Horrors of the Black Museum (1959)

Sommige films kunnen na een tijd erg gedateerd over komen dat had ik bij het kijken van deze film.

Fijne jaren 50 griezel. Je moet er natuurlijk wel voor zorgen dat je de Hypnovista-intro er ook bij ziet, zodat je de hele film in trance bent en alle gebeurtenissen beleeft alsof je er zelf bij bent. Bij uitzending wordt deze intro weggelaten omdat er schijnbaar mensen zijn bij wie de Hypnovista iets te goed werkt en dan zit je zes dagen later nog in trance naar je scherm te turen. Meeste versie zijn dus 13 minuten korter dan de 90 minuten speeltijd. Dat is natuurlijk een gimmick, maar de film was hierdoor wel een aardig succes.

Feitelijk is de film een variant op een bekend verhaal. Niet die van het wassenbeeldenmuseum, maar kijk zelf maar.

Creatieve horrorfilm uit de jaren vijftig die op een leuke manier verschillende klassieke horrorverhalen combineert. Op Netflix is nu een ingekleurde en relatief korte versie te zien.

De film is misschien niet overal even geweldig maar de eerste paar moorden zijn nog best verrassend en ook inspirerend voor latere horrorfilms. Tegen het einde wordt het allemaal net iets te goedkoop maar nog steeds onderhoudend genoeg.

Ideaal voor kijkers die een film uit de oude doos willen zien en kunnen genieten van de sfeer die zo kenmerkend is voor de jaren 50 en 60.

Boven gemiddeld.

Een misdaadschrijver, die geobsedeerd is door sensationele moorden, onderzoekt een reeks gruwelijke daden in Londen, gepleegd met buitensporige werktuigen afkomstig van zijn Black Museum. Achter zijn publieke bravoure schuilt een duister plan waarin hij zijn jonge assistent manipuleert om de moorden uit te voeren, terwijl hij zelf de zaak van dichtbij volgt. Naarmate de slachtoffers zich opstapelen, trekt zijn eigen morele verval de aandacht van de politie, en escaleert de wrede intrige tot een fatale ontknoping.

Arthur Crabtree’s film is een groteske, vroege voorloper van de slasher met een geniepige sensatiezucht en een opvallende fascinatie voor inventieve moordgereedschappen. Michael Gough geeft Edmond Bancroft een heerlijk giftige présence: charmant, spottend en net overtuigend genoeg om zijn sadistische waanzin geloofwaardig te maken. Tegelijk blijft de film soms wat stroef in opbouw en karakteruitwerking, waardoor de spanning niet altijd even strak wordt aangespannen. Toch maken de lugubere vondsten, de campy overdaad en de historische charme dit tot een opvallend entertainende Britse horror uit 1959.

3,5/5