Sari Zeybek (1953)

Zijn eeuwige vriendschap met 'raki' (sterke anijsdrank a.k.a. 'Leeuwenmelk') werd hem fataal...

Bij nader inzien kan deze documentaire geen voldoende zijn in mijn ogen. De reden voor mijn 4* was ook meer het verhaal erachter.

De uitwerking is gewoonweg beroerd: wat mooie plaatjes van het Dolmabahçe Paleis (waar het sterfbed van Atatürk staat), met stemmen erachter die de memoires van zijn naaste omgeving voorlezen.

De muziek van Fahir Atakoglu is prachtig! Maar niet hier: hier wordt het gespeeld met een key board. En dat is de beste manier om prachtige muziek te verkrachten.

(Dit zeg ik omdat ik ook de versie ken, waarbij gebruikgemaakt wordt van 'echte' muziekinstrumenten. Dat is een waar genot voor het oor.)

4* > 2*.

Toch maar 3* Anatolia?

Ja, voordat ik hem opstuurde besloot ik hem even te herbekijken.

Ik begreep toen dat de slechte kwaliteit ook een beetje te wijten was aan het kleine televisietoestelletje waarop ik hem bekeek.

Dolby Surround heeft me een beetje kunnen overtuigen

Maar nog steeds vind ik het te simplistisch...

De woorden die Can Dündar gebruikt zijn wel heel poëtisch.

Inderdaad iets te simplistisch, maar dat deed niet teniet aan de emotionele lading die beelden en woorden teweegbrengen in een kleine 50 minuten. Ik vind de structuur van de documentaire erg fijn, opgedeeld in drie fases van zijn ziekte ondersteund met data. Het begin van de docu is het begin van zijn ziekte en het slot staat voor zijn einde. Het sleept je zo van het begin tot het eind mee, zoals het Atatürk ook is vergaan. Je begint te kijken met een brede glimlach en beetje bij beetje transformeert deze zich in het antoniem. Wat o.a. duidelijk wordt in de documentaire is dat hij een standvastig eigenwijze man was. Zijn eigenzinnigheid en volharding in deze heeft enerzijds een revolutie teweeggebracht en anderzijds tot zijn einde geleid.

Muziek van Fahir Atakoglu is inderdaad prachtig en erg toepasselijk. Jammer genoeg behoort ook hij in het rijtje van Aycan Teztel (heeft samengewerkt met Gerard Velthuijsen), Fatih Erkoç, Bülent Ortaçgil, Erkan Ogur, Fatih Erdemci, Düs Sokagi Sakinleri e.d. waar niet veel mensen gehoor aan geven. Anderzijds ook enigszins prettig dat het geen massamuziek is.

Ik vind eigenlijk de verhouding tussen muziek, het verhaal en alles wat gezegd wordt erg goed. Het versmelt met elkaar. Toch was er sprake van een lichte eenvoudigheid. Het kon beter. Al met al twijfel tussen 3,5 en 4,0*.

Doe in dat rijtje Fuat Saka er ook maar bij...

Geslaagde documentaire met soms hele mooie beelden ondersteund door prachtige muziek. Alleen jammer dat er zo weinig filmpjes werden getoond, ik had Atatürk bijvoorbeeld heel erg graag de Sari Zeybek willen zien dansen, jammer. Al met al een onderhoudende documentaire die beter had gekund maar ook dit kan er zeker wel mee door.

***

Dit is het lied waar hij op danste. Fantastisch is het geluid van de baglama's (Turks snaarinstrument) en de stemmen van de stoere Efes (een soort rebellen uit het Egeïsch gebied) erdoorheen: Haydi bre!

Het lied heet, net als de documentaire, ook Sari Zeybek.

Niet te verwarren met de soundtrack van Fahir Atakoglu, die ook al dezelfde naam draagt.

Plaatjes,

- van de baglama (ba-là-mà): 1 2

- van de Efe (è-fè): 1 2

*kippenvel*

Aardige documentaire, goed ingesproken door Can Dündar. 3 *

Dit is de soundtrack:

Orkest

'Ney' solo (blaasinstrument)

Heerlijk. Ik word er helemaal stil van.

De Turkse Turks Fruit ?

? Ik ben blond, verklaar nader?

Lol

Ik bedoelde een Turkse film die net zo goed is als een Nederlandse film... die toevallig Turks Fruit heet, ... net zoals Cornelis laatst had. Ironie en grappen vallen niet te vertalen