Iris (1987)

Film over een vrouwelijke veearts (Monique v/d Ven) die zich op het platteland vestigt en daar moet proberen om zich een plaats te verwerven. En zo leren we al snel de belangrijkste inwoners van het dorp kennen en heeft ze ook nog een opdringerige vriend die haar terug naar de stad wil hebben. Op zich bouwt de film nog wel redelijk op, maar verder is het verhaal maar matig uitgewerkt. Het gebeurt bijvoorbeeld nogal eens dat er personen in de film voorkomen die aanvankelijk een belangrijke rol lijken te hebben, maar die later in de film nauwelijks meer voorkomen en dus toch niet zo belangrijk blijken te zijn. Dat maakt de film rommelig en ook wat ongeloofwaardig. Het komt allemaal wat afgeraffeld over. En zelfs Monique van de Ven was niet altijd even overtuigend, hoewel er ook best mooie scenes in zaten. Nee, deze film had beter moeten zijn. Ik geef hem 2.5, maar het had ook nog minder kunnen zijn als ik er langer over nadenk.

Vanmiddag nog even lekker relaxen met twee filmpjes waarvan dit de eerste was, en daarmee een film met een buitengewone reputatie als ik mijn vader zo mag geloven. Want nou, dit was wat, dit ging er aan toe! Tja, dat moest ik natuurlijk zien, waarop ik bij het zien van de spiritus drinker zo iets had vannuh...wacht effe, dit ken. En dat vervolgde zich met steeds meer momenten waarop het wel duidelijk was dat ik dit allemaal al eens had gezien.

Stadsdame komt platteland snuiven, hilarisch is dan toch altijd die achterdocht en weerstand die je dan in films tegen zo iemand ziet. Alsof je zo iemand gaat saboteren terwijl diegene zorg draagt voor jouw vee, dat klinkt lekker logisch. Wel is het een feit dat je er nooit echt bij gaat horen, je wordt opgenomen maar je blijft tegelijkertijd ook buitenstaander. Maar ja, dat zou allemaal veel te saai zijn dus moet Dokter Iris wel het nodige aan raar volk tegenkomen waarvan akte. Het huisje wordt opgeknapt door een al even zo zonderling figuur waarop ze met haar werk kan beginnen en de eerste ontmoeting met Versteeg kan plaatsvinden en daarmee het echte startpunt van de film.

Wat daarna volgt is een aardig beeld van inmenging met de plaatselijke boerenzoon, tegenwerking en sabotage uit onbekende hoek, een velerlei aan bijzondere karakters zoals dereeds genoemd Versteeg, Hagenbeek en de Spiritus drinkende dame. Dan is er nog ex-vriendje Paul die maar rond blijft zweven en niet van ophouden weet. Het is een situatie die langzaam het kookpunt bereikt met de vernieling van het huis en weet wat meer tot gevolg door een indringer en heeft daarmee de nodige overeenkomsten met I Spit On Your Grave. Dan zou ik nog bijna de altijd mooie Monique van der Ven vergeten die er ook hier weer mag zijn.

Zitten er nog wel wat bekende gezichten in de cast met Kraaijkamp in een voor hem typische rol, Elsje Scherjon, Tom Jansen en natuurlijk vd Ven zelf. Verder is het allemaal niet heel bijzonder maar wordt op een gegeven aardig gewerkt met wie er nu wel en niet te vertrouwen zijn en lijkt het er op dat vd Ven serieus haar handen vies maakt in haar rol als dierenarts. Eindoordeel is dan ook leuk voor een keer, maar verder niet heel bijzonder. Een voldoende voor de moeite.

Monique van de Ven speelt een voor de jaren-80 overtuigende vrijgevochten vrouw, maar voor de normen van nu is het toch wel een beetje achterhaald allemaal. Zelfs voor het diepste platteland mag ik hopen dat het idee van een vrouwelijke veearts toch niet meer zulke kinderachtige stuipjes veroorzaakt - waarom moet een vrouw in elk denkbaar 'mannenberoep' eerst een soort vuurdoop ondergaan, spitsroeden lopen voordat er naar haar geluisterd wordt? Tenenkrommend pubergedrag. Je wenst dat soort mensen dat ze een draaibal oplopen, en er alleen vrouwelijke artsen beschikbaar zijn.

Maar goed, alleen dat was kennelijk indertijd genoeg om te vinden dat de film voldoende verhaal en inhoud had. De dierenartsenijscenes overtuigen inderdaad behoorlijk, en Van de Ven ook. Laat dat genoeg zijn.