The Abominable Snowman (1957)

Intelligent script, indrukwekkende opnames, uitstekende spanningsopbouw, meer een psychologische thriller dan een monster- of actiefilm. Een grote verrassing. Momenteel in z'n geheel op YouTube te bekijken (The abominable Snowman) in helaas matige kwaliteit.

The Abominable Snowman heeft qua suspence en mooie landschappen voldoende te bieden. De moraal van de film komt ook wel goed uit de verf maar vooraf had ik toch wat meer van de The Abominable Snowman zelf verwacht.

Verder was het acteerwerk niet altijd even goed waardoor er wat saaie stukken in zitten. Vooral de scenes in het dorp waren nogal matig. Peter Cushing en Forrest Tucker spelen degelijk.

Gemiddeld

De schaduw die op de poster staat blijkt uiteindelijk goed weer te geven hoeveel men gedurende de film van het beest te zien krijgt. Maar dat is absoluut niet erg, want the Abominable Snowman blijkt uiteindelijk een vrij aardige psychologische thriller met avonturenfilm-trekjes te zijn.

Peter Cushing is aardig goed in deze film. Ik heb hem zeker in sterkere rollen gezien, maar zijn confrontaties met Forrest Tucker zijn gewoon erg goed. Het menselijke aspect is sowieso één van de belangrijkste aspecten van de film, en de onderlinge relaties tussen de leden van de groep voelen erg realistisch aan.

De beelden van de besneeuwde bergtoppen zijn erg mooi. Net als bijvoorbeeld the Descent gaat het hier ook om de grillige omgeving die net zo'n groot gevaar vormt als het mythologische wezen waar de groep door wordt opgejaagd. Het grootste gedeelte van de film bestaat echt uit bergbeklimmen en beschutting zoeken.

Als de Snowman uiteindelijk aanvalt is dit niet omdat ze kwaad in de zin hebben, maar gewoon omdat ze met rust gelaten willen worden. Het is een combinatie van hysterie en de hebzucht van de groep die ze uiteindelijk de das omdoet. Het shot van een half bevroren Peter Cushing is erg indrukwekkend.

De film eindigt misschien wel iets te abrupt, maar dat is niet zo erg. De voorafgaande anderhalf uur van deze vroege Hammer zijn meer dan de moeite waard.

Geen avonturenfilm die puur en alleen voor het avontuur gaat. De expeditie is dan ook niet reuze spannend. Ja, d'r glijdt 's iemand uit. En ja, in de verte horen we het beest 's een schreeuw geven.

En hoewel de expeditie zich voortbeweegt in een prachtig panorama van berg, sneeuw en ijs, lijden de expeditieleden niet heel zichtbaar onder de kouwelijke omstandigheden. Ze wrijven eens in hun handen temidden van de gierende wind, zetten hun sneeuwmuts nog eens recht en stappen bijna onaangedaan dapper voorwaarts. Ook daar weinig avontuur. De personages zijn van een onaards kaliber.

Nee, weinig spanning door gebeurtenissen tijdens de expeditie. De film focust daarvoor teveel op de verstandhouding tussen de groepsleden. De invulling van de personages is daarbij lekker duidelijk. Zwart-wit en goed-fout. Het is voor de kijker heel gemakkelijk om partij te trekken. Dat is prettig want er wordt nog behoorlijk wat afgemoraliseerd tijdens de expeditie naar de yeti. De dialogen waarin dat gebeurt zijn niet groots en de teneur is steeds dezelfde. De één is gedreven door commercie en is ordinair en fout. De ander is gedreven door idealen en is edelmoedig en goed. Heel overzichtelijk dus.

En uiteraard werpt de edelmoedige er nog wat verdieping in door de vraag te stellen of de mens werkelijk beschaafder is dan het beest dat hij najaagt. Nou, dat levert weer de nodige discussie op natuurlijk. Het is immers een avonturenfilm met een moralistisch tintje.

Onderwijl zit je als kijker eigenlijk alleen maar te wachten op de komst van de Yeti. En die komt.

Ja, die komt.

Hoewel ik niet zo ver zou willen gaan om te zeggen dat dit een bijzonder opmerkelijke film is, is zeker de moeite waard! Je ziet Peter Cushing als een Engelse botanicus John Rollason die op een noodlottige expeditie in de Himalaya gaat om bewijs te vinden van het bestaan ​​van de mythische Yeti. De film is in veel opzichten meer een psychologische thriller of was het op filosofische manier, angst voor atoomwapens (als we niet oppassen vernietigen die gekke commies de Aarde) dan een horrorfilm. (creature feature) De focus van de film lig helaas op dialoog en de personages in plaats van op het spektakel. Oké suggestie is soms enger dan het tonen maar de spanning komt hier alleen van het claustrofobische isolement de Himalaya (of eigenlijk de Franse Pyreneeën) en gekibbel tussen de vijf leden van de expeditie. Verder zie je ook vrouwlief Helen die zich zorgen maakt of alles wel goed gaat! Het zijn de jaren '50 dus moet je vrouwen niet op het idee brengen dat ze de bergen van de Himalaya kunnen beklimmen..? Dat is pas echte Horror! De 'monster'-kant is summier; een paar grote voetafdrukken in de sneeuw, een snelle glimp van grote klauwhanden een mondelinge beschrijving en een korte blik op de wezens aan het einde. Wel zorgen de Boeddhistische kloosteromgeving, de besneeuwde bergtoppen en het veelvuldig horen van oosterse bellen en gezangen voor voldoende sfeer. Geen slechte film maar persoonlijk zie ik liever wat meer verschrikkelijke sneeuwman-actie.

Mooie sfeervolle Hammer productie gebaseerd op tv werk van oude Hammer bekende en screenwriter Nigel Kneale. Onder meer Peter Cushing had ook reeds meegespeeld in de tv versie. Bij release was het publiek wat teleurgesteld omdat het minder met horror te maken heeft dan met een filosofische insteek zo je wil. Uiteindelijk wordt niemand van de expeditie met een klauw aangeraakt door de Yeti maar lopen ze zelf in het eigen ongeluk. De scenes in het Tibetaanse klooster zijn impressionant en dat geldt ook voor de opnames op locatie in de besneeuwde Pyreneeën (met doublures). Daarmee is dit toch een buitenbeentje in wat ik al gezien heb van Hammer (maar er moet nog veel volgen). Geen horror maar wel een ge(s)laagde avonturenfilm.

Old school Hammer die zich afspeelt in de Himalaya, met een film lang bergen met sneeuw. Wel ééntje die het van de sfeer en psychologische spanning moet hebben en niet zozeer van de actie, de yeti schittert voornamelijk door afwezigheid op een paar korte momenten na. De buitenbeelden zien er wat vreemd uit - soms erg toffe scenes en beelden in de bergen, maar een hoop van de 'special effects' en klimscenes zijn dan weer overduidelijk nep en compleet niet overtuigend. De klimexpeditieleden zijn ook van wisselend niveau, met name die eigenwijze Ed is storend - ik kan me niet voorstellen dat zo'n flapdrol meegenomen wordt. Maar dat hoort er ook een beetje bij, het psychologische aspect is belangrijk hier. Ik heb me al met al goed vermaakt met deze film, met regelmatig fraaie beelden, spanning in de groep en avonturen in de wildernis.

Peter Cushing is op expeditie in het Himalaya-gebergte op zoek naar de gevreesde yeti. Samen met zijn ploeg ervaren bergbeklimmers begint hij aan een gevaarlijke tocht vol hevige sneeuwval, vreemde gebeurtenissen en een crew die meer en meer verdeeld geraakt over wat er nu eigenlijk aan de hand is.

Films en boeken met als setting een desolaat, arctisch landschap jagen me sneller de stuipen op het lijf dan andere. Het heeft wat te maken met de kille leegte, de zekerheid dat er niks daarbuiten is en enkele momenten die net het tegendeel bewijzen. Voor mede boekliefhebbers kan ik Dark Matter van Michelle Paver sterk aanraden. Even claustrofobisch en lekker bondig.

De setting komt erg realistisch over dankzij de sterke decors die naadloos overgaan naar helicopter-shots. Mooie sets en overtuigende sneeuw. Het sound design verdient ook zeker een pluim want geluid speelt hier een erg grote rol. Spookachtige geluiden in de sneeuw hebben me meermaals toch wel de kriebels gegeven.

De uiteindelijke conclusie is er eentje die ik niet zag aankomen en nogal wat kritiek levert. De psychologische angst primeert in dit verhaal, de yeti komt op de achtergrond. Aanvankelijk vreesde ik dat dit ging resulteren in een gedateerd stuk praterij maar het tegendeel werd bewezen. Het is onderhuids spannend en wanneer er wat bovennatuurlijks (?) gebeurt, komt het oprecht spookachtig over. Een geslaagde mix van setting, psychologische angst en een creature feature.

4*

Sfeervol filmpje. Als moderne kijker blijf je in 'The Abominable Snowman' (1957) wel wat lang op je honger zitten, want de monsterlijke dreiging wordt vooral opgebouwd door suggestie en psychologische spanning. Neemt niet weg dat het Tibetaanse klooster en de sneeuwlandschappen voor fraaie beelden zorgen. Zeker naar het einde toe wordt de suspense goed opgevoerd. Tikkeltje voorspelbaar, dat wel.