Eye of the Cat (1969)

Bijzonder thema, maar geen geweldige film. Ik kan me nog een scene herinneren met een hellend vlak, dat was wel spannend. 2 sterretjes.

Wat een troep! Katten zijn helemaal geen moordlustige beesten uit de hel. Een walgelijke film met als enige doel om katten in een slecht daglicht te plaatsen. Wansmakelijk, goedkoop en misleidend!

- Aldus mijn katten Ludo en Frieda die meekeken, getriggerd door de vele kattengeluiden die van het scherm afspatten.

Eye of the Cat is een welbekend verhaal waarin een koppel hun zieke tante probeert te vermoorden voor haar geld. De oude tante is enorm begaan met haar honderd katten in huis. Haar neef wil haar geld maar zal eerst zijn kattenfobie moeten overwinnen. Zeer origineel is het niet. De charme zit hem in de uitvoering. De toevoeging van de katten geeft het een ietwat paranormale toets die welkom was.

De overacting en enkele van de pot gerukte scènes dragen bij aan de campy sfeer die er hangt. Het is niet altijd alleen maar fun want er zit ook een goede dosis spanning in. Een zeer bekende scène betreffende een rolstoel en een helling staat nog steeds als een huis. Ook het hele noir-achtige moordplotje verveelt niet gemakkelijk.

4*

Wylie, een jonge man met een traumatische angst voor katten, wordt door zijn mysterieuze vriendin Kassia overgehaald om terug te keren naar het landhuis van zijn stervende, excentrieke tante Danny. Tante Danny, een rijke weduwe met emfyseem, houdt tientallen katten in haar huis en heeft Wylie uit haar testament geschrapt wegens zijn eerdere gedrag. Samen plotten Wylie en Kassia om de oude vrouw te vermoorden en haar fortuin te erven, maar Wylie’s fobie en de aanwezigheid van de katten maken het plan steeds complexer en gevaarlijker.

“Eye of the Cat” is een sfeervolle psycho-thriller met een excentriek plot en een memorabele premisse: een man met angst voor katten die een moord plant in een huis vol katten. Het script van de scenarist van "Psycho" levert genoeg twists en morele ambiguïteit, maar de film mist de scherpte van een echte klassieker. Eleanor Parker overtuigt als zieke, eigenzinnige tante, terwijl Michael Sarrazin charisma uitstraalt als labiele erfgenaam. Regisseur David Lowell Rich creëert wel enkele knappe atmosferische momenten en de katten zijn soms overtuigend. Met zijn melodramatische ondertoon en af en toe trage tempo is dit een curieuze, maar niet onverdeeld geslaagde, thriller van eind de jaren zestig voor liefhebbers van het genre. 3/5