Salt on Our Skin (1992)

Indertijd was het boek nogal een hit, en de film vond ik toen ook echt geweldig.

Ondertussen heb ik het boek bij de zoveelste opschoning van mijn boekenkastkamer maar weggegooid, onder het motto 'als ik het de afgelopen vijfentwintig jaar niet aangeraakt heb ga ik dat vast de komende vijfentwintig jaar ook niet doen'. Maar de film is wel gebleven, en wellicht was dat niet de juiste keuze.

Achteraf moeilijk terug te vinden wat ik daar toen in gezien heb. Het verhaal is veel te zeurderig, te gezocht romantisch - en wellicht speelt daar een rol bij dat ik geleerd heb om dit soort 'relaties' maar liever te vermijden. Romantiek is leuk, maar het moet niet teveel Die Leiden des jungen Werthers worden.

Maar ook als film werkt het nauwelijks voor me. De aantrekking tussen Scacchi en D'Onofrio komt niet over - terwijl ze indertijd een stelletje waren. Nouja, niet lang meer, maar dan nog steeds hadden ze de moeite kunnen doen. En wellicht nog erger, voor een film die over erotiek, huidhonger en lust gaat is er toch wel erg, erg weinig bloot te zien. Zoals Fransman het zo fijntjes uitlegt, van Greta krijgen we nog geen blote borst te zien, en dat voelt toch wel een beetje als een gemiste kans. En in lijn daarmee eindigt de film in getob, en krijgen we dan pas iets te zien van wat Scacchi en D'Onofrio als acteurs wel degelijk kunnen - en ook dan pas dat Greta haar gebruikelijke zijden ondergoedjes aan heeft. Maar tegen die tijd is de toon allang gezet, en de film allang een mislukking gebleken.