L'Aigle à Deux Têtes (1948)

Nog geen stemmen voor een Cocteau met Marais en Edwige Feuillière ?
Enfin, mijn laatste ff Cocteau alweer en eentje die reeds duidelijk vooruiloopt/ voortborduurt op wat hij eerder voor ons in petto had/ zou hebben.
Zijn meest gaye film ook denk ik, alleen al door de Sissi, Mayerling en Ludwig thematiek die een magische aantrekkingskracht blijft uitoefenen op gays, waarbij de campy enscenering dit nog versterkt. Sorry, maar de grens van kunst naar kitsch wordt hier regelmatig overschreden.
Zoals gekend betreft het hier een verfilming van een toneelstuk dat werd oeropgevoerd in nb. Brussel, en zoals uit de dialogen blijkt. Zoals gebruikelijk versterkt Cocteau de theatraliteit nog door Marais en Edwige te casten, de meest geaffecteerd- theatrale acteurs die je toen kon vinden.
Ook de enscenering is geheel Cocteau: een sprookjeskasteel in de Oise vallei, dat echter moet doorgaan voor het slot Oberwald, de referenties naar de dubbelmonarchie maakt de titel alleen al duidelijk. Dit kasteel is ingericht als een typisch Cocteaueske droomwereld met geheime doorgangen en uiteraard talloze spiegels, alsmede portretten van de gesneefde geliefde van de vorstin, portretten van Marais dus. Zoals u begrijpt komen deze portretten weer tot leven in de gedaante van Stanislas-Marais 2, dubbelganger van de overledene en gekleed in...lederhosen, en met stekeltjeshaar ook nog ! Tsja, dan wordt het moeilijk om serieus te blijven. Edwige dan is gebaseerd op het fysieke en spiegelogische portret dat Remy De Gourmont van Sissi schetste, let ook op de kitscherige sterretjes in haar kastanjebruine lokken.
Er is zelfs een dosis surrealisme toegevoegd: de boomhut van de kanselier.
Het slot zal romantisch-dweperige totaalmalloten in extase brengen, de normale kijker zal grinniken om deze Tristan en Isolde geinspireerde malligheid.
Muziek werd zoals gebruikelijk geleverd door Auric.
p.s.: de pundits zullen inmiddels begrijpen- voorzover ze het al niet wisten- dat dit het origineel is van IMDO van Antonioni.