Full Tilt Boogie (1997)

Leuke docu. Geeft een goed beeld van hoe het er op een set aan toegaat. Het zal wel niet representatief zijn voor alle films want ik kan me niet voorstellen dat er overal zo'n gemoedelijk sfeertje is. De vakbond in Amerika lijkt trouwens wel op een gilde uit de middeleeuwen als ik de mensen in deze docu mag geloven 3,5*.

Aardige docu, alhoewel bepaalde gedeeltes er voor mijn part zo uitgelaten hadden kunnen worden (he ik ben henk, en hier naast ligt veel bier). Wist trouwens geen eens meer dat Michael ''ik heb een hele rij zonnebrillen op het dashboard kasje liggen'' Parks ook in Dusk zat. 3 sterren

Erg geinige documentaire over 1 van m'n favoriete films.

goede sfeer op de set, leuk om te zien allemaal.

3.5*

Matige documentaire gemaakt tijdens de draaiperiode van From Dusk Till Dawn. Wel leuk dat zo'n beetje iedereen aan het woord komt, van regisseur tot aan de catering. Ook leuk om te zien dat iedereen met veel plezier aan de film werkt, zowel op als buiten de set. Maar echt interessant wordt het nergens en springt nogal van de hak op de tak.

From Dusk Till Dawn, the making-of

From Dusk Till Dawn is lange tijd één van mijn favoriete films geweest. In een tijd dat ik helemaal Tarantino idolaat was, was dit één van de weinige projecten waar Tarantino's naam (niet als regisseur) aan was verbonden dat echt goed was. Dit in tegenstelling tot films als bijvoorbeeld Killing Zoe, al hielp het natuurlijk ook wel dat Tarantino het script schreef voor deze vampierenfilm. Geruime tijd dan ook al deze Full Tilt Boogie liggen, maar was altijd van plan om de film nog eens te herzien.

Dat uiteindelijk niet gedaan omdat ik me op deze moment liever concentreer op films die ik nog niet heb gezien dan op herzieningen en bovendien vroeg ik me af of het wel echt zijn nut zou hebben om de film te heropfrissen. Wel, het antwoord is duidelijk: nee, dit valt perfect los van elkaar te zien. Full Tilt Boogie is iets waar menig liefhebber zijn hart wel aan kan ophalen. Een making-of die praktisch even lang duurt als de uiteindelijke film en waar precies wel iedereen die maar iets met de film heeft te maken aan bod komt. Verwacht geen complete breakdown van de film an sich, maar eerder interviews met de cast en wie wat doet. De grote sterren ontbreken weliswaar wat (Harvey Keitel doet een interviewtje van nog geen 2 minuten, wanneer je met je ogen knippert heb je Selma Hayek gemist, Danny Trejo is enkel te zien wanneer hij een verjaardagstaart voor Rodriguez brengt en het olijke duo Clooney - Tarantino komt vooral in de, overigens heerlijke, opening aan bod), maar juist daardoor is dit wel interessant te noemen. Niet iedereen heeft weliswaar even veel zinnigs in te brengen, maar globaal gezien is het erg leuk om iedereen over hun passie te horen.

Toch is hier best wel wat op aan te merken. Zo is de strijd met IATSI (de International Alliance of Theatrical Stage Employees, wat eigenlijk de vakbond is) op zich wel boeiend en krijgt deze zelfs een ietwat dramatisch effect met de zoektocht van de filmcrew van Sarah Kelly naar Lyle Trachtenberg, maar die loopt wel met een gigantische sisser af. Voor de rest wordt er ook wel redelijk hard van de hak op de tak gesprongen, zelfs met de aanduidingen aan welke week we zitten, en mist het geheel een duidelijke structuur.

Amusant, zoveel is duidelijk. Verplicht voer als je het mij vraagt wanneer je wilt zien wat er op zo'n set gebeurt, maar ik kan me niet voorstellen dat het overal zo gemoedelijk is. Veel leuke momenten, onder andere de karaoke van Juliette Lewis, maar algemeen gezien misschien toch net iets te mager om een echt hoge score te rechtvaardigen.

3,5*