The King and Queen of Moonlight Bay (2003)

Heerlijke film over familie problemen een dikke 7 dus 3.5 *

ps de locaties zijn werkelijk prachtig.

gvd ik wilde eigenlijk slapen maar deze film heeft me gewoon wakker gehouden weet ook niet waarom

maar hij is wel aardig

vind wel dat dat alison een beetje boven haar niveau praat

voor een 17 jarige blondje magoed

krijg hij van mij toch nog ffjes 2.5 ster

Ik vond hem super!

Een mooi, klein filmpje met geweldige landschap. Zo'n typisch rustig televisiefilmpje, die me aan Empire Falls deed herrineren in een zekere zin (qua opzet en stijl).

A daughter's love can heal a father's heart

Nu het zomervakantie is, kan ik eindelijk eens wat tijd maken om een hele hoop van mijn kijkachterstand goed te maken. Er zijn momenten geweest dat het resterend percentage op de decoder rond de 3% draaide en dat waren alleen maar films van mij. Hoog tijd dus om er voor te zorgen dat de rest van de familie ook nog iets kan opnemen dus kijk ik tegenwoordig voor ik ga slapen een film van de decoder. Gisteren was deze King and Queen of Moonlight Bay aan de beurt, een film waar ik me niets van bij kon voorstellen met als uitzondering het feit dat Kristen Bell er in meespeelt.

Meteen ook de reden eigenlijk waarom ik de film had opgenomen in de eerste plaats. Je mag me gerust een fan van Kristen Bell noemen want dat ben ik effectief. Ik leerde haar voor het eerst kennen via Veronica Mars, waardoor Bell terecht bekend werd bij het grote publiek en waarvan de eerste 2 seizoenen nog altijd geniaal ineen zitten, maar sindsdien kom ik haar af en toe tegen in haar pre- Veronica Mars rollen en deze film behoort tot die categorie. Ik heb het altijd raar gevonden hoe jong Bell er eigenlijk uitziet. Hier speelt ze Alison Dodge, een 17-jarig meisje dat met haar coming of age worstelt, en Bell speelt het erg geloofwaardig. Tijdens het opnemen van de film was ze al een jaar of 23 maar het voelt helemaal niet raar aan om een vrouw van 23 een meisje van 17 te zien spelen. Bij Tim Matheson kon ik me helemaal geen rol voorstellen maar de chemie tussen hem en Bell is er zeker wel te vinden. De moeilijke vader-dochter relatie wordt hartverwarmend uitgewerkt maar het wordt vooral allemaal heel geloofwaardig gespeeld, iets wat in dit soort films wel eens wilt tegenvallen. De naam Sean Young zei me wel iets maar ik wist helemaal niet meer van waar. Gedurende heel de film heb ik aan het kijken geweest of ik een bekend gezicht zag maar dat bleek niet het geval te zijn. Althans tot ik op de aftiteling zag dat ik naar het verkeerde geslacht op zoek was en dat Sean Young eigenlijk de rol van Sandy vertolkte en toen schoot het me te binnen, Blade Runner! Vreemd dat ik er tijdens de film niet ben op gekomen maar het gebeurt wel eens meer dat ik een gezicht herinneren en geen naam of vice versa. Geweldige rol trouwens van Edward Asner. Auggie brengt een luchtige noot op het soms wat zware verhaal en hij doet het erg leuk.

Verwacht hier geen actiespektakel, verre van. The King and Queen of Moonlight Bay is een voornamelijk een degelijke coming of age film geworden waarin de verwaterde relatie tussen een dochter en haar vader centraal staat. Niet meer en niet minder maar het wordt vooral erg mooi uitgewerkt. Natuurlijk is de film wel wat voorspelbaar en natuurlijk is er een goed einde waarin de relatie tussen beide tot een mooie conclusie komt maar gewoon de manier waarop het allemaal gebracht werd, kon ik erg waarderen. Normaal gezien stevende dit af op een mooie 4 sterren maar het is jammer dat de dood van Auggie zo ontzettend onhandig in beeld wordt gebracht. Het zat er wel ergens aan te komen natuurlijk dat hij ging sterven, al was het een leuk en excentriek personage met al de gedichten en dergelijke, maar eerst loopt hij Alison straal voorbij, al kan dat wel zijn doordat zij op een fiets zat en hij dat gewoon niet had verwacht, maar voor je het weet blazen ze zijn assen de lucht in. Totaal geen vermelding van wat er nu is gebeurd maar ineens boem, en het was gedaan. Pillsbury levert al geen lange film af, een klein anderhalf uur is echt wel weinig tegenwoordig, dus dit had hij met gemak nog wat kunnen verbeteren. Jammer want het kost de film toch een kleine vermindering.

Erg aangename film die voornamelijk door het sterke plot en de sterke cast wordt gedragen. Het is allemaal een tikkeltje voorspelbaar maar de manier waarop het wordt uitgewerkt maakt veel goed. Daar komt dan ook nog eens de chemie tussen Bell en Matheson bij plus de vermakelijke rol van Asner en je krijgt een leuke film. Geen luchtig thema maar het wordt wel luchtig gebracht en dat is altijd knap.

3.5*