High Noon (2000)

Eens met Stinissen. Op het uitstekende acteerwerk van Gary Cooper na vond ik het origineel niet goed. Ik denk zelfs dat ik deze makkelijker vond uit te zitten. Deze remake duurt gelukkig kort en is daarom best vermakelijk. De film verliest in het midden wel flink wat tempo, maar dat maakt het goeie einde gelukkig weer goed. Tom Skerrit speelde ook prima in dit aardige tv filmpje. Zo slecht is dit inderdaad nog niet, maar echt goed is dit ook niet te noemen. Aardig mee vermaakt. 2,5*

Net als bij bijvoorbeeld Gone with the wind en Casablanca kun je je afvragen waarom je een remake zou willen maken van een film die niet alleen een onomstreden klassieke status heeft gekregen maar die ook nog eens een vertolking heeft opgeleverd die bij vrijwel alle kijkers als eerste zal opkomen wanneer ze de naam van de desbetreffende acteur horen. Ik zal niet zeggen dat dit project al vanaf het begin gedoemd was te mislukken, maar de vooruitzichten waren zó slecht dat ik er zelf in ieder geval geen cent in geïnvesteerd zou hebben.

        Het merkwaardige is dat ik dankzij deze film pas ècht doorkrijg hoe goed de rolbezetting van het origineel was : Maria Conchita Alonso vind ik best een sympathieke actrice maar kan niet tegen de wrange Katy Jurado op, Dennis Weaver is hier geen partij voor Lon Chaney Jr ("It's all for nothin', Will") en Susanna Thompson heeft nou eenmaal niet de uitstraling (of het engelachtige uiterlijk) van Grace Kelly. En dan heb ik het nog niet eens over het gemis van de glibberige Thomas Mitchell gehad (ongetwijfeld één van de beste bijrolacteurs die de Amerikaanse cinema ooit heeft gehad), of de scène met de vrouw die moet liegen dat haar man niet thuis is (zo schrijnend in het origineel), of over de stoffigheid en de hitte die door het zwart-wit van 1952 zo goed werden overgebracht, veel passender bij de spanning van de komst van Frank Miller dan de natte modder van 2000...

        Een paar pluspunten : de muziek is sfeervol (althans tot de orkestrale uitbarsting bij de laatste omhelzing tussen Kane en zijn bruid), Brian Stollery als de hoteleigenaar is lekker onaangenaam, Michael Madsen heeft een perfect uiterlijk voor Frank Miller (maar krijgt helaas te weinig tijd en te weinig ruimte), en Tom Skerritt doet zijn best. Ach, misschien zou dit een prima western zijn als het beroemde origineel nooit was gemaakt. Maar er is geen Do not forsake me oh my darlin' te horen, en Coop is onvervangbaar.