The Return of the Soldier (1982)

Brits historisch drama, dat is altijd leuk. Ga maar na, veel ervaring met dit soort films, veel vakmanschap en ze kunnen putten uit een bijna onuitputtelijke hoeveelheid topacteurs. In dit geval speelt het verhaal kort na de Eerste Wereldoorlog, als een officier uit de betere kringen thuiskomst met wat we nu een traumatische stress stoornis zouden noemen. Toen heette dat een shellshock. De man (Alan Bates) is een groot deel van zijn geheugen kwijtgeraakt en herinnert zich zijn huwelijk en zijn vrouw (Julie Christie) niet meer. Maar wel zijn vriendin van voor zijn huwelijk (Glenda Jackson) en haar wil hij zien. Dat zet natuurlijk kwaad bloed bij zijn vrouw, voor wie hij nu weinig meer lijkt te voelen.

Genoeg ruimte voor drama dus, en ook nog eens een cast met zo'n beetje de top van de Britse toneelwereld uit die jaren. En toch wil het niet vlotten met deze film. De cast lijkt niet te weten wat ze met hun personages aan moeten en slagen er niet in enige betrokkenheid bij de kijker te bewerkstelligen. Mede omdat de regisseur voor een nogal afstandelijke benadering heeft gekozen. De officier weet het allemaal niet zo, de vrouw is boos en verdrietig, alleen de vriendin weet er nog iets van te maken. Er schuilt namelijk ergens een drama in het leven van het echtpaar, dat de man vergeten is en de vrouw diep heeft weggestopt. De vriendin weet dat naar boven te halen en op dat moment keert het geheugen (en het verdriet) van de man weer terug.

Veel meer trauma dan alleen die oorlog dus. Alleen, we zien dat vanaf een afstand, en moeten als toeschouwer maar aannemen dat het zo zit. Geen sterke keuze van Alan Bridges, toch niet de eerste de beste. Natuurlijk wel een feest om naar die drie toppers, met Glenda Jackson voorop, te kijken. Ook Ian Holm heeft nog een mooi rolletje als een warrige psychiater. Aan de fotografie, decors en locaties valt ook al niet veel lol te beleven. Vond het wat karig. Kennelijk kostte die sterbezetting zo veel geld dat er niet veel meer over was voor wat franje. Is dus ook niet zo vreemd dat deze film feitelijk in de vergetelheid is weggezakt en nu in het jaar waarin die Eerste Wereldoorlog wordt herdacht, weer boven komt drijven. Maar ook in het Verenigd Koninkrijk is niet alles goud dat er blinkt.