Malle Appie (2002)

R.I.P

Deze documentaire wordt vanwege het overlijden van Albert Mol vanavond uitgezonden om 23.10 uur op Nederland 1.

Enkele maanden terug was deze ook op tv te zien. Vond hem best boeiend, terwijl ik hem eigenlijk alleen kende uit Fanfare en Wat Zien Ik?. 3*

Verrassend, mooi, grappig, en ontroerend portret!

Geen documentaire om over naar huis te schrijven. Verwacht van de docu die Jeroen Krabbé en Paul Haenen aan het maken zijn meer. Er komt hier weinig uit. De oude fragmenten zijn leuk maar het was aardig geweest als de maakster Albert Mol wat meer vragen had gesteld en niet alleen maar doorvragen waarom hij bepaalde dingen niet wil laten zien, maar intelligente vragen die hij wel wil beantwoorden of ingaat op wat hij zegt (Jeroen Krabbé moet haar daar notabene op attent maken). Meer mensen om hem heen aan het woord laten was ook interessant geweest maar wellicht wilde hij dit niet. Maar als je zo lang gefilmd hebt, om dan zoveel stille momenten in een documentaire stoppen en landschapsopnames bij zijn - overigens prachtige - boerderij, vind ik niet erg sterk. Daarmee kom je niet veel over de mens Mol te weten. Net zo lijkt me ontkennen dat hij een oude man op een bank is geworden zoals hij het zelf zegt erg eerlijk. Wel heel mooi komt naar voren hoe sociaal bewogen Albert Mol was en hoe trots hij was op de rol in 30 minuten van Arjan Ederveen. Interessant was geweest te vragen en daarop door te gaan waarom hij juist deze rol waarin hij meende eindelijk eens iets anders te kunnen laten zien dan Malle Appie zo hoog had zitten. Tenslotte speelt hij ook hierin (heel geniaal trouwens) een nogal ondeugende moeder.

Niet eerder heb ik zo'n negatief gevoel overgehouden aan het kijken van een documentaire als bij Malle Appie. Sowieso ben ik geen fan van de documentairevorm waarbij de maker nadrukkelijk aanwezig is. Bij 'Ramses' is het net niet irritant. Hier wel. De interviewster weet geen diepgang in de gesprekken te brengen door goed door te vragen en krijgt geen contact met Albert Mol. De montage vond ik ook opvallend. De timing vond ik slecht en het is mij verschillende keren niet duidelijk geworden waarom de beelden zo achter elkaar waren geplaatst. Het enige lichtpunt in de film is de entree van Jeroen Krabbé. "Waar is grootmoeder?... Grootmoeder, hoe gaat het met uw benen." Hier zie ik de Albert Mol zoals ik he de hele film had willen zien. Albert Mol heeft kansen gegeven (denk aan de brieven die hem waren toegestuurd) maar deze zijn niet zachtzinnig door de interviewster terzijde geschoven. De maakster schoffeert de persoon Albert Mol met deze documentaire.

Ik heb altijd een enorm zwak voor Albert Mol gehad, maar deze 'documentaire' doet hem absoluut geen recht. Ik vind de manier waarop de maakster met haar onderwerp omgaat beneden alle peil en erg respectloos. Madame snapt niet dat het om Mol gaat, en niet op wat zij precies van hem wil weten/laten zien. Die laatste insteek kan in principe wel natuurlijk, maar dan moet je dat als maker ook kúnnen. En dat kan ze dus niet...