelijk gemaakt in de ter ziele gegane studio Filmstad op het landgoed Oosterbeek.

Aardig detail: de actrice die Anna speelt fluit het liedje Daisy Bell, wat decennia later ook de melodie zou worden van de Feyenoord meezinger Wat Gaan We Doen Vandaag.