More (1969)

vooral bekend van de soundtrack door Pink Floyd.

Ik had zelf wel wat meer experiment verwacht, (gezien de prachtige voorkant) maar het blijft allemaal heel normaal en veilig, jammer. Maar dat neemt niet weg dat dit nog steeds een heerlijk zomers filmpje is, die je zo wegkijkt en met inderdaad een prachtinge score van Pink Floyd.

Wat een afknapper was dit voor mij!

‘’More’’ is de onbekendste plaat van de Floyd, en waarschijnlijk nog mn favoriet ook. Op E-bay worden honderden dollars geboden voor de uitvoering op Japans vinyl.

Ik hoorde deze plaat het eerst op mn zestiende, zo stoned als een aap en kijkend door een viewmaster, wat een ervaring was dat! Alleen al ‘’the nile song’’ was de hele aanschaf waard.

Nu eindelijk de film gezien, in de verwachtig een prachtige psychedelische film met non-stop Floyd muziek in Techni-colour te zien.

Daar kwam dus niets van terecht, het bleek een gewone film met een anti-heroine boodschap, waarbij slechts sporadisch korte vlagen van de Floyd nummers voorbij kwamen.

Absoluut geen muziekfilm zoals ik verwacht had.

Misschien is mn oordeel voor de film veel te laag omdat mn verwachtingen op een ander vlak lagen, en had ik als ik onbevangen de film had gezien vóór ik de plaat had gekend wel een heel ander oordeel gehad.

Die twee puntjes zijn eigenlijk alleen voor de twee puntjes van Mimsy Farmer

Deze film over zorge- en stuurloze jongeren, spelend in Parijs en het vrije Ibiza, was voor 1969 waarschijnlijk, mede door de soundtrack van Pink Floyd, interessant en taboedoorbrekend. Maar de drugs, muziek en liefdesexperimenten ogen nu gedateerd en zoals knots hieronder zegt: veilig en werken ontnuchterend, ondanks de fatale afloop.

Helemaal met gauke eens. Twee uur lang moeten kijken naar twee drugsverslaafden, die alleen maar op zoek zijn naar pillen, LSD en heroïne, dat is te veel voor mij. Snap niet wat daar taboedoorbrekend aan was. Toen niet en nu niet. De essentie van de jaren zestig (en zeventig) was vrijheid. Vrijheid om je te kunnen ontplooien. Niet meer gehinderd door sociale klassen en vermolmde tradities. Maar mensen die verslaafd waren, waren niet vrij. Dat begrepen ze toen ook al.

En verder, die liefdesexperimenten heb ik niet gezien. En met de muziek van Pink Floyd heb ik ook niks. Die is trouwens slecht gebruikt hier. Vaak als een soort achtergronddreun. Met een goed en pakkend verhaal heb ik wel wat. En dat ontbreekt hier ten enenmale. Wat blijft er dan over? Mooie plaatjes van Ibiza, een irritante Duitser en de borsten van Mimsy Farmer (waarom staat ze hier niet in de credits? Ze speelt nota bene de voornaamste rol.)

Volledig eens met Fransman.