Et Dieu... Créa la Femme (1956)

Brigitte Bardot is inderdaad prachtig in deze film. Film stelt niet eens zo veel voor. Is wel puur jeugdsentiment voor mij. De Mamboscene, met een wilde BB die zich helemaal laat gaan... Leek me heerlijk om zo te dansen! Er zijn eigenlijk maar weinig hedendaagse sterren die zoveel glamour en gratie uitstralen als de klassieke filmsterren. Monica Bellucci is de enige met dezelfde grandeur, vind ik.

Salma Hayek komt ook een heel eind, moet ik zeggen.

Trintignant speelde mooi ingetogen, Bardot was prachtig, maar wat Curd Jurgens als playboy er te zoeken had is een groter raadsel dan 'Dieu' zelf.

Het verhaal op zich is enorm simpel en stelt niks voor, maar de prestatie van Brigitte Bardot is geweldig. Tenslotte speelt ze de rol van femme fatale in het kleine dorpje en doet dit met grote overtuiging. Je moet de film ook situeren in de jaren '50. Een remake in deze tijd zou het totaal niet meer doen. In die tijd waren blote voeten en mambomuziek al erotische tekens.

Qua montage is het niet altijd even sterk en ook de acteerprestaties zijn geen hoogstandjes, maar dankzij de sfeer en Brigitte Bardot krijgt hij van mij toch nog 3 sterren.

Een flinterdun verhaaltje. Bardot was wel leuk, zonder haar was de film niet te doen geweest.

Nogal merkwaardige film.
Ik vond het nogal gedateerd overkomen - thematisch gezien vooral.
Het grappige vind ik dat Brigitte Bardot hier door alle mannen bewonderd wordt, maar ze lijkt totaal niet geintresseerd in mannen.
Het verhaal is wat pover. Bardot roept de hele film tot vervelens toe 'ik ben zo ongelukkig'. Dat begint op een gegeven moment wel te vervelen, omdat er verder niks mee gedaan wordt.
Curd Jürgens is een engerd. Wat een naar en gestoord mannetje.

Ik had meer glamour verwacht van Bardot. Ik vind haar hier prachtig en het meest boeiende aan de film, maar toch ook ergens een heel gewoon meisje spelen. De dansscene tegen het einde van de film is schitterend.
Een mooie kijk op St. Tropez en enkele mooie shots.

Voor 9,95 bij de Blokker (zie Fisherking hierboven) gekocht en de eerste film (van de 6) uit verzamelbox viel niet tegen, sterker nog, ik heb geboeid zitten te kijken.

Het is geen groots verhaal maar er zit net genoeg substantie in waardoor de karakters mooi uit de verf komen. 'Brigit' is het wervelende en wispelturige middelpunt. En ze doet dat overtuigend en met verve. Haar verleden wordt niet opgehelderd, maar dat ze haar grillige gevoel moeilijk kan beheersen...... doet het ergste vermoeden. Ze is een magneet voor mannen en dat weet ze. Ze is sexueel explosief. Haar onverschilligheid voor sociale gebruiken en gewoonten maakt haar extra fascinerend. De mambo lijkt bij haar te horen........de ander mannen worden door haar brutaal gevaarlijk vuur aangestoken. Ze lijkt hier een soort vrouwelijke tegenhanger van "Rebel without a cause".

De film is sfeervol geschoten in mooie kleuren. Echt een meevaller deze film.....en gewaagd voor 1956.

Ik kan me voorstellen dat ze in de jaren vijftig veel indruk maakte. Brigits gedurfde sensuele aanwezigheid, als letterlijk en figuurlijke losbandige Juliet(t?)e, met haar vrijmoedige houding t.o.v. sexuele lust, maakte dat de kijker de vlakke (maar wel effectieve) dialogen vergat. 'Juliette' is trouwens de titel van een beruchte pornografische roman van Marquiz de Sade.

Vette 3,5* of een toch een kleine 4*.......ach, het laatste maar: ik val ook voor schoonheid......en zeker omdat haar spel mij overtuigde!

Heb de box ook in huis staan, was altijd erg benieuwt om een film met bardot (de franse monroe) te zien.
Had er niet zo heel erg veel van verwacht maar het resultaat was een prima filmpje, mooi geschoten en erg sfeervol.
Hert verhaaltje stelt natuurlijk niet zo erg veel voor maar dit was destijds natuurlijk gewoon een grote attractie film voor bardot.
Verder vond ik de film er voor zijn tijd best gewaagd en hoofdrolspeelster bardot is een ontzettend knappe dame alleen jammer dat haar acteerprestatie af en toe wat ondermaats was. 3 sterren (voor een toch erg vermakelijk en fris filmpje)

Typisch zo'n film die je vooral in zijn tijdperk moet zien, zoals velen hier reeds schreven. Wat vandaag overblijft is een standaardfilmpje, met een verhaal dat niet veel om het lijf heeft. Pluspunten zijn het zonnige St-Tropezsfeertje en de mooie finale scène in de kelder van Bar des Amis. Vooral dit laatste trekt de film nog net omhoog naar de 3*, uiteindelijk is de hele film gewoon een excuus om Brigitte Bardot van haar beste kanten te tonen.


3*


P.S.: Trouwens behoorlijk verrast dat hier nog maar zo weinig op gestemd en over geschreven is. Alhoewel het niet echt een filmklassieker is, is het toch een film met een erg ronkende titel, niet?

Brigitte Bardot is, samen met de prachtig geschoten plaatjes van St. Tropez, hét ultieme hoogtepunt in deze voor de rest vermakelijke film. Het verhaal(tje) intrigeert redelijk, maar stelt te weinig voor om echt te kunnen overtuigen. Bardot lijkt totaal onbereikbaar te zijn voor de liefde en / of mannen en haar gedrag begint naar het einde toe wat te vervelen, maar het ''warme'' sfeertje + haar verschijning haalden regelmatig (bijna) het 'Le Mépris'-gevoel naar boven... iets wat altijd (meer dan) goed is.

Vadim's regiedebuut ter meerdere eer en glorie van zijn vrouw Brigitte was destijds een wereldhit. Niet zo verwonderlijk, want Brigitte is fysiek wel heel erg aanwezig in deze film.
Het verhaal is een beetje bijzaak, maar de beelden van St. Tropez vormen een heel mooie omlijsting.
Een van de eerste films van Jean-Louis Trintigant, die als acteur duidelijk nog moest groeien.
Let eens op de pas 17-jarige Isabelle Corey (in de film Brigitte's vriendin Lucienne), die in schoonheid nauwelijks onderdoet voor de hoofdrolspeelster en een jaar eerder debuteerde met een heel verleidelijke rol in Bob Le Flambeur (1956) van haar ontdekker Jean-Pierre Melville.

Een simpel maar zeer doeltreffend verhaaltje. Dame die wel de lusten maar niet de lasten van 'de man' wil, mannen die bij bosjes voor haar vallen en dan een goedzak die haar ogenschijnlijk scoort. Er hangt een soort constante spanning om het geheel heen. De plot van de film is heel simpel, maar er zijn heel veel kleinere plots te bespeuren die het eigenlijk een verdomd aardige film maken. Dan is er natuurlijk de sexy en wulpse Bardot zelf, die voor de rol gemaakt lijkt, het fraaise kleine vissersdorpje St. Tropez wat later uit is gegroeid tot een jet-set stek.
Mooie plaatjes, zowel landschappelijk als ook inhet huisje van de familie.
Nee, beslist niet slecht en ik zal deze heus nog wel eens opzetten.
Alleen jammer vond ik het einde, wat er, plotseling, ineens, is. Gewoon is.