Gwangdongwan So Hwa-jin (1983)

Zuid-Koreaanse kung fu

Ik dacht altijd dat het martial arts genre enkel en alleen was weggelegd voor China, specifiek Hongkong, maar een tijd geleden kwam Taiwan ook als een sterke kandidaat op de proppen. Tot mijn verbazing heeft Zuid-Korea, een land dat ik eigenlijk enkel ken van Kim Ki-Duk, blijkbaar ook eens een aantal pogingen ondernomen waarvan Duel of the Ultimate Weapons de eerste is die ik ben tegen gekomen.

Maar een echt geslaagde eerste kennismaking is dit niet te noemen. Duel of the Ultimate Weapons leidt voornamelijk onder het feit dat dit een vreselijk standaard filmpje is. Met een speelduur van een dikke 80 minuten duurt dit sowieso ook al niet lang maar verder dan de gebruikelijke 'jongen wilt geen kung fu leren, verliest een familielid vanwege een rivaal, wilt wraak en wint uiteindelijk' komt de film niet. Ondertussen wordt er nog een extra verhaallijn bij gesleurd rond de verkoop van een aantal vrouwen maar wat daar nu juist het nut van is, is me nooit duidelijk geworden. Nu staan dit soort goedkope kung fu flicks nooit echt bol van de originele plotlijnen maar dit is wel het absolute minimum waarmee je een film kunt vullen. Het enige nieuwe stukje dat ik hier heb ontdekt is dat de jongen (ik kan me begot zijn naam niet meer herinneren..) uiteindelijk de zoon blijkt te zijn van de dronken leraar. Gelukkig ligt de nadruk hier overduidelijk op de gevechten en daar zitten wel een aantal leukere stukken tussen.

Vooral omdat Jang Lee Hwang gewoonweg erg cool is. Hij was me al eerder opgevallen in bijrollen in onder andere een aantal Jackie Chan films (Snake in the Eagle's Shadow en Drunken Master onder andere) maar hij trekt hier de film compleet naar zich toe en dat is leuk. Hwang speelt Don Wong (of Dong Won of Dong Wang, het hangt er vanaf welke versie je blijkbaar bekijkt) en doet werkelijk niets anders dan rondreizen, tegen mensen zeggen wie hij is en dan beginnen vechten. Hwang is één van de betere acteurs in het genre en verveelt dan ook nergens. Alleen zonde dat de climax op zich nogal teleurstellend is. Niet moeilijk ook omdat in de gehele film Wong wordt geportretteerd als onverslaanbaar en hij uiteindelijk verslagen moet worden door een kung fu beginneling.

Er zijn beteren in dit genre te vinden. Het leukste blijven tot nu toe de Hongkong flicks maar Taiwan kan er ook wel wat van. Zuid-Korea blijft echter achter doordat Duel of the Ultimate Weapons nooit echt meer wordt dan een simpele formulefilm. Gelukkig is Hwang de grote slechterik in het geheel, maakt het toch nog ietwat draaglijk.

2*