En Effeuillant la Marguerite (1956)

Strippende Bardot

Het jaar 1956 moet een nogal tumultueuze periode voor Brigitte Bardot zijn geweest. De Française had al wel wat titels op haar naam staan, maar met het uitkomen van Et Dieu... Créa la Femme werd ze opeens gebombardeerd tot sekssymbool. Een status die ze nog verder zou uitwerken met deze En Effeuillant la Marguerite, een film die vooral in het gemeenschappelijk gedachtegoed is blijven hangen vanwege de striptease van BB. Al vreesde ik ervoor dat ook deze film, net als Et Dieu... Créa la Femme, vandaag de dag te oubollig zou overkomen.

En jammer genoeg komt dat voorgevoel uit. Het valt meteen wel op trouwens wat voor een invloed Roger Vadim op Bardot's carrière heeft gehad. Hij was de regisseur van Et Dieu... Créa la Femme (en nog een aantal andere Bardot films), maar schreef bovendien mee aan het verhaal van deze film. En hoewel Vadim gekend staat als iemand die nogal wat schandalen heeft veroorzaakt, heb ik daar tot nu toe vrij weinig van gemerkt. Zo wordt het nooit duidelijk in welke lijn En Effeuillant la Marguerite wilt verder gaan (het komedie gehalte is, met uitzondering van de klucht op het einde, vrij pover en qua erotiek krijg je nooit meer te zien dan een verre glimp van een borst), iets wat op zich wel zonde is. Het plot stelt daarnaast bitter weinig voor en de film kabbelt maar wat voort tot het moment dat Hubert op de proppen komt in Vichy. Dat is dan ook de reden waarom ik hier uiteindelijk nog 2.5* aan kwijt wil, want dat is gewoon een heerlijk chaotisch personage. Een vrij voorspelbaar einde, dat wel, maar ik ben wel fan van dit soort Franse kluchten waar alles in de soep lijkt te lopen en de personages elkaar voor de voeten lopen.

Wel zonde van de zwart-wit cinematografie. Hollywood films van deze periode kijk ik liever in het zwart-wit, maar bij een Franse film verwacht ik altijd kleur. Ik kan er niet juist mijn vinger op leggen waarom, toch krijg ik altijd het gevoel dat er iets niet klopt. Zeker wanneer je zo'n schoonheid als Bardot ter beschikking hebt. Heel haar présence smeekt er gewoon om een format te hebben waar haar blonde lokken tot hun volste recht komen. Bardot is dan ook eerlijk gezegd de enige reden om hier aan te beginnen. Een uitstekende actrice zal het nooit worden, maar haar uitstraling blijft als een huis staan. Darry Cowl is als Hubert, de broer van Bardot's personage, veruit de leukste bijrol. De rest stelt niet al te veel voor, vooral de chemie tussen Daniel Gélin en Bardot ontbreekt volkomen.

Leuk om eens gezien te hebben als je fan bent van Brigitte Bardot. Typisch zo'n werkje dat uit enkel en alleen uit de vergetelheid is gebleven omdat een icoon hier één van zijn/haar vroegste rolletjes in had. Met de films van dat andere sekssymbool, Marilyn Monroe, zie je dat ook erg veel.

2.5*

Middelmatige komedie helemaal gebouwd rondom Brigitte Bardot, voordat die een sterrenstatus als sekssymbool verwierf (dat gebeurde pas na haar volgende film: Et Dieu... Créa La Femme). BB is op zich leuk bezig, maar om haar heen allerlei ontwikkelingen met een té hoog John Lanting gehalte. Matig derhalve.

Naast cineast Marc Allégret staan nog opbloeiend sekssymbooltje Brigitte Bardot, alsook Daniel Gélin en scenarist Roger Vadim, beiden niet ongevoelig voor vrouwelijk schoon zo het heet, in voor deze romantische komedie die in het begin heel wat levendiger en frisser overkomt, dan wat het tweede gedeelte voorstelt.

Het verhaaltje is dun natuurlijk, daardoor gaat de film ook afzwakken, maar er is BB en daar was het toch om te doen, al was het maar om aan te tonen dat Franse Brigitte zeker opwoog tegen die Amerikaanse Marilyn.

Nogal oubollig, maar een stuk beter te verdragen dan het onuistaanbare Et Dieu Crea La Femme. Kluchterig, zelfs letterlijk met deuren op het laatst. Vaak flauw, maar soms zowaar ook echt grappig. BB heeft zeker komisch talent.

BB #16

De film heeft nogal wat overeenkomsten met BB #14 Cette Sacrée Gamine - in beide gevallen speelt BB de hoofdrol, van beiden is het script door manlief Vadim geschreven, beiden zijn in prettig contrastrijk zwartwit. En ook in beide gevallen speelt BB geen femme fatale of stoeipoes, maar een ongedwongen leuke en tamelijk onschuldige jonge meid in een wat flauwe klucht - die zonder haar aanwezigheid allang in de vergetelheid geraakt zou zijn.

Niettemin is het best aardig kijkvoer, en nauwelijks écht ouderwets of oubollig. Er zijn zat films uit die tijd - vooral uit Hollywood - die daar heel veel meer last van hebben.

Een wellicht bedoelde associatie dacht ik te zien in de Franse serie Au Service de la France (2015-18). De rollen van Mathilde Warnier (ja, Sophie) en haar vader Wilfred Benaïche lijken nogal sterk op père et fille Dumont - of is het alleen die kepi?