The Hunting Party (1971)

Het is geen leuke familie-western in ieder geval. Vrij hard, bloederig en een held ontbreekt.

Hackman is uitermate geschikt om de rol van "rücksichtlose" en sadistische wreker op zich te nemen. Met die kop en zijn rollen krijg je bijna altijd meer sympathie voor de tegenpartij. Alhoewel dat ook geen lekker ventje is.

Ik heb me wel vermaakt met deze film.

3*

Middelmatige western die vooral in het eerste deel verre van overtuigt en in het tweede deel een opleving krijgt wanneer de jacht zich serieus inzet. Hackman zet een prima rol neer, maar Reed is vooral misplaatst in zijn rol van tuig met goede bedoelingen. Het drama weet geen seconde te overtuigen en dat komt vooral door het chronische gebrek aan chemie tussen Reed en Bergen. Boven dit alles bevat The Hunting Party ook nog eens een van de meest misplaatste scènes die ik ooit he gezien, namelijk de scène met de perziken. Curieus, maar bovenal matig werkje. Leuk om nog eens werk te horen van composer Riz, Cannibal Holocaust, Ortolani.

2,5*

Amerikanen op de spaghetti-toer en het zal aan de hoeveelheid Italo-trash die je kan verdragen liggen of je dat een goede of slechte zaak vindt.

Persoonlijk ben ik wel van de Euro-trash en dat de United Artists hier hun best zoveel mogelijk aansluiting te vinden bij de betere pulp is een prima zaak wat mij betreft.

Toegeven de romance tussen Reed en Bergen is misschien wat hard-to-believe, maar de briljante vondst - tuig opgejaagd door Hackman cs die in het bezit zijn van lange-afstands-geweren en vanuit relatief comfortabele positie kunnen schieten op hun prooi - is een geweldig uitgangspunt.

Mooi gefilmd ook (al is in de scene op de open treinwagon wel overduidelijk een blue screen te zien).

The Hunting Party is typisch een film die voortgekomen is uit het succes van The Wild Bunch. Dat betekend een gewelddadige, cynische visie op de western met nadruk op veel bloed en een bijna nihilistische filosofie op de achtergrond. Helaas is dit bijna een totale mislukking, vooral omdat Medford gewoon veel te hard probeert om er iets gruwelijks van te maken en daarbij compleet de inhoud uit het oog lijkt te verliezen.

Het is in ieder geval een vrij lompe film, waarin de impact van de schoten vaak met maximaal effect worden neergeschoten. De groep waarmee Reed reist lijkt op magische wijze telkens na een schietpartij weer aangevuld te worden, waardoor het aantal lichamen zich met gemak kan opstapelen. Voor wie dat niet genoeg is zit er ook extra veel geweld in richting het vrouwelijk hoofdfiguur gespeeld door Candice Bergen. Ze wordt vele malen seksueel belaagd, ze wordt geslagen, van een rijdende wagen afgegooid en van een paard getackeld. Meestal door de man waarop ze verliefd wordt, natuurlijk, want dit is zo'n soort film. Blijf niet in de illusie hangen dat de jaren '70 alleen een toonbeeld waren van intelligente cinema. Uiteraard wordt Bergen uiteindelijk in de buik geschoten, dat kan er nog wel bij.

Het probleem dat ik hier mee heb is niet zozeer het geweld, maar het totale gebrek aan context of uitdieping hier. Bergen wordt gekidnapt door een bandiet omdat hij wil leren lezen. Oké, maar waarom dan zo'n enorme groep meebrengen? Ik dacht dat hij hen hun nodig had omdat zijn boekje belangrijke informatie bezat, of zo, maar nee. Hij wil gewoon leren lezen om waarschijnlijk het roer om te kunnen gooien. Zodra hij daarmee het leven van zijn partners in gevaar brengt blijft hij echter stug volhouden dat de vrouw belangrijk is. Geen wonder dat de rest zich tegen hem keert. De groep zit echter alleen in het plot om neergeschoten te worden. Een andere reden om nog op te trekken met Reed hebben ze niet en hij lijkt hen ook niet nodig te hebben.

Voeg daaraan ook nog maar een zeer oppervlakkige schurk toe, die een simpele sadist blijkt te zijn. Hackman kan met al zijn talent niet veel invulling geven aan zo'n vlak personage. Het is niet eens een leuke schurk en zo saai als een sadist kan zijn. Hij wordt al snel geïntroduceerd als iemand die een Chinese prostituee wil martelen met kaarsen, want dit is zo'n soort film. Veel meer kun je niet verwachten.

Het zou allemaal wellicht verdraagbaar zijn geweest als dit gewoon gepresenteerd was als een b-film van maximaal anderhalf uur. Nu sleept het zich echter voort in een tergend traag tempo, dat door het gebrek aan karakteruitdieping, een enigszins dynamische situatie of op zijn minst een wat meer gedetailleerd plot een enorm lange zit wordt. Zelfs als een soort kat-en-muisspel werkt dit niet echt. Het is aanvankelijk wel spannend, maar het wordt nooit meer dan Hackman en crew die op Reed en crew schieten van een veilige afstand. Nooit, behalve de finale, waarin Hackman verschijnt in een luchtspiegeling die Reed en Bergen nadert. Erg mooi gedaan, maar zelfs zo iets maakt niet meteen de hele film goed.

Verder zijn trouwens de twee hoofdrollen nogal miscast. Zeker Bergen bedient zich erg van gezichten trekken en haar chemie met Reed is afwezig. Erg veel reden om dit aan te bevelen heb ik dan niet. Net acceptabel als een tussendoortje (hoewel te lang), maar zelfs dat alleen als je eerst honderden andere, betere westerns al gezien hebt.
2*

Western met heel eenvoudig plot.

Niet erg bekommerd om uitdieping van karakters. Komt in het eerste stuk zelfs wat potsierlijk over maar maakt in het tweede gedeelte heel wat goed omwille van de actiescènes en de toch niet onbelangrijke cinematografische waarde.

Oliver Reed overtuigt het minst, Gene Hackman heeft het niet lastig in zijn rol en Candice Bergen past best als "stuk" zonder veel morele waarden.

Stuiptrekkende lichamen, afschuwelijke schotwonden en ander vleselijk geweld. The Hunting Party houdt zich visueel niet in met beelden die je in de meeste westerns niet zult tegenkomen. De achtervolgingsjacht in deze film verloopt meedogenloos en is zeer gewelddaig.

Het geweld is veel en wreed en wordt steevast onbarmhartig in slow motion getoond, zodat het onmogelijk is om zelfs de dood van de zoveelste getroffene heel gemakkelijk en schouderophalend langs je heen te laten gaan. Nee, de regisseur wil met elke rake kogel telkens dezelfde impact bewerkstelligen. Ook de kogelgaten in de meest recente dode mogen niet aan inflatie onderhevig zijn maar moeten nog even indrukwekkend zijn als de kogelgaten in de eerste dode. Sam Peckinpah deed het al en ik moet zeggen dat de slow motion ook hier heel effectief werkt.

Gefilmd werd er in het Spaanse Andalusië. De streek waar veel spaghetti-westerns werden opgenomen. De film is rijkelijk gevuld met landschappelijke plaatjes die zonder probleem in het wilde westen geschoten zouden kunnen zijn. Prima setting.

Oliver Reed is de bandiet. Gene Hackman is de rancher wiens vrouw door Reed is ontvoerd. Hij is de wreker. Goed en slecht lijken duidelijk afgebakend te zijn. De grens vervaagt in de loop van de film. De bruutheid van het doden, de ontwikkeling van het verhaal en een inkijkje in de persoonlijkheden van de bandiet en de wreker maken dat de termen goed en slecht steeds minder scherp op een personage geplakt kunnen worden.

Een traditionele shootout heeft de film niet. De showdown is in deze film nogal armoedig van aard. Niet heel spectaculair, maar wel goed passend bij het nihilistische karakter van de film, waarin het menselijk leven niet veel waarde heeft. Behalve dan om in slow motion de kijker plezier te bezorgen.

The Hunting Party is geen meesterwerk, maar wel een goed kijkbare film die enigszins put uit het nihilisme van een spaghetti western. Don Medford regisseert de gruwelijke mensenjacht en zorgt ervoor dat de film niet ten onder gaat aan Hollywoodclichés. Prima score ook.

Aardige film.

Wat een akelige film.

Als een reflectie op de maatschappij - die van vroeger en die van nu, waar iedereen in een positie van macht zich schijnbaar zonder consequenties kan overgeven aan de meest obscene hobbies. Zoals het karakter van Hackman, die zijn vrouw laat kidnappen om een excuus te hebben om een hunting party te organiseren. Niet dat hij nou precies een liefhebbende echtgenoot is, laat dat duidelijk zijn - hij heeft zijn bedkameraadjes liefst bloedend, huilend en met verse brandwonden. Het gaat hem om de macht, niet om iets anders. De macht over liefde en genot, de macht over leven en dood. Als een stierenvechter in de arena beslist hij wie blijft leven en wie niet. Straffeloos, want het oordeel is slechts aan God, en dat is hij.

Elke parallel met de maatschappij van nu is vanzelf volstrekt toevallig, want hoe kon iemand in 1971 al zien aankomen hoe onbeschaamd de wereldleiders zich nu te buiten gaan zonder dat dat enige consequenties lijkt te hebbem. Juist daarom wellicht een relevante film, al is het nog steeds op een enorm onaangename manier.

Rest me te zeggen dat het een acteur van het kaliber van Hackman vereist om die rol precies zo weerzinwekkend te spelen.

Matige film waarin een lerares wordt ontvoerd en haar man achter haar aan gaat. Een wat onevenwichtige western. De onderlinge verhoudingen tussen de personages zijn niet geloofwaardig uitgewerkt. Redelijk gewelddadig en een paar aardige schiet-scenes. Ook de Ennio Morricone-achtige soundtrack mag er zijn. Net geen 3.0 sterren.