Darling (2015)

In zwart-wit gefilmd. De beelden komen vanaf het begin hard en onpersoonlijk over.

Scary of spannend? Nee, niet echt. Wel een ijskoude sfeer. Het appartement en de hoofdrolspeelster stralen kou uit.

Er is weinig tekst. En de tekst die wel gesproken wordt, wordt met weinig intonatie uitgesproken. Die monotonie bewerkstelligt nog meer kou. En afstandelijkheid.

De sfeer is behalve ijskoud, ook onbehaaglijk. Ongemakkelijk. Dat wordt weer veroorzaakt door de kille afstandelijkheid. Op die manier ontwikelt zich nooit een band tussen kijker en filmgebeuren.

De vertelling stelt weinig voor. Magertjes. De beelden (veel lange statische shots) en de opgeroepen sfeer vullen het gebrek aan verhaal in en aan.

Tijdens het kijken voelde ik me trouwens ook ongemakkelijk. De oorzaak? Ik zat naar een film te kijken waarmee ik nauwelijks enige binding kon ontwikkelen. Het deed me niets. En dat kijkt erg ongemakkelijk.

Oh, het deed me dus toch iets.

Een jonge vrouw wordt huisbewaarder in een groot appartment in New York City. De woning heeft geen goede reputatie want de vorige bewoners ervaarden een tragisch lot. Stilaan wordt ze krankzinnig.

Eentonig mengsel van horror en film-noir in een experimenteel arthouse kleedje. Weinig dialogen en als die er zijn komen ze meestal saai over. Een creepy angstsfeer is er ook al niet. Je moet veertig minuten wachten op een beetje actie. Het plot is te mager uitgewerkt. Niet interessant.

Als er iets me duidelijk is geworden dan is het wel dat regisseur Mickey Keating geen slecht filmmaker is! Het is dan ook jammer dat door slechte scripts en budgettaire redenen, het maar niet wil lukken om echt goede films af te leveren. Dit zag ik al bij zijn andere films Pod (2015) en Carnage Park (2016) die ik hiervoor al had gezien en dat is bij deze eigenlijk niet anders. Erg jammer!!

De film is een erg stijlvolle, spookachtige appartement /possession-film waarin een zeer goed spelende Lauren Ashley Carters (Pod, The Woman, Jug Face) haar intrek neemt in een oud gebouw in Manhattan terwijl gaat de eigenaar (Sean Young) op vakantie gaat. Als Darling alleen in het huis is, begint ze langzaam onder een betovering te raken en ervaart ze hallucinaties en vreemde dromen voordat ze helemaal afdaalt in een volslagen bloederige waanzin. Deze beelden doen je direct denken aan Roman Polanski's Repulsion. (met een vleugje The Shinning) Maar ondanks de prachtige zwart-wit cinematografie weet de film niet dezelfde psychologische spanning op te wekken. Dit maakt dat de film vooral een teleurstelling is.

Actrice Lauren Ashley Carters met haar mooie grote bruine ogen, is zo goed als de enige speler in de film, en dit doet ze heel overtuigend. Echter kan ze door het magere plot ook niet voorkomen dat de film tegenvalt. Het is dan ook wederom een mooie poging van de regisseur maar het kwam er domweg niet uit!

Nice. Deed me een beetje aan het recentelijke I Trapped the Devil denken. Ietwat vage opzet, wat trage atmosferische horror en een soundtrack die er lekker op los droned. Het zwart-wit gebruik had misschien gebaat bij wat meer contrast, maar daartegenover staat wel een hoop leuk geëxperimenteer in de montage/sounddesign. Zelfs wat strobos effecten passeren de revue, ik mag het wel.

Zo'n typisch fijn indie horrortje dat vooral op sfeer inzet. Daarbuiten heeft het allemaal niet héél veel om het lijf, duidelijk een 'kleine' film met een eerder minimalistische opzet, maar veel meer hoeft het ook niet te zijn. Keating weet meer dan genoeg leuks aan te vangen met het materiaal dat hij voor handen heeft. 3,5*.

Matig.

Een film die me erg deed denken aan The Eyes of My Mother en dat is zeker geen compliment. TEOMM is een film die ik namelijk met een passie slecht vind. Toen het bleek dat deze film in dezelfde lijnen ging vallen vreesde ik toch wel voor een laag cijfer, maar deze vind ik net wat geslaagder.

Vooral omdat deze film meer zin lijkt te hebben. Op het vlak van regie is dit toch echt stukken beter dan eerdergenoemde. Je kan echter wel meteen al raden dat dit een arthouse horrorfilm betreft en die zijn wat anders dan andere horrorfilms. Ik kan er soms van genieten, maar soms ook niet, en Darling is een geval waarbij ik er niet van kan genieten.

Vooral het tempo en de lege inhoud zijn de dooddoeners van deze film. Darling is gewoon niet vooruit te branden, en ik zie er maar weinig verheffende kunst in. Het ultralage budget helpt daar uiteraard ook niet aan mee, maar ook zonder budget kan je als film in staat zijn tot gave dingen. Darling heeft die ook, maar bij lange na niet genoeg.

De montage en de editing zijn nog wel geslaagd te noemen, met af en toe flitsende beelden van gezichten tussendoor. Echt creepy wil het alleen niet worden, terwijl de film hier overduidelijk wel op mikt. Het kalme en rustige werkt alleen niet echt en de spanning wil nergens onder je huid kruipen. Wat overblijft is dan vooral een lege film helaas.

Acteerwerk is niet briljant, Carter kan duidelijk haar rol niet aan. Ze is gewoon niet zo eng of mysterieus en geeft maar weinig mee aan haar personage. Ook de overige rollen zijn niet briljant en het gespook eerder saai. Verder is het allemaal ontzettend kaal en visueel onaantrekkelijk. Het zwart-wit heeft nauwelijks meerwaarde.

Tussendoor wordt de kijker nog getrakteerd op aardige horrorscenes, maar dat laat lang op zich wachten en eenmaal ze gepasseerd zijn zit je weer te kijken naar een leeg gebeuren. Ik kan er gewoon niet zo veel mee. Echte irritatie was er niet, maar wel verveling. Korte film waar ik maar moeizaam doorheen kwam helaas.