Marie-Chantal contre Docteur Kha (1965)

Tussen zijn NV en zgn. klassieke periode maakte Chabrol blijkbaar een je ne sais quoi periode door waarin hij wat aanrotzooide, dit is hiervan een exponent. Het zou een Bond spoof kunnen zijn ware het niet dat de intrige draait om een blauwe panter, en dus the pink panther die in dezelfde tijd uitkwam spooft. Een spoof op een spoof dus en vrij overbodig derhalve. Daar waar Chabrol in zijn volgende spoof LTSPALD volkomen over de top ging in zijn persiflage, blijft hij hier duidelijk binnen de hem waarschijnlijk door de producenten opgegeven lijnen .

De zgn. humor beperkt zich tot wat flauwe taalgrappen en gags volgens het gekende pastiche procédé.

Behalve de reeds genoemden ook rollen voor bekende namen als Tamiroff, Reggiani, nog maar eens Audran en Denner.

Aangenaam verrast. Een opdrachtfilm geregisseerd door Chabrol die de spionage films van de begin Bond films een euro tint mee heeft maar vooral veel leent uit het oeuvre van Hitchkock (the man who knew too much – schuld en onschuld ) en Lang (thema’s van misdaad en moraliteit). Visueel meer ideeën dan een gemiddelde Bond film (bv opening naar een close up van een glas Cointreau, de locatie Marokko zeer prachtig gebruik van gemaakt, knappe suspense scene in de moskee) en is bij momenten zeer stijlvol in beeld gezet (de introductie van Dr Kha bv). Het hoofdpersonages is een vrouw, geen geheim agent maar een onwetende bourgeoisie madam die denkt dat alles vanzelf gaat (heerlijk gespeeld door de bevallige Marie Laforet als een naïeve nonchalante persoon). Met dank aan de kostuum ontwerpster van de film om haar nog meer cachet te geven. Haar quote (Iedereen die we zagen in Zwitserland is ook hier in Marokko) benadrukt de toon van de film.

De film heeft weliswaar zijn zwaktes. De actie scenes zijn stuntelig, iets te veel karikatuur in de slechteriken en het einde is te gerekt. Maar verder is Marie Chantal contre Dr Kha een zeer plezierige en aangename kijkbeleving. Het is zo'n film waarvan je als kijker dit absoluut niet serieus neemt terwijl de personages juist dit wel doen.