Comptes à Rebours (1971)

Er bestaan er misschien minder dan een ziljoen van : heist gone wrong/ somebody got framed/ he's out for revenge flicks...deze film waar ik eerder het etiket polar op zou plakken (in feite doet MM dit als enige niet ) moet het dan ook niet van een origineel verhaal hebben, ook niet meteen van zijn visuele stijl ondanks enkele pogingen daartoe. Neen, hij moet het vooral hebben van de ensemble cast : Reggiani, Bouquet, Desailly, Vanel, Bozzuffi, Signoret, Jeanne Moreau enz.. Die zie je niet iedere dag gezamenlijk aan het werk.

De rolverdeling : Reggiani is dus de geframede Francois wiens broer de heist niet overleefde, hijzelf schoot daarbij verzekeringsagent ( zo wordt hij in de film toch aangeduid ) Bouquet overhoop die zodoende een oog en zijn verstand kwijtraakte. Deze groteske, zielige figuur met ooglap wil zelf wraak en hoopt dat de gangsters elkaar nu zullen uitroeien, niet geheel vergeefs...het verplichte liefje van de held is Moreau ( van wie we hier kunnen zien dat ze geen rijbewijs heeft, althans dat hoop ik...) die het in zijn 11 jarige afwezigheid mocht doen met "milieu" arts Desailly.

Reggiani vraagt eerst om bemiddeling tussen hem en zijn 4 ex- buddies onder wie Bozzuffi als belangrijkste, die arbitrage zal moeten worden verzorgd door peetmoeder Signoret en peetvader Vanel, die laatste in een rolstoel en geen woord zeggend.

Gelukkig mislukt de arbitrage volledig, en kan de wraakmissie beginnen. Verrassend is het allemaal niet, en af en toe probeert Piqaut visueel iets te veel om de coolness van Melville na te apen, wat vooral tijdens de confrontaties in het casino dat door Bozzuffi c.s. wordt gerund een beetje neigt naar een onbedoelde pastiche. Maar wel degelijk ook goede dingen, zoals e.g. de shoot out in de spiegelkamer en vooral die in de liftschacht van een garage.

Of de onthulling van de verklikker een verrassing is zal per kijker verschillen. Ik dacht dattut Moreau was eigenlijk, of dat ook zo is moet u zelf zien.

Vooral bezienswaardig vanwege de cast natuurlijk, die dit op zich triviale verhaaltje met doorsnee capabele regie een paar categorieen hoger tilt. Vooral Reggiani en Bouquet verdienen hier lof, die laatste wellicht nog het meest.

Niet vergeten dat dit alles auditief wordt begeleid door Delerue , hier met een soort semi- barokke score.

Is uit op DVD in FR zonder onderschriften, voor Franse ensemblecasts met Reggiani buffs is er pindakaas.. hoop ik, al zal zo'n doorsnee polar niet echt hun ding zijn.