El Jorobado de la Morgue (1973)

Cannibal Holocaust is dé film bij uitstek om het expoitatieve dierenleed ter discussie te stellen.

De effectiviteit van die beruchte scenes hangen nauw samen met de onderliggende thematiek van de film.

Elke discussie daarover, vanuit welke optiek [sensatiezucht, dierenmishandeling, voedselketen ] dan ook, is de bevestiging dat het de filmmaker gelukt is een film te leveren die de gemoederen bezig houdt. [en blijft houden]

Na deze obscure film, met Paul Naschy als hunchback, gezien te hebben, kom ik tot die simpele conclusie.

In CH laten de 'barbaren' hun aard zien door die welbekende incidenten.

In deze film steekt Naschy ratten in de fik om ze vervolgens rond te laten rennen door de ruimte. Gruwelijk, maar tegelijkertijd spectaculair. En om te stellen dat je 'gerustgesteld' kan zijn over dit leed, omdat ze die ratten

'toch op zouden eten'. Nee. Hij was enkel het kadaver van zijn vriendin [rattenvoer] aan het beschermen.

Nobeler dan die barbaren in CH, maar thematisch gezien, pure exploitatie.

Nu de film zelf, die een aantal segmenten had die mij positief bevielen.

Naschy is een 'schuldige' onschuldige, die als zwakbegaafde allerlei moorden pleegt door enerzijds provocatie [hij wordt gepest door vele dorpsbewoners, waardoor hij 'de laatste adem' van zijn stervende vriendin mist]. Daarnaast is er een ouderwetse mad professor die hem aanzet om eerst lijken en daarna levende personen te leveren.

Dat laatste heeft veel weg van de Frankenstein en Igor-relatie van de klassieke horrors en tot mijn verrassing ademt de concluderende climax ook de sfeer van die oude films. De monster [een gecreërde premordial wezen] breekt los en valt de personen in het lab aan.

In een ander segment, afspelend in een reformschool voor meisjes, komen we de scene in waarin een meisje haar kamergenote op haar rug zweept. Ontzettend bizar en achteraf ontzettend gevat.

De deur gaat open en de binnenlopende psychiater observeert het een moment voordat ze ingrijpt.

Aan de gezichten gezien is er sprake van wederzijds genot.

Werd in onze contreien begin de jaren zeventig uitgebracht onder de titel "De Bultenaar van het Lijkenhuis". Paul Naschy aka Jacinto Molina beeldt hier een meelijwekkende bultenaar uit, die de klusjesman is in het private ziekenhuis van Dokter Orla. Hij is verliefd op een ongeneeslijke patiënte en brengt haar dagelijks een ruiker bloemen. Wanneer ze sterft begint hij met plannen rond te lopen in de stijl van Frankenstein: hij wil zijn geliefde een nieuw leven schenken. De cynische Dr. Orla maakt op een gewetenloze wijze misbruik van zijn naïviteit.

Een waanzinnige, allegorische prent die drama, romantiek en griezel combineert en ondanks zijn tekortkomingen toch een zekere charme uitstraalt. (wat ik van "Cannibal Holocaust" niet kan zeggen )

Tjonge wat een fijne Spaanse horrorfilm was dit! Die teruggrijpt op de Amerikaanse horror uit de jaren dertig en veertig maar hier een hele ris aan perversiteiten toevoegt. Yes!! Dat is nog eens een schlocky goede tijd! Ook anders is dat het niet de gekke wetenschapper is die de belangrijkste rol speelt maar zijn gebochelde assistent. Hij bezit passie en een verwrongen heldenmoed! De film ziet er heel goed uit; met sfeervolle oude catacomben en het lab dat vol staat met klassieke borrelende flesjes en elektronica. En er wordt geen kans onbenut om heerlijke bloederige goed gemaakte gore-effecten te laten zien! De bultenaar is verliefd op een meisje (María Elena Arpón bekend van Tombs of the Blind Dead) wat algauw veranderd in een lijk (nog net geen necrofilie) Ook kan je eigen afvragen welke dokter nu gekker was; Dr. Orla, een arts die experimenteert met het kunstmatige leven of de roodharige kinky arts Elke (gespeeld door Rosanna Yanni) die de liefde bedrijft. En met een nabijgelegen slaapzaal vol potentiële vrouwelijke slachtoffers had het vraatzuchtige mutanten-monster ook een tijdje geen honger! Dierenliefhebbers kunnen deze film beter overslaan want er is een gekke scène waarin een effectief stukje ongedierte-bestrijding te zien is. De film is misschien niet perfect om een Oscar te ontvangen maar is tenminste nergens saai, en het heeft genoeg gore, onzinnigheid en andere wilde ideeën om van te genieten.

Heerlijk B-filmpje waarbij vooral de sfeer en de locaties de troeven van de film zijn. De naïeve gebochelde is ook een sterke troef van de film want ondanks zijn moordende praktijken heeft hij ook ergens goede bedoelingen. Helaas wordt hij gepest, niet aanvaard in de maatschappij en als uitschot behandeld waardoor hij na de dood van een zieke vrouw die hem wel graag had, in een vicieuze cirkel komt van haat en moord. Hier profiteert een dokter van die in hem een helper ziet om te slagen in zijn gekke wetenschappelijke experimenten. Sfeervolle catacomben, een duister laboratorium, voldoende gore, een gekke prof en een bizarre arts Elke (gespeeld door Rosanna Yanni) die de liefde bedrijft met de gebochelde. Hoe gekker kan het klinken. Pure pulp ! 7,5/10